ABN AMRO World Tennis Tournament 2012

12-03-2012
By rickvb on 02:26 | ABN AMRO World Tennis Tournament 2012 | 0

Het ABN AMRO World Tennis Tournament is het grootste indoortennistoernooi van Nederland en vindt jaarlijks plaats in Ahoy Rotterdam. Het internationale toernooi maakt deel uit van de ATP World Tour, het mondiale proftenniscircuit voor mannen. Dit jaar is de 39e editie die wordt gehouden van maandag 13 t/m zondag 19 februari.

Na een derde bezoek aan het evenement vorig jaar op de finaledag was ik dit jaar niet van plan om weer te gaan, maar via het werk kreeg ik eind vorig jaar onverwacht de kans om weer naar het toernooi te gaan: collega Niels die een uitnodiging had ontvangen van een toernooisponsor, onze transporteur DB Schenker, vroeg me om hem te vergezellen. Aanvankelijk zouden we op zaterdagavond gaan, maar dat werd later gewijzigd in de avondsessie van de maandag (dag 1) waarop dus eerste-rondepartijen worden gespeeld.

De veruit grootste publiekstrekker deze editie is de Zwitserse legende Roger Federer, de voormalige nummer één en huidige nummer drie van de wereld die het toernooi in 2005 won (z’n enige deelname tot dusver). Toernooidirecteur Richard Krajicek neemt dus een grote gok door op zo’n grote speler in te zetten waardoor er minder andere toppers uitgenodigd kunnen worden. Toch zijn er nog twee andere toptien-spelers present: de Tsjech Tomás Berdych (7) en de Argentijn Juan Martín del Potro (10). Andere top-30-spelers die een beschermde status verdienen zijn Feliciano López (Spanje, 15), Richard Gasquet (Frankrijk, 16), Alexandr Dolgopolov (Oekraïne, 19), Viktor Troicki (Servië, 24) en Marcel Granollers (Spanje, 25). Ook oud-winnaar van 2007, de Rus Mikhail Youzhny (31e), en die van 2008, de Fransman Michaël Llodra (47e), zullen weer in Rotterdam aanwezig zijn wat helaas niet geldt voor de winnaar van de laatste twee jaar, Robin Söderling. De Zweed is nog niet voldoende hersteld van de ziekte van Pfeiffer om z’n titel te kunnen verdedigen.

De Nederlandse inbreng wordt gevormd door vier spelers. Robin Haase werd via z’n ranking (54e) rechtstreeks toegelaten tot het hoofdtoernooi en wildcards gingen naar Thiemo de Bakker die er een ontving als finalist van de Nationale Masters half december, Jesse Huta Galung en Igor Sijsling naar wie de laatste wildcard ging. De van een schouderblessure herstelde Thomas Schoorel moest zich via het kwalificatietoernooi zien te plaatsen omdat hij lange tijd niet in actie was geweest, maar dat is ‘m helaas niet gelukt.

Op maandag – er stonden slechts vier partijen op het programma na een Davis Cup-weekend waarin liefst 18 van de 32 deelnemers actief waren geweest – vertrokken we tussen 16:30 en 16:45 uur vanuit het werk in Ede naar Rotterdam waar we vanaf 17:30 uur terecht konden voor een hapje eten alvorens de avondsessie om 19:30 uur begint. Vanwege het naderen van de spits hadden we besloten om via de A15 te rijden. Onderweg regende het langdurig en kwamen we na Gorinchem even in een file terecht. Dit duurde gelukkig niet al te lang en we kwamen om 18:15 uur aan bij Ahoy welke we via de achterzijde bereikten om het parkeerterrein (P1) op te rijden. Nadat we de auto hadden achtergelaten, liepen we naar de entree voor genodigden en haalden er bij een kassa een pasje voor de loge van Schenker op. Vervolgens lieten we onze jassen achter bij de garderobe een eindje verderop en liepen gelijk door naar het VIP-dorp (The Club) waar we de boxunit van Schenker snel vonden. We werden er ontvangen door Irene van de vestiging Ede en maakten er een praatje met haar. Om 19:00 uur werd het buffet geopend en konden we een hapje eten in de unit terwijl we op tv zagen dat toernooidirecteur Richard Krajicek werd geïnterviewd op het centre court door speaker Edward van Cuilenborg. Om 19:30 uur werden we door Irene naar de loge (D45) in het Sportpaleis geleid welke we bereikten via de spelersingang (waar we Van Cuilenborg troffen). De loge was nog leeg dus we hadden de plekken (tien in totaal) voor het uitzoeken; op de baan waren de spelers al aan het inslaan. De eerste partij van de avondsessie en derde partij van de dag ging tussen de Nederlander Jesse Huta Galung (ATP-232) tegen de Kroaat Ivan Ljubicic (ATP-41). Huta Galung had nog nooit eerder een partij gewonnen in Ahoy en Ljubicic was de verliezend finalist van 2005 en 2007 en oud-toptien-speler.

Rond 19:45 uur begon de partij en daarmee de eerste set. Huta Galung begon sterk, z’n service liep gelijk goed. In de derde game (Ljubicic aan service) brak hij de Kroaat en kwam op een 2-1 voorsprong. De twee volgende games werden beide door de serveerder gewonnen waardoor de stand 3-2 was. In de zesde game wist Ljubicic door een haperende service van Huta Galung terug te breken en kwam op gelijke hoogte in de set (3-3). Daarna waren er geen breaks meer te noteren en moest bij de stand 6-6 een tiebreak beslissing brengen wat betreft de setwinst. Het ging gelijk op en was dus spannend: op 6-5 kwam Huta Galung op setpoint maar wist deze niet te benutten. Op 7-6 volgde z’n tweede setpoint maar nu op eigen service. Deze verzilverde hij wèl met een harde forehandslag (8-6).

Huta Galung – Ljubicic

Ivan Ljubicic / Jesse Huta Galung

De tweede set begon Huta Galung vol vertrouwen. Hij straalde duidelijk uit dat hij het gevoel had dat er vandaag iets te halen viel en bleef solide spelen. Beide spelers behielden hun servicegames tot aan de achtste game (stand 4-3 voor Huta Galung). Op breakpoint tegen sloeg Ljubicic de bal in het net waardoor Huta Galung de nodige break binnenhaalde en zodoende op 5-3 kwam. Hij had gelijk de kans om de partij uit te maken op eigen service, bleef onverstoord doorgaan en haalde de zege binnen op z’n eerste matchpoint met een ace en een lovegame. Onze landgenoot had de partij na één uur en driekwartier verrassend maar verdiend gewonnen, een zeer knappe prestatie. Uitslag: 7-6 (6), 6-3.

Einde partij Huta Galung – Ljubicic

Huta Galung werd na afloop op de baan geïnterviewd door Van Cuilenborg. Hij was erg blij met z’n eerste zege ooit in Ahoy en had de toon gezet voor de andere Nederlanders die allen een dag later in actie zouden komen. In de tweede ronde komt hij uit tegen landgenoot Thiemo de Bakker òf de Serviër Viktor Troicki. Aansluitend werd hij ook nog geïnterviewd door Jan Roelfs voor NOS Studio Sport.

Interview winnaar Jesse Huta Galung

Even na 21:30 uur verlieten we de loge en liepen via de andere kant het Sportpaleis uit. We liepen een rondje door Tennis Plaza onder het genot van een kopje koffie en zagen er Sjeng Schalken in z’n eigen kledinglijnstand. Sports Plaza waar de vijf bijbanen te vinden zijn was al gesloten. Op tv zagen we dat bijna al het publiek de tribunes had verlaten; de vierde en laatste partij van de dag (de Pool Lukasz Kubot tegen de Oekraïner Alexandr Dolgopolov) genoot dus maar weinig aandacht. Na het rondje liepen we terug naar de Schenker-unit om even na te praten en nog een drankje te nuttigen. We namen er een biertje en even later kwamen daar nog bitterballen bij. Om 22:30 uur besloten we weg te gaan en namen afscheid van Irene en een mannelijke collega van haar. Nadat we onze jassen terug hadden, verlieten we Ahoy en liepen terug naar de auto. Een kwartier later reden we weg uit Rotterdam waar het nog steeds erg nat was. Gelukkig vroor het niet dus was er geen sprake van gladheid op de weg. We reden terug via Utrecht (A12) en waren om 0:00 uur terug in Ede waar ik m’n auto pakte en terug naar huis reed. Een halfuur later was ik weer thuis na een lange (werk)dag en was weer een mooie ervaring rijker. Het was leuk om na drie privébezoeken eens een zakelijk bezoek te hebben gebracht aan het ABN AMRO-toernooi. Ook Niels had genoten van z’n eerste bezoek ooit aan een tennisevenement; na drie jaar had-ie eindelijk eens gebruik kunnen maken van z’n uitnodiging.

De volgende dag kwamen de drie andere Nederlanders (Sijsling, De Bakker en Haase) dus in actie en zij verloren allemaal hun eerste-rondepartij. Huta Galung stond dus als enige landgenoot in de tweede ronde en ging daarin op donderdag helaas onderuit tegen Viktor Troicki met dezelfde cijfers als in z’n eerste wedstrijd.

Op de finaledag (zondag) kwam in de enkelspelfinale topfavoriet Roger Federer (1) uit tegen Rotterdam-debutant Juan Martín del Potro (3) die Tomás Berdych (2) in de halve finale had verslagen; Federer was daarin te sterk geweest voor de ongeplaatste Rus Nikolay Davydenko, oud-toptien-speler en de bedwinger van Haase. De finale was een eenzijdige maar wel aantrekkelijke eindstrijd: Federer was heer en meester en spreidde superieur tennis tentoon waar Del Potro niet tegen opgewassen was. Na een tweesetter (6-1, 6-4) in anderhalf uur was z’n tweede titel in evenzovele deelnames in Rotterdam een feit voor de Zwitser die alweer z’n 71e (!) ATP-titel in z’n carrière had behaald. Hij had er met name voor gezorgd dat het bezoekersrecord dit jaar werd gebroken: gedurende de hele week waren er in totaal 115.894 toeschouwers in Ahoy geweest. Toernooidirecteur Krajicek was een gelukkig man met de gedroomde toernooiwinnaar en kon dus terugkijken op een meer dan geslaagde editie met als enige kanttekening daarbij de toch wel wat tegenvallende prestaties van de Nederlanders.

De dubbelspeltitel ging naar het Frans-Servische duo Michaël Llodra/Nenad Zimonjic (2), vorig jaar nog de verliezende finalisten. In een spannende eindstrijd hadden zij via een supertiebreak (16-14) het Zweeds-Roemeense koppel Robert Lindstedt/Horia Tecau (3) verslagen en daarbij vijf matchpoints overleefd. Het was de eerste dubbelspeltitel voor Llodra in Rotterdam die al een enkelspeltitel (2008) op zak had. Voor Zimonjic was het alweer de derde titel in Ahoy maar de eerste aan de zijde van de Fransman; z’n andere twee titels waren met de Canadees Daniel Nestor in 2009 en 2010.

ENECO Tour 2011

18-08-2011
By rickvb on 23:50 | ENECO Tour 2011 | 0

De zevende editie van de meerdaagse wielerronde Eneco Tour ofwel ‘Tour of Benelux’ dat deel uitmaakt van de UCI WorldTour (voorheen ProTour) wordt verreden van maandag 8 t/m zondag 14 augustus.
De ronde, waarin dit jaar in totaal 967,8 km. afgelegd moet worden, begint met een proloog van 5,7 km. in Vathorst, een nieuwe wijk van Amersfoort. De eerste etappe in lijn is vlak en vindt plaats in West-Brabant welke begint in Oosterhout en eindigt in Sint Willebrord. Voor de tweede etappe verhuist de karavaan naar België waar in West-Vlaanderen wordt gestart in Aalter en gefinisht in Ardooie. De derde etappe is een Ardennenrit van Heers naar Andenne waarin o.a. de helling Mur de Huy (slotklim in de Waalse Pijl) bedwongen moet worden. De vierde etappe is een individuele tijdrit van 14,7 km. in en om Roermond, gevolgd door de heuvelachtige vijfde etappe met start en finish in Genk. De zesde en laatste etappe (200+ km.) met start en finish in Sittard-Geleen leidt door de Limburgse heuvels waar veel bekende korte en steile beklimmingen uit de Amstel Gold Race (o.a. de Cauberg (2x)) in het parcours zijn opgenomen. Volgend jaar vindt hier in Zuid-Limburg het WK wielrennen plaats.

Het deelnemersveld bestaat dit jaar uit 22 ploegen (alle 18 WorldTour en 4 ProContinental). De eindwinnaar van vorig jaar, de Duitser Tony Martin (HTC-Highroad), is er dit jaar niet bij maar de nummer drie van 2010 èn winnaar van 2009, de Noor Edvald Boasson Hagen (Sky) die twee etappes won in de voorbije Tour de France, is wel aanwezig in de lage landen en zal weer vol voor de eindzege gaan. Z’n grootste concurrenten zullen naar verwachting zijn de Belgische kampioen Philippe Gilbert (Omega Pharma-Lotto) die een ijzersterk jaar draait, de Nederlander Lars Boom (Rabobank) en de Brit David Millar (Garmin-Cervélo). Er staan natuurlijk ook veel andere Nederlanders en Belgen (resp. 20 en 37) aan de start. Het zal zoals elk jaar weer een spannend secondenspel worden om de eindzege!

De proloog in Amersfoort trok bij het bekijken van het parcours gelijk m’n aandacht om te bezoeken nadat ik twee jaar geleden in dezelfde stad ook al de afsluitende tijdrit had bezocht. Het wordt dus m’n tweede bezoek aan een etappe in de Eneco Tour.

Op maandag reed ik, na sterk te hebben getwijfeld vanwege het onzekere weer, om 13:00 uur weg vanuit m’n werk in Ede naar Amersfoort. Na een slecht begin van de dag qua weer was het tegen de middag redelijk opgeklaard, dus durfde ik het wel aan om te gaan. Op de snelweg werden de bezoekers met borden naar de parkeerplaats (Laak 3) geleid waar ik een halfuur later aankwam. Nadat ik een geschikte plek had gevonden voor m’n auto liep ik richting station Amersfoort Vathorst waar op een brug een mooi zicht op het startpodium was; de proloog was zojuist om 13:40 uur begonnen.

Startpodium

Ik liep verder door naar beneden richting winkelcentrum waar alle ploegbussen gestald waren en maakte er een rondje langs de verschillende ploegen. Terwijl ik toevallig onder een overkapping stond begon het opeens hard te regenen, maar gelukkig was de bui van korte duur. Tijdens het schuilen werd ik ineens van achteren op m’n schouder getikt door Aschwin (a.k.a. ‘Catena’) die ik tijdens een jaarlijks wielerweekend in Holten had leren kennen. Hij wist nog niet of hij er dit najaar weer bij kan zijn, omdat hij misschien naar de Ronde van Lombardije gaat.

A.Ovechkin & D.Galimzyanov (Katusha) / Movistar Team

Na een tocht langs de ploegen kwam ik dicht bij de finish uit welke ik even vanaf een heuveltje bekeek. Op het scorebord zag ik dat op dat moment in de koers de Duitse sprinter Robert Wagner (Leopard-Trek, als zesde gestart) de leiding in handen had met een eindtijd van 7:15.42 min.

Finish

Omdat er bij de finish nog weinig te beleven was, liep ik door naar de start waar ik een geschikte plek vond (voor het maken van foto’s) schuin tegenover het startpodium. Hier bleef ik zo’n driekwartier staan kijken; de echte specialisten gingen pas later van start.

Startpodium (met Linus Gerdemann) / Jesse Sergent

Start Gerald Ciolek / Robbie McEwen

Ik besloot daarna via de ploegenstands/winkelcentrum richting finish te lopen om daar een geschikte plek aan het parcours te vinden zodat ik het laatste uur en de ontknoping goed kon volgen. Deze vond ik op zo’n 70 m. van de eindstreep tegenover een groot tv-scherm aan de ene kant en de VIP-ruimte aan de overkant. Tot dan toe had het Nieuw-Zeelandse talent Jesse Sergent de snelste tijd op de klokken gezet met 7:09.19 en had daarmee Wagner na vijfkwartier als leider in koers afgelost. Het duurde weer even voordat die tijd werd bedreigd.

Finish Maarten Tjallingii / Tyler Farrar

De eerste die in de buurt van Sergents tijd kwam was de Brit Geraint Thomas (Sky): 7:15.31, de tweede tijd tot dan toe. Gelijk daarna volgde Jos van Emden (Rabobank) die net onder de snelste tijd van Sergent wist te duiken met 7:08.71 en na ruim een uur dus de nieuwe leider in koers was. De Nederlander kon amper een minuut van z’n leidende positie genieten, want gelijk na hem kwam de Deen Alex Rasmussen (HTC-Highroad) die met 7:06.58 de leiding overnam. Ineens was er dus spanning in de koers aanwezig en toen het Amerikaanse toptalent Taylor Phinney (BMC) op het tv-scherm verscheen werd gelijk duidelijk dat hij de nieuwe leider ging worden en eindigde z’n tijdrit zelfs onder de 7 min.: 6:57.77. De wereldkampioen tijdrijden bij de beloften had hiermee de lat enorm hoog gelegd voor de renners die na hem moesten komen. Joost Posthuma (Leopard-Trek) noteerde met 7:16.29 de voorlopig zevende tijd. Philippe Gilbert maakte z’n klassementsambities waar met een voorlopige vijfde tijd (7:12.92).

Finish Taylor Phinney / Philippe Gilbert

Het eind naderde en er moesten nog vijf man finishen. David Millar klokte met 7:05.36 de tweede tijd achter Phinney. Edvald Boasson Hagen dook vervolgens onder Millars tijd (7:04.73) maar kwam dus niet aan Phinneys tijd; wel had hij al wat kostbare seconden gepakt op z’n grootste concurrent Gilbert. Na de Noorse klasbak volgde Lars Boom die de vijfde tijd noteerde met 7:07.72 en was daarmee een seconde sneller dan z’n ploegmaat Van Emden en dus de beste Nederlander. Als 175e en laatste sloot de Duitse tijdritkampioen Bert Grabsch (HTC-Highroad) de rij met een tijd buiten de toptien (19e). Tegen 16:45 uur was de proloog afgelopen en had Taylor Phinney dus de eerste dagzege van deze editie (z’n eerste profzege ooit) op zak vóór Boasson Hagen en Millar. Boom, Van Emden en Posthuma volgden resp. op de plaatsen vijf, zes en twaalf.

Finish David Millar / Edvald Boasson Hagen

Na afloop liep ik via het winkelcentrum weer terug langs de ploegbussen op waar renners als Posthuma en Boom onder verschillende belangstelling (rustig bij Leopard-Trek, druk bij Rabobank) aan het uitrijden waren.

Lars Boom (Rabobank) na afloop

Ik was weer net op tijd bij het (start)podium om de huldiging van winnaar Phinney mee te pikken. Hij mocht tot vier keer toe het podium betreden, achtereenvolgens voor de dagzege, witte leiderstrui, rode puntentrui en groene jongerentrui.

Proloogwinnaar Taylor Phinney in leiderstrui

Vervolgens liep ik terug naar de auto terwijl het flink begon te regenen. Iets na vijven stapte ik in de auto en sloot aan in de rij naar de parallelweg van de snelweg. Om 18:10 uur was ik weer thuis en had een leuke wielermiddag gehad. Het weer viel achteraf gelukkig mee (vrijwel géén regen maar wel een venijnige wind).

Nadat ik die avond terugkwam van het sporten zag ik in de uitslag op internet dat de Ier Matthew Brammeier (HTC-Highroad) met startnummer één als allerlaatste was geëindigd.

Na de proloogzege van Phinney was de Duitser André Greipel (Omega Pharma-Lotto) in zowel de eerste als tweede etappe in het westen van resp. Brabant en Vlaanderen de sterkste in een massasprint. Boasson Hagen was dankzij een derde plaats in de tweede etappe via bonificatieseconden klassementsleider Phinney tot op drie sec. genaderd en had de rode puntentrui van de talentvolle Amerikaan overgenomen.
In de derde etappe in de Ardennen was een versnelling van Gilbert op de voorlaatste klim de concurrentie te machtig en de Belg pakte behalve de etappezege ook dankzij bonificatie de leiding in het algemeen klassement. Boasson Hagen en Millar bleven op de plaatsen twee en drie staan op resp. 5 en 13 sec., terwijl Phinney wegzakte naar de achtste plaats.
De vierde etappe, een tijdrit in Roermond e.o., werd in het begin en op het eind geteisterd door de regen en ging uiteindelijk naar Sergent die grotendeels op een droge weg had mogen rijden. Boasson Hagen eindigde slechts als negende op 32 sec. van de Nieuw-Zeelander maar had wel 17 sec. gepakt op Gilbert en was daarmee de nieuwe klassementsleider geworden met een marge van twaalf sec. op de Belgisch kampioen. Millar volgde nog altijd op de derde plaats op 18 sec. en Phinney was opgerukt naar de vierde plaats op 27 sec. van de jonge Noor.
In de vijfde en voorlaatste etappe bleef een driemans kopgroep het peloton op de natte wegen onverwacht zes tellen voor: het dagsucces in Genk was voor de Italiaan Matteo Bono (Lampre-ISD), terwijl Boasson Hagen de witte leiderstrui behield. In de zesde en laatste etappe in Zuid-Limburg bleef een echte aanval van Gilbert uit en gaf leider Boasson Hagen z’n tweede eindzege extra glans door de massasprint in Sittard-Geleen te winnen. In het eindklassement had hij een voorsprong van resp. 22, 28 en 35 sec. op de nummers twee t/m vier Gilbert, Millar en Phinney. Op de plaatsen vijf en zes eindigden de Nederlanders Van Emden en Joost van Leijen (Vacansoleil-DCM); Boom werd uiteindelijk twaalfde. Behalve het eindklassement had de Noorse klasbak ook het punten-en jongerenklassement gewonnen. De eindzege in het ploegenklassement ging naar het Amerikaanse Team RadioShack, alhoewel het in tijd gelijk was geëindigd met het Britse Sky Procycling van eindwinnaar Boasson Hagen. Het Nederlandse Rabobank Cycling Team werd derde op 22 sec.

UNICEF Open 2011

23-06-2011
By rickvb on 23:38 | UNICEF Open 2011 | 0

Het internationale grastennistoernooi UNICEF Open op Autotron Rosmalen (nabij Den Bosch) wordt dit jaar voor de tweede keer onder de huidige naam gehouden (voorheen Ordina Open) en duurt van zondag 12 t/m zaterdag 18 juni. Het toernooi fungeert al jaren als voorbereidingstoernooi op Wimbledon dat een week later begint.

Dit jaar gaan we een dag hier naartoe met z’n vieren (m’n moeder Anne-Marie, m’n broer Michel, z’n vriendin Evelien en ik) op woensdag de 15e. Op dag 4 (Kids Day) zijn de enkelspeltoernooien gevorderd tot de tweede ronde ofwel achtste finales. Eind vorig jaar ontving ik weer een e-mail van organisator Libéma Events met de mogelijkheid vóór het eind van het jaar online kaarten te reserveren met 25% korting, wat met vier stuks natuurlijk een mooi voordeel oplevert.

Was het vorig jaar nog de inmiddels gestopte Belgische Justine Henin die de publiekstrekker was (en het toernooi ook winnend afsloot), dit jaar is dat haar landgenote Kim Clijsters, de huidige nummer twee van de wereld, die het toernooi al eerder won in 2003. Verder geven nog twee top-20 speelsters acte de présence in Rosmalen: de Russin Svetlana Kuznetsova (12e) en de Belgische Yanina Wickmayer (19e). Bij de mannen is de titelverdediger, de Oekraïner Sergiy Stakhovsky, evenmin van de partij. De hoogstgeplaatste spelers op de ATP-ranking en plaatsingslijst zijn de Spaanse gravelspecialist Nicolás Almagro (15e), de Cyprioot Marcos Baghdatis (31e) en de Belgische halve-finalist van vorig jaar Xavier Malisse (41e). Het mannentoernooi is dus niet zo sterk bezet als dat van de vrouwen.

Voor de Nederlandse inbreng in het hoofdtoernooi dit jaar zorgen bij de mannen Robin Haase en Jesse Huta Galung en bij de vrouwen Arantxa Rus en debutante Kiki Bertens. Helaas ontbreekt Thiemo de Bakker die vanwege fysieke problemen het grasseizoen aan zich voorbij laat gaan. Thomas Schoorel, Igor Sijsling en Michaëlla Krajicek (winnares 2006) geven de voorkeur aan het kwalificatietoernooi van Wimbledon dat in dezelfde week wordt afgewerkt.

Na de koffie/thee reden we om 11:30 uur weg richting Rosmalen. Een halfuur later kwamen we aan op het Autotron-terrein en kon ik m’n auto snel parkeren. Toen we het tennispark binnenkwamen liepen we gelijk via de kortste weg door naar het centre court.

Centre court/promodorp

Daar was de eerste partij, een damesenkelspelpartij tussen de Spaanse Arantxa Parra Santonja (nr. 107 op de WTA-ranking) en de als derde geplaatste Belgische Yanina Wickmayer (WTA-19), gevorderd tot begin tweede set. Wickmayer had de eerste set binnengehaald via een tiebreak. Op de tribune (vak B2) lunchten we tijdens deze partij en zagen de tweede set gelijk opgaan. De Belgische kreeg ongelukkig een bal via haar eigen racket tegen haar oog waardoor er even oponthoud was, maar gelukkig gaf ze niet op en kon na een blessurebehandeling weer verdergaan. Ondanks dat Wickmayer haar servicegames eenvoudiger won dan Parra, draaide het tweede bedrijf ook uit op een tiebreak. Hierin liet de Spaanse haar beste tennis zien en haalde het beslissende spel overtuigend binnen met 7-4 waarmee ze de stand in sets op 1-1 had gebracht en dus een derde set had afgedwongen.

In de derde en beslissende set brak Wickmayer haar tegenstandster in de derde game en kwam daarmee op 2-1. Zonder dat ze nou echt goed speelde, hield ze de break voorsprong vast tot aan 5-4 waarop ze dus voor de partij kon gaan serveren. Ze kwam op 30-0 maar werd toen kennelijk nerveus en miste daardoor o.a. een paar smashes waardoor ze zelfs de game verloor en de partij dus onverwacht weer in evenwicht was: 5-5. Een verbeten Wickmayer pakte gelijk een re-break en kreeg dus een tweede kans de partij op haar eigen service uit te maken. Deze keer lukte dat wel en zat de partij er na 2½ uur eindelijk op. Uitslag: 7-6 (4), 6-7 (4), 7-5. In het interview op de baan met Edward van Cuilenborg liet Wickmayer weten niet helemaal tevreden te zijn over haar vertoonde spel (te wisselvallig) maar wel blij te zijn met haar kwartfinaleplaats.

Parra Santonja – Wickmayer / Yanina Wickmayer

Tegen het eind van de partij was de bewolking dreigender geworden en was het een beetje gaan druppelen waardoor na afloop de baan uit voorzorg even met zeil werd bedekt. Gelukkig zette de regenbui niet door en kon het zeil er snel weer af voor de tweede partij van de dag tussen de als derde geplaatste Belg Xavier Malisse (ATP-41) en de Nederlander Jesse Huta Galung (ATP-116) die via een wildcard tot het hoofdtoernooi was toegelaten. De herenenkelspelpartij begon exact om 14:30 uur en de tribunes waren redelijk gevuld. Huta Galung pakte gelijk een break maar moest daarna ook z’n eerste servicegame inleveren. Onze landgenoot had het zoals van tevoren verwacht niet makkelijk tegen de Belg die wat last had van z’n onderrug en het soms rumoerige publiek (skyboxen). Omdat hij ook z’n drie challenges al snel kwijt was, bewoog hij zich mopperend over de baan. Huta Galung slaagde erin gelijke tred te houden met z’n opponent waardoor de set uitliep op een tiebreak, maar had daarin helaas geen schijn van kans; Malisse won deze overtuigend met 7-2.

In de tweede set pakte de Belg gelijk een break en leek het bijna een onmogelijke opgave geworden voor Huta Galung om nog terug te komen in de partij. Hij had z’n handen vol om z’n eigen servicegames te behouden (al ging dat gaandeweg de set wel iets beter) en Malisse gaf ‘m door z’n sterke service vrijwel geen kans om terug te breken. Zo kon de Belg op 5-4 gaan serveren voor de partij. In deze tiende game kreeg de Nederlander ineens twee breakpoints (15-40) maar die werkte de Belg gedecideerd weg en maakte de partij vervolgens op z’n eerste matchpoint uit: 7-6 (2), 6-4. De partij had ruim 1½ uur geduurd en Huta Galung was zo kort na afloop in het interview op de baan teleurgesteld over het verloop, omdat hij het gevoel had dat er toch meer had in gezeten.

Malisse – Huta Galung / Einde enkelspelpartij

Gelukkig was het tijdens de partij mooi droog gebleven en de temperatuur (20-25°C) was aangenaam. Na afloop verlieten we het stadion na een zit van bijna vier uur en wachtten bij de uitgang om de hoek op de aftocht van de beide spelers. Eerst verscheen winnaar Malisse en even later verliezer Huta Galung. Beiden deelden eerst handtekeningen uit aan de jonge fans en werden daarna per golfcar snel naar de catacomben gereden.

Aftocht winnaar Xavier Malisse / verliezer Jesse Huta Galung

Vervolgens liepen we wat rond door het promodorp (ma en Evelien kochten beiden een poloshirt) en namen even pauze met een hapje en een drankje erbij. De derde partij op het centre court was inmiddels begonnen en we konden het verloop daarvan in de gaten houden op het grote tv-scherm. Even later liepen we langs de bijbanen en KNLTB Plaza op waar kinderen een balletje mochten slaan met oud-tennisprof Kristie Boogert. De kids werden daarbij o.a. bijgestaan door actrice/presentatrice en Unicef-ambassadrice Nicolette van Dam.

Na ruim een uur waren we weer terug bij het centre court waar we even tot de volgende pauze moesten wachten om de tribune op te mogen. We namen weer dezelfde plaatsen in, terwijl de damesenkelspelpartij tussen de Italiaanse Sara Errani (WTA-35) en de als tweede geplaatste Russin Svetlana Kuznetsova (WTA-12) was gevorderd tot het eind van de tweede set. Errani leidde daarin met 5-4 maar was haar break voorsprong echter kwijtgeraakt, nadat ze de eerste set al had gewonnen (6-3). We hoopten dat de partij twee sets zou duren vanwege de vierde partij met Robin Haase die van ons snel mocht beginnen. Helaas gebeurde dat niet: Kuznetsova had de tiebreak gewonnen (7-3) en had er zo dus een derde set uitgesleept.

Errani – Kuznetsova / Svetlana Kuznetsova

We besloten de partij niet af te kijken en het voor gezien te houden, omdat de vierde partij toch wel iets te lang op zich liet wachten en het bovendien vanwege het late tijdstip niet eens zeker was of deze vandaag nog wel gespeeld zou worden. Nadat we het tennispark hadden verlaten (het eten stelden we uit tot thuis), waren we om 18:30 uur terug bij de auto en reden in een half uur terug naar huis.

Thuis hebben we lekker met z’n vieren gechineesd en gezellig nagepraat over de geslaagde tennisdag waarop het weer achteraf gelukkig was meegevallen, al was het verloop van de partijen qua tijdsduur (eerste en derde partij driesetters, terwijl we een voorkeur hadden voor de tweede en vierde partij) niet echt gunstig geweest. Op teletekst zagen we dat Kuznetsova tegen Errani alsnog aan het langste eind had getrokken (derde set 6-1) en dat de partij tussen Robin Haase en Marcos Baghdatis toch bezig was… Haase verloor uiteindelijk in twee sets (5-7, 4-6) van de als tweede geplaatste Cyprioot waarmee dus alle Nederlanders in de enkelspeltoernooien waren uitgeschakeld. Verder stond op teletekst dat de op dinsdag uitgeschakelde Kim Clijsters had besloten om vanwege een enkelblessure niet aan Wimbledon deel te nemen.

Op de finaledag (zaterdag) ging de damesenkelspelfinale tussen de ongeplaatste Australische (van Servische komaf) Jelena Dokic (ooit 4e van de wereld) en de als zevende geplaatste Italiaanse Roberta Vinci (in de kwartfinale nog te sterk voor Wickmayer). Het werd een spannende finale die uiteindelijk in het voordeel werd beslist door Vinci: 6-7 (7), 6-3, 7-5. Voor de Italiaanse was het de vijfde WTA-titel in haar carrière en de tweede titel dit jaar (haar eerste ooit op gras).

In de herenenkelspelfinale kwam de ongeplaatste Rus Dmitry Tursunov (de bedwinger van Malisse in de halve finale en ooit 20e van de wereld) uit tegen de als vierde geplaatste Kroaat Ivan Dodig (in de halve finale te sterk voor Baghdatis). Deze eindstrijd die werd geteisterd door regen ging overtuigend in twee sets (6-3, 6-2) naar Tursunov die daarmee z’n zevende ATP-titel (z’n tweede op gras) had behaald.

De dubbelspeltitels gingen bij de dames naar het als vierde geplaatste Tsjechische duo Barbora Záhlavová-Strýcová/Klára Zakopalová (via een supertiebreak) en bij de heren naar het Italiaans/Tsjechische duo Daniele Bracciali/Frantisek Cermák (eveneens via een supertiebreak).

Er werd gedurende de week weer veel geld ingezameld voor VN-kinderrechtenorganisatie Unicef door allerlei acties waarvan de Ace Club (geslagen aces op het centre court, 233 in totaal) het meest in het oog springend was. Er is vermoedelijk ruim 100.000 euro opgehaald. Het bezoekersaantal over de hele week kwam uit op zo’n 58.000 wat 3.000 meer was dan vorig jaar. Ondanks het ontbreken van de topnamen in de finales mag toernooidirecteur Marcel Hunze weer terugkijken op een geslaagd toernooi.

Giro d’Italia 2011

11-06-2011
By rickvb on 01:50 | Giro d’Italia 2011 | 3

Inleiding

De 94e editie van de Giro d’Italia (Ronde van Italië), de eerste van de drie jaarlijkse Grand Tours (drieweekse etappekoersen) die deel uitmaken van de UCI WorldTour, wordt dit jaar verreden van zaterdag 7 t/m zondag 29 mei. De ronde staat dit jaar in het teken van de 150 jaar geleden Italiaanse eenwording. De start vindt plaats in Turijn, de eerste hoofdstad van het onafhankelijke Italië, met een ploegentijdrit. Daarna leidt de route zuidwaarts via de heuvelachtige noordelijke Apennijnen en de kust van de Middellandse/Tyrreense Zee richting Sicilië waar de vulkaan Etna (tweemaal in één etappe) wordt beklommen. Na de eerste rustdag maakt de ronde een transfer naar de Adriatische kust en leidt dan terug naar het noorden waar een uitstapje naar Oostenrijk (Tirol) wordt gemaakt en een dag later de beruchte Monte Zoncolan wordt beklommen. Vóór de tweede rustdag moet ook nog de hoogste berg van deze Giro, de Passo Giau (Giaupas), worden bedwongen. Vervolgens rijdt de karavaan na een dagje pauze via de Dolomieten – waar pas de eerste individuele tijdrit plaatsvindt – en de Alpen in westelijke richting naar Lombardije en Piemonte. Op de voorlaatste dag volgt de laatste lastige klim naar de Colle delle Finestre (deels over onverharde weg). De finish van de corsa rosa is voor het eerst na twee jaar weer terug in Milaan, de tweede stad van Italië, waar de ronde met een tweede individuele tijdrit tegenover de Dom wordt afgesloten. Deze editie (3.524,5 km. lang) is misschien wel de zwaarste ooit met niet minder dan 40 beklimmingen en maar liefst zeven aankomsten bergop.

Op de deelnemerslijst staan 23 ploegen met elk negen renners (in totaal dus 207 renners). Naast de 18 ploegen van de World Tour (waar ook de Nederlandse ploegen Rabobank en Vacansoleil-DCM deel van uitmaken) staan nog eens vijf continentale ploegen aan de start. Er doen in totaal elf Nederlanders mee: Tom Stamsnijder (Leopard-Trek), Addy Engels (Quick Step), Rick Flens, Steven Kruijswijk, Stef Clement, Tom-Jelte Slagter, Bram Tankink, Jos van Emden, Dennis van Winden, Pieter Weening (allen Rabobank) en Johnny Hoogerland (Vacansoleil-DCM).

De eindwinnaar van vorig jaar, Ivan Basso (Liquigas-Cannondale), is er niet bij omdat hij zich dit jaar volledig richt op de Tour de France. Hetzelfde geldt voor Cadel Evans (BMC Racing Team, 5e in 2010) en Alexandre Vinokourov (Astana, 6e in 2010). De nummers drie en vier van vorig jaar, Vincenzo Nibali (Liquigas-Cannondale) en Michele Scarponi (Lampre-ISD), zijn er wel bij en vormen samen met Alberto Contador (Saxo Bank-SunGard, winnaar 2008) en Denis Menchov (Geox-TMC, winnaar 2009) de topfavorieten voor de maglia rosa (roze leiderstrui). David Arroyo (Movistar), de verrassende nummer twee van vorig jaar, is slechts een outsider.

Na vorig jaar de start in Amsterdam bezocht te hebben, zijn een aantal wielervrienden (zeven om precies te zijn) de derde en laatste week naar Italië (Trentino-Zuid-Tirol) afgereisd om daar de Giro verder te volgen. Helaas kon ik niet mee, omdat ik verhinderd was vanwege m’n werk. De trip is toen kennelijk zo goed bevallen, dat er dit jaar is besloten om het nog een keer over te doen en nu kan ik er wel bij zijn!

We gaan van vrijdag 20 t/m zaterdag 28 mei en zijn uiteindelijk met een groep van zes man (Marco, Martijn, Stephan, Leon, Bram en ik). Op het laatste moment vielen helaas twee man (Lucas en Lykle, vorig jaar beiden wel meegeweest) af vanwege verplichtingen op het werk. We verblijven in appartement Residence El Pilar De La Rosa in Colico (Lombardije) aan het Comomeer welke we in januari hebben geboekt bij EuroRelais/Inter Chalet. We reizen er per huurbusje (Ford Transit, 9-persoons) van Businesscars.com/SternRent naartoe; de route is bijna 1.000 km. lang.

De eerste Giro-etappe was dus een ploegentijdrit in Turijn e.o. en werd gewonnen door Team HTC-Highroad vóór Team RadioShack en Liquigas-Cannondale. De Italiaanse tijdritkampioen Marco Pinotti mocht als eerste van z’n ploeg de finishlijn passeren en dus de eerste roze leiderstrui aantrekken. De tweede etappe, de eerste rit-in-lijn, was vlak en eindigde dan ook in een massasprint: Alessandro Petacchi (Lampre-ISD) was daarin Mark Cavendish (HTC-Highroad) te snel af en pakte de rode puntentrui maar de Brit nam wel de leiderstrui over van z’n ploegmaat. De derde etappe, een heuvelachtige rit in de Apennijnen, werd gewonnen door Ángel Vicioso (Androni Giocattoli-C.I.P.I.) vóór David Millar (Garmin-Cervélo) die het roze pakte. Deze rit werd echter volledig overschaduwd door een noodlottig ongeval van Wouter Weylandt (Leopard-Trek) tijdens een afdaling. Als gevolg daarvan werd de vierde etappe geneutraliseerd als eerbetoon aan de verongelukte Belg; een dag later verlieten de volledige Leopard-Trek-ploeg en z’n goede vriend Tyler Farrar (Garmin-Cervélo) de ronde.

Pieter Weening (Rabobank) pakte een mooie dubbelslag in de vijfde etappe die deels over een lastige, heuvelachtige strade bianche (onverharde weg) voerde. Weenings ploegmaat Steven Kruijswijk pakte de witte jongerentrui. De zesde etappe die ten oosten hoofdstad Rome passeerde en een lastige aankomst kende, eindigde in een sprint waarin Francisco José Ventoso (Movistar) Petacchi wist te verslaan; Weening behield de roze trui. De zevende etappe was de eerste rit met aankomst bergop (2e cat.) die verrassend werd gewonnen door neo-prof Bart De Clercq (Omega Pharma-Lotto) die middels een korte vlucht de groep der favorieten nipt voorbleef; Weening behield wederom het roze. Oscar Gatto (Farnese Vini-Neri Sottoli) schreef de vlakke achtste etappe op z’n naam door in een lastig slotklimmetje topfavoriet Alberto Contador voor te blijven die de andere kanshebbers met een demarrage verraste. Weening en Kruijswijk bleven resp. het algemeen en jongerenklassement aanvoeren.

De negende etappe was een zware bergrit op Sicilië waarin tweemaal de Etna (1e cat.) beklommen moest worden. Contador greep in de slotklim de macht en schudde in de laatste meters ook klimgeit José Humberto Rujano (Androni Giocattoli-C.I.P.I.) van zich af. Hij pakte de roze trui en bijna een minuut op de andere favorieten Stefano Garzelli (Acqua & Sapone), Vincenzo Nibali en Roman Kreuziger (Astana). Michele Scarponi, die in eerste instantie nog meeging met Contador, moest z’n inspanning later bekopen en verloor meer dan een minuut. Weening capituleerde en gaf ruim zes minuten toe; Kruijswijk verloor ruim twee min. op het Spaanse fenomeen en moest z’n witte trui afstaan aan Kreuziger.

Tijdens de eerste rustdag maakten de renners de oversteek naar de Adriatische kust en vervolgden daar hun route noordwaarts. In de vlakke tiende etappe ging de dagzege in een massasprint naar Cavendish die Ventoso en Petacchi het nakijken gaf. De heuvelachtige elfde etappe met een venijnig slotklimmetje ging naar John Gadret (AG2R La Mondiale) die met een jump vluchter Daniel Moreno (Katusha) in de slotmeters wist te achterhalen. In de vlakke twaalfde etappe, de laatste kans voor de sprinters, pakte Cavendish z’n tweede ritzege in een massasprint en ging de volgende dag net als Petacchi en Ventoso niet meer van start. De 13e etappe met aankomst bergop op de Oostenrijkse Grossglockner (1e cat.) werd gewonnen door Rujano die de dagzege werd gegund door leider Contador die zo’n anderhalve minuut pakte op z’n grootste concurrenten. De Italianen Nibali en Scarponi waren resp. de nieuwe nummers twee en drie in het klassement op ruim drie min. van Contador.

Dag 1 (vrijdag 20/zaterdag 21 mei)

Op vrijdagavond hadden we afgesproken tussen 22:00 en 23:00 uur te verzamelen in Lent bij Nijmegen (waar Leon woont) wat voor mij een gunstige keuze was omdat het zo dichtbij is. Om 21:45 uur reed ik van huis weg en werd door m’n ouders in Lent afgezet waar ik gelijk m’n spullen in het huurbusje kon overladen. M’n reisgenoten waren allen al present en zo konden we tegen 22:45 uur aan onze heenreis naar Italië beginnen. Via Nijmegen reden we bij Venlo de grens met Duitsland over en vervolgden onze route zuidwaarts richting Mönchengladbach/Köln/Koblenz/Mannheim/Karlsruhe. Daarna gingen we Frankrijk in en reden door via Strasbourg en Mulhouse. Omdat het ‘s nachts zo rustig op de weg was konden we goed doorrijden en bereikten we vroeg in de ochtend de grens met Zwitserland waar we een vignet moesten aanschaffen om verder te kunnen rijden. Na het passeren van Basel en Luzern maakten we vlak voor de Gotthardtunnel een stop om te ontbijten; de bergachtige omgeving was hier erg mooi. Na het ontbijt nam ik plaats achter het stuur en reed via de tunnel waar het in het begin even vastliep door richting Lugano waar we de snelweg verlieten. Via de stad en het gelijknamige meer reden we over soms smalle wegen richting de grens met Italië die we in Gandria passeerden. Bij het Comomeer maakten we onze laatste stop – het was stralend weer (ca. 25°C) – en reden vervolgens over de kustweg door naar Colico waar we rond 12:00 uur (na ruim 13 uur reistijd) bij onze vakantiewoning aankwamen. Al snel arriveerde gastvrouw Laura die ons rondleidde door het mooie, ruime, vier etages tellende huisje waarna we onze spullen uit het busje pakten.

Res. El Pilar De La Rosa / onze vakantiewoning

In de tuin kwamen we bij van de lange reis en gingen kort daarna even inkopen doen bij de lokale supermarkt. Daarna hadden we geluncht en weer buiten in de zon gezeten totdat een onweersbuitje ons naar binnen noopte. We keken er op tv naar de 14e Giro-etappe, een zware bergrit met vijf cols en aankomst op de Monte Zoncolan (1e cat.). De rit werd knap gewonnen door Igor Antón die Contador, Nibali en Scarponi versloeg en een sprong naar de derde plaats in het klassement maakte op slechts één sec. van Nibali.

Na het wielrennen hadden we ons opgefrist en beneden in het stadje gedineerd bij restaurant/pizzeria Miralago op Piazza G. Garibaldi aan het Comomeer. Als toetje namen we een Italiaans softijsje in een gelateria (ijssalon). Die avond gingen we allemaal op tijd naar bed omdat we moe waren van de lange dag c.q. reis.

Dag 2 (zondag 22 mei)

Om 9:00 uur stond ik op, ontbeet daarna buiten waar het bewolkt was en liep vervolgens met Marco en Leon naar de dichtstbijzijnde bar (Giusto) voor een kop koffie. Daar bladerden we even door La Gazzetta dello Sport om de Giro-uitslag van de dag ervoor te bekijken. ‘s Middags gingen de fietsers (Marco, Stephan en Bram) eropuit in de omgeving en de niet-fietsers (Martijn, Leon en ik) wandelden richting het centrum en het meer om daar een biertje op een terrasje te pakken.

Uitzicht op omgeving bij vakantiewoning

Comomeer met plein in Colico

Het was weer lekker zonnig maar dat sloeg later om in zware bewolking met wat regen. Daarom besloten we terug te lopen naar het huisje waar we na een uitstapje van zo’n tweeënhalf uur weer terug waren. Later kwamen de fietsers ook terug die tijdens een afdaling een fikse regenbui hadden gehad. Binnen keken we naar koers – de 15e etappe met vijf cols waaronder de Passo Giau, de hoogste in deze editie – op tv. De zware bergrit werd lang aangevoerd door Garzelli maar hij werd in de slotklim op de Val di Fassa (1e cat.) voorbijgestreefd door Mikel Nieve (Euskaltel-Euskadi), al pakte de Italiaanse routinier wel de groene bergtrui. Contador eindigde als derde en pakte weer tijd op z’n concurrenten. Scarponi nam de tweede plaats in het klassement over van Nibali die op de slotklim moest lossen. Antón, de etappewinnaar van gisteren, zakte ver weg.

Na het wielrennen gingen er drie man naar een grote supermarkt ietsje verderop waarna we het stadje in reden om er weer te dineren op het plein aan het meer. Omdat eigenlijk niemand goed had gegeten bij restaurant Portovino (de bediening liet ook te wensen over), haalden sommigen dan ook een pizza voor later in het huisje. Voordat we weer teruggingen namen we eerst een ijsje. Die verdere avond deden we een Giro-wielerquiz onder elkaar en gingen pas naar bed nadat we de jarige Martijn hadden gefeliciteerd.

Dag 3 (maandag 23 mei)

Na het opstaan (Lucas sms’te me wakker) en ontbijten reden we tegen 10:30 uur per busje richting de Passo del Mortirolo (12,4 km. lang, gem. stijging 10,6%) die de fietsers graag wilden beklimmen. Rond 12:00 uur waren we aan de voet van de bergpas in Mazzo di Valtellina (achter Tirano nabij de Zwitserse grens) en vernamen daar via sms dat de Spaanse wielrenner Xavier Tondó door een noodlottig ongeval met een garagedeur om het leven was gekomen, terwijl het tragische overlijden van Wouter Weylandt twee weken terug in deze Giro nog zo vers in het geheugen lag (

Aan voet van Passo del Mortirolo

Terwijl de fietsers de bekende berg (1.300 m. hoogteverschil) gingen beklimmen, reden de niet-fietsers terug naar Tirano dat twee dagen later finishplaats in de Giro was. Vandaag was de tweede rustdag en werd er dus niet gekoerst. Op een terras bij het stationsplein namen we een lunch, terwijl het wederom stralend weer was (ca. 30°C). Na de lunch liepen we wat rond in het stadje, kochten een verfrissend ijsje en kwamen weer uit bij het station waar we de mogelijkheden bekeken wat betreft de trein voor een bezoek aan de finishplaats overmorgen. Anderhalf uur later waren we weer bij de auto om terug te rijden naar Mazzo. Bij een van de waterbronnen daar belde Marco op om door te geven dat ze de top hadden bereikt (Bram in 1:15 uur, Stephan in 1:50 en Marco in 1:52) en op het punt stonden aan de afdaling te beginnen. Even later waren ze weer één voor één beneden en reden we naar een andere waterbron om wat op te frissen. Zodra we weer compleet waren reden we terug naar Colico waar we anderhalf uur later weer aankwamen. Nadat we bij het huisje even buiten hadden gezeten reden we weer naar het centrum om te gaan eten bij Hotel Risi (tip van Laura) waar het diner ons goed deed smaken. Terug in het huisje relaxten we nog wat (tv kijken/lezen) voordat we naar bed gingen.

Dag 4 (dinsdag 24 mei)

Na het ontbijt gingen we weer met z’n drieën naar Bar Giusto voor een kop koffie en La Gazzetta. Daarna hebben we buiten lekker genoten van het prachtige weer (wederom ca. 30°C). ‘s Middags gingen Marco en Bram eropuit met de fiets en de rest ging per auto naar het strand bij het Comomeer voor een frisse duik. Ruim twee uur later reden we terug via het station om daar de treintijden voor morgen te bekijken en de supermarkt om wat inkopen te doen. In het huisje keken we weer naar de koers – de 16e etappe, een individuele klimtijdrit van 12,7 km. – op tv. Contador liet er geen twijfel over bestaan wie de sterkste was in de bergen en droeg z’n tweede etappezege op aan de verongelukte Tondó. Nibali en Scarponi eindigden resp. als tweede en derde waardoor het podium zich steeds beter leek te gaan vormen. Marco ging tijdens de koers nog even opfrissen in het meer en de rest ging na de koers weer buiten zitten en zich later opfrissen.

‘s Avonds waren we van plan naar restaurant Robustello te gaan welke bovenaan een berg bleek te liggen; het was een steile klim met het busje. Bij het restaurant was echter geen leven te bekennen, het was er zelfs een beetje griezelig, en toen we nogmaals goed het bord bekeken zagen we pas dat deze vandaag gesloten was. Wellicht keren we er later in de week nog terug. We reden maar weer naar het centrum waar we weer bij restaurant Miralago op het plein (eerste avond ook al geweest) uitkwamen.

Dineren op plein aan Comomeer

Op de weg terug naar het huisje na het eten zagen we redelijk wat volk in de bar voor de karaokeavond, maar toen we er even later naartoe waren gelopen was er niet veel meer te doen waardoor we besloten door te lopen naar de Funny Bar ietsje verderop maar deze bleek helaas gesloten te zijn. Het werd een beetje een kansloze wandeling, al helemaal toen Night Club Moulin Rouge een brug te ver leek waardoor we besloten maar weer terug te lopen naar Bar Giusto om daar buiten op terras dan maar een drankje te nuttigen… Na twee rondjes gingen we terug naar het huisje waar we onze bedden opzochten om morgen eindelijk naar de koers te gaan!

Dag 5 (woensdag 25 mei)

Tegen 10:00 uur stond ik op en ontbeet weer buiten. Het was wederom prachtig weer. Voordat we naar de koers gingen bestudeerden we in de tuin op de kaart de route van de Giro-etappe van de volgende dag omdat we van plan waren zowel start als finish te gaan bezoeken. Tegen 13:00 uur vertrokken we naar het station en parkeerden het busje een eindje verderop (gratis). Op het station kochten we retourkaarten voor de trein naar Tirano, finishplaats van de 17e etappe welke van start ging in Feltre en 230 km. lang was met daarin twee cols (Passo del Tonale van 2e cat. en Aprica van 3e cat. met de top op 18,5 km. van de finish). Volgens schema zouden ze tussen 17:00 en 17:30 uur finishen. Na een broodje op de vuist pakten we de trein van 13:48 uur (het was opvallend rustig), lazen onderweg de krant en hadden vóór aankomst al wat ploegbussen gespot. Tegen 15:00 uur arriveerden we in Tirano waar we richting finish (Piazza Marinoni) liepen en daarachter wat rondkeken. Er waren nog geen ploegbussen te zien.

Finish in Tirano

Vervolgens pakten we een terrasje in de buurt van de finish waar binnen al koers op tv was: iets vóór de top van de Tonale lagen er 14 man ca. zes min. voor op het peloton. We besloten naar binnen te gaan om daar de koers beter te kunnen volgen in een soort loungeruimte. Nadat de koplopers (nog 11 man ca. vier min. voor) de top van de Aprica waren gepasseerd besloten we naar buiten te lopen. Op het grote tv-scherm op het podium net na de finish keken we naar de finale van de koers. De druk en hectiek werden met de kilometer/minuut voelbaar groter wat mooi was om mee te maken. Italiaans kampioen (met voor de gelegenheid rugnummer 150) Giovanni Visconti (Farnese Vini-Neri Sottoli) passeerde als eerste de finishlijn van een kopgroep van drie man maar omdat hij in de eindsprint Diego Ulissi (Lampre-ISD) tot twee keer toe een duw had gegeven, werd hij uiteindelijk gedeklasseerd naar de derde plaats en werd Ulissi uitgeroepen tot etappewinnaar. Pablo Lastras (Movistar) schoof op van plaats drie naar twee en Jan Bakelants (Omega Pharma-Lotto) eindigde op vier sec. als vierde. Het eerste deel van het peloton kwam na de 14 man binnen op drie min. De topdrie van het klassement bleef ongewijzigd.

Na de finish bleef ik als enige van onze groep staan om de huldigingen te bekijken, terwijl de rest naar de ploegbussen achter de finish liep of al was gelopen. Ulissi verscheen dus een tikje verrassend op het podium als dagwinnaar. Daarna werden achtereenvolgens roze- èn rode-truidrager Alberto Contador, groene-truidrager Stefano Garzelli en witte-truidrager Roman Kreuziger gehuldigd.

Huldigingen etappewinnaar Ulissi en roze-truidrager Contador

Vervolgens liep ik door naar achteren en toen ik bij de Adda-rivier was kwam er ineens nog een laatste groep renners binnen met daarbij o.a. Roberto Ferrari (Androni Giocattoli-C.I.P.I.), Rick Flens en Jos van Emden (Rabobank). Van Emden was in gesprek met een andere Nederlander die mij met Jos op de foto zette. Jos had in de laatste week last gekregen van een onwillige beenspier wat hem al parten speelde in de Driedaagse van De Panne-Koksijde. Op dat moment wist ik nog niet dat hij de nieuwe ‘rode-lantaarndrager’ was geworden. Ik liep verder langs de permanence op waar ik de Belgische co-commentator José De Cauwer wachtend bij een Sporza-auto zag staan. Ineens passeerde een Saxo Bank-renner op de fiets met een stel rennende kinderen erachteraan: het bleek niemand minder dan Contador te zijn die wel op weg moest zijn naar de ploegbus, dus wist ik dat ik hem moest volgen. Een eindje verderop zag ik inderdaad diverse ploegbussen staan en trof daar de rest van onze groep. Contador stapte vanuit de bus door een enorme drukte en gedrang van fans in een aparte ploegauto die snel wegreed.

Ik & Jos van Emden na finish / Alberto Contador bij ploegbus

We liepen met z’n zessen terug richting het station en waren al een mooie wielerervaring rijker. Op het station bekeken we eerst de treintijden terug en namen daarna op hetzelfde terras als waar we twee dagen geleden zaten een drankje en wat snacks. Een uurtje later pakten we de trein van 19:10 uur terug naar Colico. Onderweg kwamen we wat bij van de opgedane indrukken en waren een uur later alweer terug in Colico waar we gelijk doorliepen naar een restaurant (Front Page) waar we lekker buiten dineerden. Na afloop namen we weer ijs en liepen vervolgens terug naar onze bus die we niet gelijk konden terugvinden. Rond 23:00 uur waren we terug in het huisje en hadden een mooie eerste koersdag achter de rug (

). Voor het slapengaan zagen we de slotbeelden van de etappe nog terug op tv.

Dag 6 (donderdag 26 mei)

Na het ontbijt vertrokken we om 11:15 uur per busje naar Morbegno, de startplaats van de 18e etappe over 151 km. met daarin slechts één col (Passo di Ganda van 2e cat. met de top op 30 km. van de finish), een kilometer of 15 verderop. Martijn deed een ‘Lucasje’ (ziek, zwak en misselijk thuisblijven) en kon ons later op de dag mooi op de hoogte houden van de koers. Terwijl het regende waren we in het stadscentrum op een T-splitsing ineens eersterangsgetuige van de passerende reclamekaravaan. We parkeerden de auto vervolgens aan het uiteinde van het stadje – het was inmiddels gelukkig opgehouden met regenen – en dat bleek een perfecte plek te zijn, want vlak daarna kwamen één voor één de ploegbussen (met daarin de renners) binnen die zich op de aangrenzende weg stationeerden. We keken er rond en zagen even later eerst alle fietsen en daarna de renners uit de bussen komen. We zagen er veel bekende renners en gingen met sommigen op de foto. De Rabo-renners kwamen pas als een van de laatsten naar buiten en werden één voor één kort geïnterviewd door Rabosport TV. We raakten even in gesprek met Rick Flens die aangaf dat hij z’n ploegmaat ‘Stevie’ (Kruijswijk) zo goed mogelijk probeert bij te staan en de vele cols zo onderhand beu werd waardoor hij die nu al aan het aftellen was. Verder keek hij (als specialist) al uit naar de slottijdrit in Milaan over drie dagen.

Igor Antón / José Serpa & ik vóór start

Michele Scarponi / John Gadret vóór start

Rick Flens / Pieter Weening vóór start

Even na enen waren we terug bij de bus en hielpen Leon en ik Stephan en Bram op weg die hadden besloten per racefiets naar de finishplaats te rijden via de kortere route over de Passo di San Marco (26,15 km. lang, gem. stijging 6,6%), terwijl Marco richting de start liep om die nog te proberen mee te pikken. Een halfuur later vertrokken we met z’n drieën (de renners waren net gestart, Marco kwam erachter dat het startpunt toch wel wat verder weg lag dan gedacht) richting finishplaats San Pellegrino Terme, een kuuroord dat bekend is van de mineraalwaterproductie, waar de finish tussen 17:00 en 17:30 uur werd verwacht. De route leidde aanvankelijk door veel tunnels waar we wat oponthoud hadden door wegwerkzaamheden aan één rijstrook enerzijds en file door Giro-verkeer anderzijds. Om 16:00 uur bereikten we het stadje Ambria op 4,6 km. van de finish waar we niet verder konden rijden en dus onze auto moesten achterlaten; bovenin een bos vonden we een geschikte parkeerplek. We gingen te voet verder naar de finish en hadden op 3,5 km. sms-contact met Martijn die doorseinde dat een kopgroep van drie man nog maar 18,5 km. (grotendeels bergaf) hoefde af te leggen. Ze lagen dus voor op het snelste tijdschema waardoor we toch nog snel moesten doorlopen om de finish te halen. Ondanks dat we al in San Pellegrino Terme waren lukte dat helaas niet: op 1.200 m. waar het alsmaar drukker werd met toeschouwers passeerde de driemans kopgroep (Marco Pinotti (HTC-Highroad) – Eros Capecchi (Liquigas-Cannondale) – Kevin Seeldraeyers (Quick Step)) en als ‘geluk bij een ongeluk’ konden we de finish live meepikken op een groot tv-scherm op 750 m. van de finish. Capecchi versloeg in de eindsprint Pinotti en Seeldraeyers en zorgde eindelijk voor de eerste etappezege voor de Liquigas-ploeg.

Kopgroep / peloton vlak vóór finish

We liepen gewoon verder door richting finish, terwijl de andere vluchters en het in drie-groepen-verbrokkelde peloton passeerden; toch jammer dat we net iets te laat waren. Langs de route werd het steeds drukker en daardoor moeilijker begaanbaar. Omdat ik aan de andere kant van de weg liep verloor ik Marco en Leon uit het oog. Voor de brug over de Brembo-rivier was er een opstopping en daarna sloeg ik rechtsaf (finish was linksaf) richting de ploegbussen welke hier veel dichter bij de finish stonden dan de dag ervoor. Daar trof ik Stephan en Bram die net waren aangekomen en dus ook te laat bij de finish waren; volgens hen hadden we ook beter dezelfde route moeten pakken… Even later voegden ook Marco en Leon zich bij ons en bij de Rabobank-bus kwamen we in gesprek met de trotse ouders van Steven Kruijswijk die net hun zoon hadden gezien en eveneens een week in Italië verbleven. Kruijswijk stond op dat moment op een knappe 13e plaats in het klassement, terwijl hij vorig jaar als 18e was geëindigd. Hij maakt een goede ontwikkeling door als tweedejaarsprof. Vervolgens liepen we richting centrum en finish (welke al werd afgebroken) voor het zoeken naar een eetgelegenheid. Achter de finish zagen we op een plein en podium de tv-studio van Processo alla Tappa waar de etappe dagelijks wordt nabeschouwd met prominente (ex-)renners en diverse gasten. We vonden een geschikte pizzeria (Da Franco) die amper open was, maar desondanks werden wij ‘wereldburgers’ hartelijk ontvangen. Bij het pand waarnaast wij zaten te eten stond al even een ploegauto van Liquigas en ineens zag Marco daar een renner met fietsnummer 113: dat was etappewinnaar Capecchi! (

). Hij liet z’n bestek uit z’n handen vallen en stormde er naartoe om hem te feliciteren met z’n dagzege en te bedanken voor de Cyclear-punten.

Finish in San Pellegrino Terme / Etappewinnaar Capecchi na finish

Na het eten fietsten Marco en Stephan terug naar de auto en pikten ons even later in het stadje op. Even na 19:30 uur reden we weg uit San Pellegrino Terme en waren anderhalf uur later weer terug in Colico. Martijn bleek in het centrum zijn te gaan eten en nadat we ons even hadden opgefrist reden we er ook naartoe. Bij discobar Il Pelliccioni op het plein troffen we Martijn die zich weer beter voelde. Het weer werd slechter (harde regen) en we werden als het ware naar binnen gewaaid. Die avond was het karaokeavond maar het was erg rustig. Nadat we een liedje hadden gezongen, zocht de kroegbaas op z’n laptop welwillend de reismogelijkheden naar het wielermuseum op de Ghisallo uit. Om 1:00 uur waren we terug in het huisje en alvorens we naar bed gingen bespraken we de plannen voor de volgende dag: uiteindelijk zagen we toch van een bezoek aan de start van de etappe in Bergamo af (vertrek wel erg vroeg nu het al laat was) en besloten naar het wielermuseum te gaan.

Dag 7 (vrijdag 27 mei)

We stonden wat later op dan normaal en vertrokken vroeg in de middag met z’n vieren (de twee jongsten gingen niet mee) naar de Ghisallo. Het regende nog steeds en het was 15-20°C. Naarmate we de plaats van bestemming naderden werd het weer gelukkig wat beter; de laaghangende bewolking vormde een breed dek boven het Comomeer. Ruim een uur later kwamen we bovenop het bergje (754 m. hoog) aan bij de Madonna del Ghisallo, een kerkje dat beroemd is als bedevaartsoord voor het wielrennen in Italië en welke langs de route van de Ronde van Lombardije ligt. Buiten bij het kerkje staan standbeelden van de Italiaanse wielerlegendes Fausto Coppi en Gino Bartali. We gingen het kerkje in waar een eeuwige vlam brandt voor overleden renners en zagen verder allerlei ingelijste wielertricots hangen van bekende (oud-)renners en ook wat racefietsen.

Madonna del Ghisallo

Wielertricots in Madonna del Ghisallo

Vervolgens gingen we het naastgelegen wielermuseum in waar verder helemaal niemand was. We keken er op onze gemak rond en zagen hier behalve boeken en biografieën/foto’s ook veel verschillende tricots van winnaars en fietsen. Het was interessant om te zien hoe het materiaal in de loop der jaren een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt.

Na het museumbezoek reden we via de afdaling van de Passo del Ghisallo het mooie stadje Bellagio in waar het weer was opgeklaard. Hier namen we een lekker broodje als lunch en reden terug via de kustweg rondom het meer en Lecco. Om 17:00 uur waren we terug bij het huisje en waren nog net op tijd om de finish van de 19e etappe met aankomst bergop (3e cat.) op tv te zien. Het was de derde Italiaanse ritzege op rij: Paolo Tiralongo die in de slotmeters was achterhaald door ex-ploeggenoot Contador werd de etappezege als verdienste gegund. Nibali werd derde en pakte een paar sec. terug op z’n rivaal Scarponi.

Marco ging daarna nog een eindje fietsen maar was vanwege het dreigende weer genoodzaakt snel weer terug te keren. Met z’n drieën gingen we naar de supermarkt om nog wat inkopen te doen voor de terugreis van morgen. Daarna hadden we het huisje opgeruimd en schoongemaakt en de spullen grotendeels ingepakt. Die avond gingen we weer eten bij Hotel Risi maar deze keer binnen omdat het buiten te fris was. Na het ijsje als gebruikelijk toetje dronken we in dezelfde bar als gisteravond (weer erg rustig) op de laatste avond nog een paar rondjes bier als afsluiter. Tegen 0:00 uur reden we terug naar het huisje waar we voor het slapengaan nog even op tv naar de beelden van de Giro-etappe van vandaag keken.

Dag 8 (zaterdag 28 mei)

Om 7:00 uur ging de wekker en maakten we ons klaar voor de terugreis. Precies om 8:00 uur reden we onder een strakblauwe hemel weg uit Colico en gingen nu bij Chiasso de Zwitserse grens over. We reden daarmee wel een stukje om maar het ging wat sneller als op de heenweg via Lugano. We hadden onderweg nauwelijks oponthoud en konden dus goed doorrijden. In Duitsland dineerden we vroeg in de avond in een wegrestaurant en al vrij snel daarna reden we Nederland weer binnen waar het gelijk begon te regenen. Via internet op de mobiele telefoons vernamen we dat de 20e en voorlaatste etappe (met de Colle delle Finestre en aankomst bergop (2e cat.) in Sestrière) was gewonnen door Vasili Kiryienka (Movistar). Contador had z’n eindzege veiliggesteld; Scarponi was weer wat sec. uitgelopen op Nibali en leek daarmee de strijd om de tweede plaats (en beste Italiaan) in z’n voordeel te hebben beslist.

Om 20:15 uur werd ik netjes door m’n wielervrienden in Beuningen afgezet en nam afscheid van ze. Het volgende treffen wordt de Tour-barbecue in juli (als dat doorgaat) of anders weer de jaarlijkse ‘Klassika Prikmavera’ in oktober. De anderen vervolgden hun weg naar Lent en ik was mooi op tijd thuis voor de Champions League-voetbalfinale.

Nawoord

Het was een geslaagde en onvergetelijke vakantieweek in Italië en het was leuk om met mensen met dezelfde interesse op deze manier een grote wielerronde van dichtbij te volgen. Het was gezellig onder elkaar, we hebben veel lol gehad en ik heb me uitstekend vermaakt en er echt van genoten. Natuurlijk heeft het prachtige weer daarin een grote rol gespeeld en is alles gelukkig goed verlopen. Wat mij betreft is een dergelijke trip voor herhaling vatbaar!

Eindresultaten

De Giro 2011 werd gewonnen door Alberto Contador boven wiens hoofd nog altijd de dreiging van een dopingschorsing (clenbuterol in de Tour 2010) hangt. Desondanks was hij ijzersterk en heeft de ronde vooral in de bergen gedomineerd. Hij eindigde in Milaan als derde in de 21e en laatste etappe, een individuele tijdrit van 26 km. met finish bij de Dom. David Millar won de slottijdrit vóór Alex Rasmussen (HTC-Highroad). Contador eindigde in het eindklassement (na 84 uur, 5 min. en 14 sec.) met een voorsprong van 6:10 min. op Scarponi en 6:56 op Nibali.

Erepodium in Milaan (© CyclingNews/Bettini)

Op de plaatsen vier t/m tien (op meer dan tien min. van Contador) eindigden resp. John Gadret, Joaquim Rodríguez (Katusha), Roman Kreuziger, José Rujano, Denis Menchov, Steven Kruijswijk en Kanstantsin Sivtsov (HTC-Highroad). Een puike prestatie dus van onze jonge landgenoot Kruijswijk die in de laatste week nog wat plaatsjes was gestegen en als tweede in het jongerenklassement was geëindigd. Jos van Emden was inderdaad op de allerlaatste plaats (159e) geëindigd op bijna vijf uur achterstand. Behalve de laatste roze trui mocht tweevoudig Giro-winnaar Contador ook de rode trui aantrekken op het eindpodium in Milaan en was de groene trui voor Stefano Garzelli en de witte trui voor Kreuziger. Pro Team Astana werd gekroond als winnaar van het ploegenklassement.

ABN AMRO World Tennis Tournament 2011

22-02-2011
By rickvb on 00:32 | ABN AMRO World Tennis Tournament 2011 | 0

Het ABN AMRO World Tennis Tournament is een jaarlijks terugkerend internationaal tennistoernooi voor mannen dat wordt gespeeld in Ahoy Rotterdam. Het indoortoernooi maakt deel uit van de ATP World Tour, het wereldwijde proftenniscircuit. Dit jaar wordt het toernooi, de 38e editie, gehouden van maandag 7 t/m zondag 13 februari.

Na twee voorgaande bezoeken in 2005 en 2008 vond ik het na drie jaar weer leuk om naar het evenement te gaan en besloot vorig jaar een week voor kerst twee kaarten (voor m’n moeder en mezelf) online te bestellen via Ticket Service. Net als drie jaar geleden koos ik weer voor de finaledag (zondag de 13e). Na de bestelling werden de e-tickets direct naar m’n mailbox verzonden en had ik ze dus gelijk binnen.

Deze editie kent een zeer sterk deelnemersveld met maar liefst vijf spelers uit de mondiale toptien: de Zweedse titelverdediger Robin Söderling (4e), de Brit Andy Murray (5e, winnaar 2009), de Spanjaard David Ferrer (6e), de Tsjech Tomás Berdych (7e) en de Rus Mikhail Youzhny (10e, winnaar 2007). In eerste instantie waren dat er zelfs zes maar helaas was de mondiale nummer 3 en winnaar van de Australian Open, de Serviër Novak Djokovic, drie dagen van tevoren genoodzaakt af te zeggen wegens een schouderblessure. Verder zullen er nog meerdere top-30-spelers aanwezig zijn: de Oostenrijker Jürgen Melzer (11), de Kroaat Ivan Ljubicic (15), de Fransman Jo-Wilfried Tsonga (18), de Cyprioot Marcos Baghdatis (20), de Let Ernests Gulbis (21), de Fransman Michaël Llodra (22, winnaar 2008), de Serviër Viktor Troicki (24), de Spanjaard Guillermo García López (26) en de Kroaat Marin Cilic (28).

Er zullen vier Nederlanders in het hoofdtoernooi actief zijn (waarvan de laatste drie met een wildcard): Thiemo de Bakker (50e van de wereld), Robin Haase (55), Jesse Huta Galung (112) en Thomas Schoorel (157). Het vaderlandse mannentennis kent dus weer wat betere tijden en zit weer behoorlijk in de lift.

Zeer opmerkelijk is dat de Nederlandse dubbelspelspecialisten van weleer, Paul Haarhuis en Jacco Eltingh (voor het laatst samen actief in 1998), een eenmalige comeback zullen maken in Ahoy via een wildcard, enerzijds voor het goede doel (Playground voor Richard Krajicek Foundation) en anderzijds voor de extra aandacht voor het dubbelspel.

De halve finales op zaterdag de 12e werden gewonnen door de als eerste geplaatste Zweed Robin Söderling (die in de tweede ronde nog een matchpoint had overleefd tegen de Duitser Philipp Kohlschreiber) en de als achtste geplaatste Fransman Jo-Wilfried Tsonga die een dag later dus de finale tegen elkaar gaan spelen. In de middagsessie versloeg de 25-jarige Fransman Ivan Ljubicic (verliezend finalist van 2005 en 2007) in twee sets (6-4, 7-6 (6)) en behaalde voor het eerst in z’n carrière de finale van het ABN AMRO-toernooi als ook de eerste finale dit jaar. In de avondsessie won de 26-jarige Zweed van Viktor Troicki eveneens in een tweesetter (7-5, 6-4) en plaatste zich voor de derde keer voor de eindstrijd in Rotterdam en de tweede finale dit jaar. In 2008 verloor hij in Ahoy de finale van Michaël Llodra en vorig jaar won hij deze van Mikhail Youzhny. Hopelijk wordt het een echte, spannende finale (liefst een driesetter) die het toernooi waardig zal afsluiten.

‘s Avonds zag ik pas op de website dat de dubbelspelfinale dit jaar vóór de enkelspelfinale wordt gespeeld (resp. om 12:00 en 14:00 uur). Deze volgorde is in ieder geval beter voor het dubbelspel dat nu als het ware een voorwedstrijd is en zo beter bezocht zal worden dan dat het erna gespeeld zou worden (zoals drie jaar geleden nog het geval was).

Op zondag de 13e was ik om 11:00 uur bij m’n ouderlijk huis om m’n moeder (die ik pas afgelopen dinsdag had verrast met een kaart) op te pikken, maar alvorens we vertrokken dronken we eerst rustig een kop koffie. Tegen 11:45 uur reden we weg uit Beuningen en reden via de A15 richting Rotterdam. Het was rustig op de weg waardoor we goed konden doorrijden. Terwijl we Rotterdam naderden werden we via elektronische borden naar Ahoy geleid waar we om 12:50 uur aankwamen. Helaas konden we de auto niet op het parkeerterrein van Ahoy achterlaten en waren we aangewezen op de tegenoverliggende parkeergarage Zuidplein (P3). Het was er druk en het duurde dan ook even (een minuut of tien) voordat we naar binnen konden rijden en de auto kwijt konden. Via de loopbrug liepen we vervolgens naar Ahoy en waren om 13:15 uur via ingang west binnen.

Ahoy Rotterdam

Daar zagen we op een tv-scherm dat de dubbelspelfinale was gevorderd tot een supertiebreak in de derde en beslissende set en dus bijna afgelopen was. We lieten onze jassen achter bij de garderobe en gingen door naar boven. Toen we bij de baan/centre court aankwamen was de partij net afgelopen en konden we de prijsuitreiking dus meepikken. Daar zagen we dat het Sportpaleis van binnen flink verbouwd is (tv-blok in het midden, extra tribunes). De dubbelspeltitel was gewonnen door het Oostenrijks/Duitse duo Jürgen Melzer/Philipp Petzschner (2) die het Frans/Servische koppel Michaël Llodra/Nenad Zimonjic (4) had verslagen (6-4, 3-6, 10-5). Zimonjic had aan de zijde van de Canadees Daniel Nestor het toernooi de laatste twee jaar nog gewonnen.

Prijsuitreiking dubbelspeltoernooi

Na de ceremonie hadden we een pauze van een halfuur en liepen even rond om te kijken waar ons tribunevak (Gd) was waarna we naar beneden (Tennis Plaza) liepen om bij het restaurant te gaan lunchen (broodjes en een kop thee). Rond 13:45 uur liepen we weer terug naar boven om de tribune in de tweede ring op te zoeken. We bleken plaatsen in de vijfde rij van onder (en boven de namenboarding) te hebben waar we een goed zicht hadden op de baan.

Om 14:00 uur kwamen de spelers na elkaar (eerst Tsonga en daarna Söderling) de baan op waarbij het donker was in het Sportpaleis en zij werden geïntroduceerd met mooie lichteffecten en muziek.

Opkomst finalisten Jo-Wilfried Tsonga en Robin Söderling

Daarna hadden zij even de tijd om in te slaan. Een kwartiertje later begon de enkelspelfinale en koos Söderling die de toss had gewonnen ervoor om te beginnen met serveren. De Zweed haalde de eerste game binnen en brak daarna gelijk de eerste servicegame van de Fransman. Zo liep hij op eigen service binnen no-time uit naar een 3-0 voorsprong. Tsonga brak nadat hij z’n eigen servicegame had behouden Söderling terug en kwam vervolgens via winst van z’n eigen servicegame op gelijke hoogte (3-3) en was dus weer helemaal terug in de eerste set. Even later brak de koele Zweed echter weer de servicegame van z’n Franse tegenstander en kwam zo op 5-3 en kon gelijk de set binnenhalen op eigen service. Dat liet hij niet na en had binnen het halfuur de eerste set te pakken: 6-3.

Enkelspelfinale Söderling – Tsonga (tijdens eerste set)

In de tweede set begon Tsonga met serveren en dat ging steeds beter bij ‘m lopen. Tot aan 3-2 voor Tsonga behielden beide spelers hun servicegames. In de zesde game kwam Tsonga op 15-40 maar Söderling werkte beide breakpoints gedecideerd weg. Toch kwam Tsonga weer direct op voordeel en benutte z’n derde breakpoint wèl en nam daarmee een 4-2 voorsprong. In de volgende game had Söderling geen schijn van kans om gelijk terug te breken omdat Tsonga maar liefst drie aces achtereen sloeg (5-2). Söderling haalde vervolgens z’n servicegame binnen en Tsonga kon gaan serveren voor de tweede set. De kleurrijke Fransman won de tweede set binnen het uur met dezelfde cijfers als de vorige: 6-3. Het was een snelle partij met bijna geen deuce dus het publiek was blij dat er dan ook een derde set aankwam en zo kreeg het toernooi dus een passende ontknoping.

Robin Söderling / Jo-Wilfried Tsonga

De derde en beslissende set begon met vier lovegames op rij en ging gelijk op tot de achtste game (stand 4-3 voor Söderling). Toen slopen er wat slordigheidjes in de servicegame van Tsonga en lukte het Söderling de felbegeerde break in de beslissende set te pakken (5-3) en kon daarna gelijk gaan serveren voor de partij èn het kampioenschap. Daar slaagde hij in door gelijk z’n eerste matchpoint te verzilveren met een ace en zodoende in stijl af te sluiten. Uitslag: 6-3, 3-6, 6-3. Om 15:35 uur was de partij die 84 min. had geduurd afgelopen en had de Zweed z’n titel geprolongeerd. Hij was na Arthur Ashe (1975/’76), Stefan Edberg (1987/’88) en Nicolas Escudé (2001/’02) pas de vierde speler die daarin geslaagd was.

Enkelspelfinale Söderling – Tsonga (tijdens derde set)

Toernooiwinnaar Robin Söderling

Aansluitend volgde de slotceremonie welke werd voorzien van spectaculaire lichteffecten en begon met een speech van toernooidirecteur Richard Krajicek. Hij meldde verheugd dat hoofdsponsor ABN AMRO het contract met drie jaar verlengd had (banktopman en ex-politicus Gerrit Zalm was ook present op de baan) en dat hij ook in ieder geval voor dezelfde termijn mag aanblijven als toernooibaas. De hele week had het toernooi ruim 106.000 bezoekers mogen begroeten (derde hoogste aantal ooit) en was de finale vandaag bezocht door een recordaantal van 9.600 toeschouwers waarmee het bijna uitverkocht was. Na z’n toespraak volgde de prijsuitreiking waarbij eerst runner-up Tsonga naar voren mocht komen, een kleine schaal in ontvangst mocht nemen en z’n zegje mocht doen. Daarna was het de beurt aan toernooiwinnaar Söderling die een grotere schaal kreeg overhandigd waarna er achter hem ineens vuurwerk werd afgestoken en er vele slingers door de lucht dwarrelden. Na z’n speech had Krajicek nog een verrassing voor ‘m: z’n naam was er op de eregalerij der kampioenen al bijgezet en ook dit werd opgeluisterd door mooie lichteffecten en vuurwerk.

Speech toernooidirecteur Richard Krajicek / Prijsuitreiking enkelspeltoernooi

Speech toernooiwinnaar Robin Söderling / Naam toernooiwinnaar op eregalerij

Na afloop – het was inmiddels 15:50 uur – verlieten we het Sportpaleis en liepen terug naar de garderobe om onze jassen op te halen. Daar was het erg druk en duurde het dus even voordat we onze jassen terug hadden. Daarna liepen we weer via de loopbrug terug naar de auto in de parkeergarage waar al een file stond. Met enige moeite konden we tussen de rij met auto’s komen en pas na een halfuur (tegen 16:45 uur) waren we weer buiten en reden snel de Maasstad uit en de snelweg op richting het oosten. We konden wederom goed doorrijden en waren om 17:50 uur weer thuis waar we even later in NOS Studio Sport nog even kort de beelden van de finale terugzagen. Daarna gingen we met z’n vieren lekker chinezen.

Het volgende tennisbezoek staat al vast: in juni gaan we alweer voor de zevende keer op rij naar de UNICEF Open in Rosmalen.

Essent ISU WK Sprint 2011 Heerenveen

14-02-2011
By rickvb on 15:54 | Essent ISU WK Sprint 2011 Heerenveen | 0

Inleiding

De Essent ISU World Sprint Speed Skating Championships, zoals de officiële internationale naam van de Wereldkampioenschappen Sprint luidt, vinden dit seizoen plaats in IJsstadion Thialf te Heerenveen op zaterdag 22 en zondag 23 januari. Het NK Sprint werd hier, gecombineerd met het NK Allround, drieënhalve week geleden ook verreden.

Vorig jaar maart ben ik met wielervriend Lucas een dag naar de wereldbekerfinale in Thialf geweest, hoewel het eigenlijk de bedoeling was dat we een week later naar het WK Allround zouden gaan, maar helaas viste ik toen achter het net bij de online kaartverkoop. Omdat het gezamenlijke uitje zo goed bevallen was, wilden we dit jaar weer samen naar een internationaal schaatsevenement in Thialf gaan. Het WK Sprint (hele weekend) had onze voorkeur.

De kaartverkoop voor het WK Sprint ging half november van start. Na de slechte ervaring van vorig jaar had ik besloten om het deze keer via een alternatieve weg, de lokale Primera-winkel, te proberen. Toen ik daar ging informeren, werd me verzekerd dat ze daar beslist voor konden zorgen. Op de dag dat de kaartverkoop gestart was werd ik gebeld door Primera dat voor beide dagen staanplaatsen (op de zuidtribune, terwijl ik liever zitplaatsen had gehad) had kunnen reserveren (via Paylogic). Ik ging ermee akkoord en was blij dat we in ieder geval voor het eerst naar een WK zouden gaan waar ik me natuurlijk erg op verheug!

Na het in bezit hebben van de kaarten kon ik een hotel voor twee nachten gaan reserveren en deed dat weer via Booking.com (waarmee het schaatsforum weer wordt gesteund). Ik koos voor de goedkoopste optie: Hampshire Hotel – De Eese in Steenwijk/De Bult op de route naar Thialf toe (vlakbij de A32, op ca. 20 km. afstand).

Half december kwam er een e-mail binnen van de KNSB dat er extra kaarten w.o. ook zitplaatsen beschikbaar waren gekomen in de vrije verkoop. Helaas was er géén upgrademogelijkheid om staanplaatsen om te zetten in zitplaatsen, dus zat er niets anders op om het zo maar te accepteren…

Later kwamen we via e-mail overeen om op zaterdagochtend om 9:45 uur af te spreken. Lucas komt me dan weer thuis ophalen met de auto om dan weer gezamenlijk naar Heerenveen te rijden waar het schaatsen om 13:15 uur begint. We gaan wat eerder dan vorig jaar omdat het enerzijds drukker zal zijn en anderzijds we geen vaste maar vrije tribuneplaatsen hebben.

Het deelnemersveld bestaat dit jaar uit 43 mannen en 29 vrouwen. Het toernooi is zowel bij de mannen als vrouwen sterk bezet. Helaas ontbreken er wat Aziaten die de voorkeur geven aan de Aziatische Winterspelen (die een week later in Kazachstan beginnen). Zo ook de Zuid-Koreaanse titelverdedigster Lee Sang-Hwa die op dit moment sowieso nog niet in actie had kunnen komen vanwege een enkelblessure. Ook de nummer twee van vorig seizoen, de Japanse Sayuri Yoshii, ontbreekt. De Japanners Joji Kato en Keiichiro Nagashima (vorig jaar WK-brons) en de Zuid-Koreaan Lee Kang-Seok (vorig jaar WK-zilver) laten het WK ook schieten ten faveure van de Aziatische Spelen. De titelverdediger bij de mannen, de Zuid-Koreaan Lee Kyou-Hyuk, is daarentegen wèl aanwezig in Heerenveen.

De Nederlandse afvaardiging die zich tijdens het NK Sprint voor dit toernooi plaatste bestaat bij de mannen uit nationaal kampioen Stefan Groothuis, Jan Smeekens, Jan Bos en Kjeld Nuis (winnaar skate-off) en bij de vrouwen uit nationaal kampioene Margot Boer, Annette Gerritsen, Laurine van Riessen en Ireen Wüst. Reserves zijn Simon Kuipers en Marrit Leenstra.

Het zal zeker een spannende strijd om de wereldsprinttitels gaan worden met hopelijk veel spektakel in een (sfeer)vol Thialf en veel Nederlandse successen!

Zaterdag (dag 1)

Precies om 9:45 uur belde Lucas bij me aan en vertrokken we vrijwel meteen richting Heerenveen. Onderweg naar het noorden was het bewolkt en viel er zo nu en dan wat regen. Terwijl we de plaats van bestemming naderden en in de auto in gesprek waren, letten we even niet op en misten daardoor de afslag Heerenveen-Zuid. We besloten om de volgende afslag te nemen en zochten ten noorden van Thialf naar een geschikte (kostenloze) parkeerplek welke we vonden in de Montferlandlaan op korte loopafstand. Daar trok ik snel m’n oranje-outfit aan en liepen we gezamenlijk naar Thialf waar we even na 11:30 uur aankwamen. Nadat we de controle gepasseerd waren zagen we al veel supporters bovenaan de trappen van de verschillende, nog gesloten ingangen staan om snel naar binnen te kunnen. We besloten, nadat we munten hadden gekocht, door te lopen naar de zuiptent om daar rustig wat te drinken te nemen (ik begon met thee/koffie en Lucas gelijk met bier). Om 12:30 uur gingen de deuren pas open maar we bleven nog even keuvelen in de zuiptent. Ruim een kwartier later gingen we ook naar binnen en zagen we dat de staantribunes al flink gevuld waren (het was nagenoeg uitverkocht).

IJsstadion Thialf

Nadat we vanuit vak G (zuidtribune) de vlaggenparade hadden gezien begon om 13:15 uur het vrouwentoernooi met de eerste 500 m. (in totaal 15 ritten). In de vijfde rit beet Ireen Wüst het spits af voor Nederland. Onder luid gejuich zette zij een behoorlijke eerste afstand op het ijs met een eindtijd van 39.08 sec. Drie ritten daarna noteerde de Duitse Judith Hesse de eerste 38′er (38.93) welke een rit later alweer werd verbeterd door de Chinese Zhang Hong (38.86, een persoonlijk record) en de rit daarna weer door de Japanse Maki Tsuji (38.78, tevens een PR). Vanaf de twaalfde rit kwamen de echte toppers op het ijs. De Canadese Christine Nesbitt, een van de favorietes voor de wereldtitel vanwege haar sterke 1.000 m. waarop ze ook olympisch kampioene is, moest op de 500 m. het verlies zoveel mogelijk zien te beperken. Dat deed ze ook met een knappe 38.57, de snelste tijd tot dan toe. De volgende rit was het de beurt aan de Amerikaanse Heather Richardson, ook een van de favorietes, en de tweede Nederlandse op het ijs Laurine van Riessen. Van Riessen opende goed en sneller dan haar tegenstandster maar in de volle ronde was de Amerikaanse toch echt sneller: 38.51 om 38.93. Daarna maakten de Nederlandse sprintkampioene Margot Boer, eveneens titelfavoriete, en de Japanse Nao Kodaira hun opwachting. Zij maakten er een spannende race van en eindigden gelijk in 38.28 waarmee ze dus beiden onder de snelste tijd van Richardson waren gedoken. In de vijftiende en laatste rit verschenen de Duitse afstandsspecialiste Jenny Wolf en de vierde en laatste Nederlandse Annette Gerritsen op het ijs. Bij de opening op 100 m. bleef Gerritsen nog aardig bij maar daarna reed Wolf bij haar weg en wist maar net de afstandszege binnen te halen met 38.21 tegen 38.53 voor Gerritsen, de vijfde tijd. Een mooi begin dus voor Boer met een gedeeld tweede plek en slechts een kleine achterstand (0.07 sec.) op Wolf. Van Riessen was als negende geëindigd en Wüst als dertiende.

1e 500 m.: Kodaira – Boer / Gerritsen – Wolf

Na de dweil- en drankpauze begon ook het mannentoernooi met de eerste 500 m. (in totaal 22 ritten). Het was even wachten voordat de eerste Nederlander op het ijs kwam: Kjeld Nuis – die begin deze week via de skate-off deelname had afgedwongen – in de dertiende rit. Hij reed onder groot enthousiasme van het publiek naar een nieuw PR (35.48) en bewees dus dat z’n deelname hier volkomen terecht was. Twee ritten later was het de beurt aan Jan Bos (de eerste Nederlandse wereldkampioen sprint in 1998) die het laatste grote toernooi in z’n carrière zou rijden. Hij reed naar een middelmatige 35.71, terwijl z’n tegenstander, de Zuid-Koreaan Mun Joon, naar 35.42 reed en dus de snelste tijd van Nuis had verbeterd. In de zestiende rit reden de Zuid-Koreaan Mo Tae-Bum, olympisch kampioen op de 500 m. en een van de outsiders, en de Japanner Ryohei Haga sneller dan Mun: resp. 35.19 en 35.27. De rit daarna verschenen de favorieten Stefan Groothuis, Nederlands sprintkampioen, en de Amerikaan Shani Davis, olympisch kampioen op de 1.000 m., op het ijs en wisten vooraf dat ze op de korte sprintafstand niet teveel mochten toegeven op hun Zuid-Koreaanse concurrenten. Dat deden ze ook niet: Groothuis wist z’n rivaal net voor te blijven en eindigde in een goede 35.21 tegen 35.25 voor Davis. In de negentiende rit maakte de titelverdediger en favoriet, de Zuid-Koreaan Lee Kyou-Hyuk, z’n opwachting tegen de Duitser Nico Ihle. Lee snelde naar een indrukwekkende 34′er (34.92) tegen 35.35 voor Ihle. In de éénentwintigste en voorlaatste rit kwam de vierde en laatste Nederlander op de baan: Jan Smeekens die net als Nuis ook debuteert op een WK Sprint. Helaas reed de afstandsspecialist een voor zijn doen zeer tegenvallende 500 m.: 35.71, dezelfde tijd als Bos. In de tweeëntwintigste en laatste rit konden de Amerikaan Tucker Fredricks en de Fin Pekka Koskela ook niet voorkomen dat Lee de eerste afstandszege voor zich opeiste. Groothuis was dus op een mooie derde plaats geëindigd achter de Koreaan Mo en Nuis was knap achtste geworden en kan met een betere 1.000 m. later alleen maar stijgen in het klassement. Bos en Smeekens waren in de uitslag terug te vinden op een gedeeld veertiende plaats.

1e 500 m.: Davis – Groothuis / Lee Kyou-Hyuk

Tijdens de volgende dweilpauze – het was inmiddels 15:00 uur – dronken we weer gezellig wat in de zuiptent en ging ik ook aan het bier. De kop was eraf in beide toernooien en we verheugden ons op de eerste 1.000 meters die komen zouden. Toen we weer terugkwamen in het stadion (in vak I) waren de vrouwen al even bezig, maar waren we net mooi op tijd terug voor de belangrijkste ritten. In de achtste rit moest Wolf op haar zwakste afstand de schade zoveel mogelijk zien te beperken en zette met 1:17.36 sec. (sterke eerste volle ronde) een heel behoorlijke eindtijd neer, de snelste tot dan toe. In de twaalfde rit kwam Boer als eerste Nederlandse op het ijs tegen de snelste 1.000 m.-rijdster dit seizoen, Nesbitt. De openingen van beide dames waren nagenoeg gelijk, maar de tussenronde van Nesbitt was veel sneller waardoor ze hard van Boer wegreed. De Canadese ging ijzersterk door in de laatste ronde en eindigde in een verbluffende 1:15.01, een prachtig nieuw baanrecord, tegen 1:17.47 voor Boer die teveel geforceerd had en zelfs langzamer was dan Wolf. We waren ontzettend verrast door het onderlinge verschil van bijna 2,5 seconde (

)! De volgende rit tussen Van Riessen en Kodaira ging mooi gelijk op en werd gewonnen door de Nederlandse: 1:17.23 om 1:17.40. De veertiende rit bracht Richardson en Gerritsen op het ijs. Tot op 600 m. ging het gelijk op maar in de laatste ronde beet onze landgenote haar tegenstandster knap en een tikkeltje verrassend van zich af: 1:16.89 tegen 1:17.46. In de vijftiende en laatste rit had Wüst de schier onmogelijke opgave om de tijd van Nesbitt maar enigszins te benaderen. Ze reed een voor haar doen redelijke race en eindigde in 1:16.49, weliswaar de tweede tijd maar toch anderhalve seconde achter de superieure Nesbitt die het toernooi nu al bijna in haar voordeel beslist leek te hebben. Op deze afstand waren Gerritsen en Van Riessen dus als derde en vierde geëindigd en Boer slechts als achtste. In het tussenklassement na twee afstanden ging Nesbitt logischerwijs aan de leiding vóór Wolf en Gerritsen op de plaatsen twee en drie (op resp. 0.815 en 0.9 punten van Nesbitt). Op de plaatsen vier t/m acht (binnen 1,5 punt op Nesbitt) volgden resp. Kodaira, Boer, Richardson, Wüst en Van Riessen.

1e 1.000 m.: Nesbitt – Boer / Gerritsen – Richardson

We dronken buiten weer wat om even bij te komen – het was druk in de zuiptent – en hadden gemengde gevoelens t.a.v. het vrouwentoernooi na dag 1: we hadden genoten van het sterke optreden van Nesbitt maar haar suprematie had wel de spanning uit het toernooi gehaald, dus dat was jammer. De eerste 1.000 m. voor mannen volgden we weer in vak G. Omdat het weer lang wachten was op aansprekende namen/ritten kwamen we nu ook wat later binnen. Halverwege (na elf ritten) werd het ijs nogmaals geprepareerd zoals we al vermoed hadden en was de snelste tijd tot dan toe in handen van de Noor Christoffer Fagerli Rukke (1:10.46). Gelijk na de dweilpauze (rit twaalf) had Nuis de mogelijkheid om een goede richttijd neer te zetten voor de toppers. Hij besloot z’n rit in een degelijke 1:09.88. Drie ritten later werd pas een beetje duidelijk wat Nuis’ tijd waard was, aangezien toen Mo (tegen de Rus Aleksey Yesin) op het ijs kwam. Mo bleek precies een halve sec. sneller te zijn (1:09.38) tegen 1:10.06 voor Yesin. Een rit later moest Smeekens het opnemen tegen Fredricks die normaliter ook geen rol van betekenis speelt op de 1.000 m. De Nederlander won z’n rit in 1:11.31. Weer twee ritten later was het de beurt aan Groothuis en de Canadees Denny Morrison. Groothuis slaagde erin om onder de 1:09 min. te duiken (1:08.97), maar moest afwachten of die tijd sterk genoeg was om mee te blijven doen in het klassement; Morrison reed dezelfde tijd als Nuis. De Canadees Jamie Gregg en Ihle bleven vervolgens boven de 1:10 min.-grens (resp. 1:10.05 en 1:10.37) en vormden dus absoluut geen bedreiging voor onze landgenoot. De twintigste en voorlaatste rit was er een die niemand wilde missen en waar Groothuis toch wel enige vrees voor moest hebben gehad: Davis tegen Lee. Lee opende snel en behield in de eerste volle ronde z’n voorsprong op Davis maar beiden waren in de rondetijd langzamer dan Groothuis. In de laatste bocht kwam Davis onderdoor bij de Koreaan maar bleef tot opluchting van het publiek achter op de tijd van Groothuis: 1:09.14 tegen 1:09.65 voor Lee. Dat betekende dat Groothuis zelfs de leiding had genomen in het tussenklassement na twee afstanden (

)! In de éénentwintigste en laatste rit kwam Jan Bos nog op het ijs maar speelde met 1:10.49 geen rol van betekenis in het klassement. De afstandszege was dus voor Groothuis die als enige onder de 1:09 min. was gebleven. Nuis was gedeeld vijfde geworden, Bos elfde en Smeekens 22e. Het algemeen klassement werd dus aangevoerd door Groothuis vóór Lee (+ 0.05 punt), Davis (+ 0.125 punt) en Mo (+ 0.185 punt). Nuis volgde op een vijfde plaats en Ihle (6e) en Gregg (7e) stonden ook nog binnen één punt van Groothuis. Voor Bos (12e) en Smeekens (15e) lijkt de toptien slechts het hoogst haalbare.

1e 1.000 m.: Stefan Groothuis / Lee – Davis

We hadden genoten van het mannentoernooi en vonden het natuurlijk fantastisch dat Groothuis de leiding had genomen. Het was in ieder geval veelbelovend voor dag 2 waarop we hoopten dat onze landgenoot z’n voorsprong op de 500 m. zou kunnen vasthouden waarna hij dan theoretisch als laatste op de 1.000 m. zou kunnen uitkomen tegen Lee…

Na dag 1 volgde aansluitend nog het afscheid van Marianne Timmer wat we natuurlijk als schaatsfans niet mochten missen. Het publiek was dan ook in groten getale aanwezig gebleven en ook wij bleven in het stadion wachten op wat er komen ging. Terwijl de rode loper voor haar werd uitgelegd, kregen we allereerst op het tv-scherm een mooi filmpje te zien van al haar sportieve hoogtepunten welke onder luid applaus werd ontvangen. Nadat het publiek in koor “Timmertje, Timmertje, wat doe je nu?!” had geroepen kwam Timmer het ijs op en maakte ze een eerste ereronde waarin ze door veel andere ex-toppers werd opgewacht. Daarna werd ze door ex-topper Rintje Ritsma toegesproken en door KNSB-voorzitter Doekle Terpstra benoemd tot erelid van de KNSB, gevolgd door een laatste ereronde waarin ze werd verrast en muzikaal begeleid door haar man Henk Timmer die zich voor de gelegenheid had verkleed als Gerard Joling (gehuld in veren, nogal over-de-top…). Tot besluit bedankte ze alle mensen voor dit onvergetelijke afscheid en het publiek voor alle steun tijdens haar indrukwekkende carrière. Marianne bedankt!

Afscheid Marianne Timmer

Tegen 18:30 uur verlieten we het stadion en liepen snel terug naar de auto. We reden vervolgens naar het hotel nabij Steenwijk en checkten er een halfuur later in. Nadat we onze spullen hadden achtergelaten in de hotelkamer liepen we gelijk de brasserie in – we hadden immers stevige trek – voor een lekker hapje eten. Daarna dronken we nog wat na aan de bar en kwamen in de hotelkamer bij van een enerverende eerste dag.

Zondag (dag 2)

De volgende ochtend stonden we tussen 9:00 en 9:30 uur op en gingen nadat we ons hadden gedoucht beneden aan het ontbijt. Daarna hadden we nog zo’n uur de tijd om in de lounge de krant en op de hotelkamer teletekst te lezen voordat we weer naar Thialf zouden afreizen. Rond 11:45 uur reden we via het centrum van Steenwijk over de A32 naar Thialf. Bij Heerenveen-Zuid stond het al vast op de afslag waardoor we besloten om nu wel met opzet door te rijden naar de volgende. Daar parkeerden we de auto op dezelfde plek als gisteren en liepen door naar het ijsstadion waar we om ca. 12:30 uur aankwamen. Totdat het schaatsen begon, dronken we weer wat (koffie/bier) in de zuiptent. Toen we het stadion binnenkwamen bleek het nog drukker dan gisteren te zijn wat ergens ook wel te verwachten was.

Om 13:15 uur begon de tweede 500 m. voor vrouwen welke we in vak G volgden. In de negende rit noteerde de Chinese Jin Peiyu een eindtijd van 38.79. Twee ritten later kwam Wüst weer als eerste Nederlandse in actie tegen Hesse. Ze reed niet zo goed als gisteren en verloor de rit ook: 39.21 tegen 39.02 voor de Duitse. In de twaalfde rit verbeterde Richardson met 38.46 de tot dan toe snelste tijd van Jin. Vervolgens was het de beurt aan Van Riessen en Boer. Van Riessen opende sneller maar Boer maakte haar achterstand in de ronde meer dan goed en dook ook nipt onder de snelste tijd van de Amerikaanse: 38.44 om 38.62. De rit daaropvolgend scherpte Wolf de tijd van Boer aan tot 38.33 maar was daarmee langzamer dan gisteren; Kodaira eindigde in 38.80. In de vijftiende en laatste rit stonden Gerritsen en Nesbitt tegenover elkaar. Gerritsen opende 0,3 sec. sneller maar Nesbitt wist zelfs op de valreep nipt de ritzege voor zich op te eisen: 38.45 om 38.47, de derde en vijfde tijd. Wolf boekte dus haar tweede afstandszege en Boer was weer als tweede geëindigd op de derde afstand van het weekend. De zesde plaats was voor Van Riessen en de zestiende voor Wüst. In het klassement na drie afstanden waren Boer (4e) en Richardson (5e) Kodaira (6e) gepasseerd en Van Riessen (7e) op haar beurt Wüst (8e).

2e 500 m.: Heather Richardson / Jenny Wolf

2e 500 m.: Nesbitt – Gerritsen

De tweede 500 m. voor mannen besloten we voor de verandering op de noordtribune (vak P) te volgen. Daar was het eigenlijk net zo druk als op ‘zuid’. In de elfde rit werden twee goede tijden gereden: de Japanner Akio Ota in 35.03 en Fredricks in 35.11. Een rit later wist de wisselvallig acterende Koskela daar niet aan te komen (35.32). In rit veertien was Smeekens op eerherstel uit en dat lukte ook: hij dook onder de 35 sec. (34.99) en zo kenden we onze landgenoot weer! De rit daarna wist Bos zich helaas niet te verbeteren t.o.v. gisteren: 35.84 en eindigde daarmee uiteindelijk zelfs buiten de top-20. In de achtiende rit kwam Nuis uit tegen Gregg. De belofte bleef 0,2 sec. boven z’n PR van gisteren (35.68), terwijl de Canadees zich verbeterde tot 35.10 waardoor hij Nuis was gepasseerd in het klassement. Het negentiende en voorlaatste paar was de nummer drie en vier na dag 1, Davis en Mo. Mo verbeterde zich wel t.o.v. gisteren maar wist de snelste tijd van Smeekens net niet te breken: 35.01 tegen 35.40 voor Davis die achterbleef op gisteren. In de twintigste en laatste rit maakten de nummers twee en één hun opwachting, Lee en Groothuis. Groothuis kwam niet snel genoeg weg bij de start en opende daardoor matig (boven de 10 sec.), terwijl de Koreaan dat wel goed deed en hard bij ‘m wegschaatste. Lee wist zelfs z’n winnende tijd van gisteren te verbeteren tot een sublieme 34.77 (een nieuw baanrecord) en Groothuis eindigde z’n race in 35.56, slechts de twaalfde tijd en dus ook langzamer dan Mo en Davis. Smeekens had zich dus gerevancheerd met de tweede plaats en Nuis (17e) en Bos (21e) eindigden halverwege. In het tussenklassement had Groothuis z’n eerste plaats moeten afstaan aan Lee en was zelfs teruggezakt tot plaats vier, nog achter Mo en Davis. Lee leek een beslissende slag te hebben geslagen wat betreft de wereldtitel (0.75 sec. marge op de 1.000 m. op Mo, 1.41 op Davis en 1.48 op Groothuis). Groothuis was dus ineens kansloos, wat echt een domper was (

). Jammer ook dat de spanning verdwenen was met het oog op de slotafstand. Tijdens de volgende pauze – we probeerden onze teleurstelling in de zuiptent (waar het vandaag opmerkelijk genoeg veel minder druk was als gisteren) met bier te verdrinken – hadden we totaal niet meegekregen dat er een hoop commotie was ontstaan over Groothuis’ 500 m.: hij was aanvankelijk zelfs gediskwalificeerd omdat hij tot tweemaal toe de lijn overschreden zou hebben op het laatste rechte stuk naar de finish, maar dat besluit werd later na protest toch weer teruggedraaid. Gelukkig maar…

Na de dweilpauze begonnen de slotafstanden (tweede 1.000 meters) en dus de ontknopingen van beide toernooien. Zowel bij de vrouwen als mannen bleven de beste 24 rijd(st)ers over wat dus resulteerde in twaalf ritten. De 1.000 m. voor vrouwen volgden we weer op de noordtribune (vak O), terwijl we een lekker bakje friet verorberden. Het was wachten tot rit zes voor de eerste aansprekende tijd: 1:17.17 voor de Kazachse Yekaterina Aydova. In de negende rit waren Wüst en Van Riessen aan de beurt en waren dus elkaars concurrenten voor een plaats in de subtop. Van Riessen opende sneller dan Wüst, maar werd in de laatste ronde door haar landgenote gepasseerd. Wüst won in een snellere tijd dan gisteren: 1:15.93, tegen 1:16.61 voor Van Riessen die zich eveneens had verbeterd. Dat was net genoeg voor Van Riessen om Wüst in het eindklassement voor te blijven. De volgende rit ging tussen Kodaira en Richardson. De Amerikaanse won de confrontatie (1:16.67 om 1:17.25) en bleef zodoende de Japanse voor in het klassement maar óók Van Riessen en Wüst. De elfde rit was een onderlinge strijd tussen Gerritsen en Boer. Gerritsen opende razendsnel (onder de 18 sec.) maar Boer kwam goed terug in de eerste volle ronde. De laatste ronde kende een zinderend slot: beiden kwamen gelijk de laatste bocht uit en vochten zich werkelijk naar de finish toe: 1:17.14 ex aequo, waarmee beiden maar nèt Richardson waren voorgebleven in het klassement. Gerritsen hield namelijk 0.03 sec. marge over en Boer precies 0.01 sec. Gerritsen had dus zeker een podiumplek te pakken, terwijl Boer moest afwachten en vierde dreigde te worden. De twaalfde en laatste rit ging tussen Nesbitt die alleen maar hoefde te blijven staan en Wolf die voor het behoud van haar podiumplek moest knokken. De Duitse opende (slechts) een tiende van een seconde sneller maar op 600 m. had de Canadese haar tegenstandster al te pakken. Terwijl Nesbitt in de laatste ronde goed bleef doorgaan, brandde Wolf helemaal op: Nesbitt 1:15.39 tegen Wolf in 1:19.07 (slechts de 21e tijd). Nesbitt was met haar tweede afstandszege de nieuwe, glansrijke wereldkampioene sprint voor het eerst in haar carrière (met een baanrecord puntentotaal en bijna 2 volle punten voorsprong in het eindklassement op het achtervolgende trio) en niet alleen Gerritsen (2e) maar ook Boer (3e) was op het podium geëindigd. De ontgoochelde Wolf was zelfs teruggezakt naar de achtste plaats in het eindklassement, nog achter Richardson (4e), Kodaira (5e), Van Riessen (6e) en Wüst (7e). Zo kreeg het vrouwentoernooi toch nog een mooi eind met het maximaal haalbare als resultaat (zilver en brons; Gerritsen en Boer maakten dan ook samen een mooie ereronde). Dat konden we na de vorige afstand wel gebruiken en dronken er dan ook gezellig een lekker biertje op!

Ererondes kampioene Nesbitt en Gerritsen (2e) & Boer (3e) na afloop 2e 1.000 m.

De 1.000 m. voor mannen volgden we weer op de zuidtribune (vak G). In de derde rit ging de aandacht even uit naar Jan Bos die na deze afstand nooit meer op een WK zal uitkomen en na dit seizoen afscheid neemt van de schaatssport. In tegenstelling tot gisteren dook hij vandaag wèl onder de 1:10 min. met 1:09.80 en sloot dus af in stijl (tijd bleek later goed voor de zevende plaats). In de zevende rit verschenen Morrison en Smeekens op het ijs. Morrison dook onder de tijd van Bos (1:09.14) en had daarmee een mooie richttijd neergezet voor de toppers; Smeekens klokte een tijd van 1:10.81. Twee ritten later was het zaak voor Nuis om een goede afsluitende kilometer te rijden en daarmee de vijfde plaats terug te pakken in het klassement (op dat moment in het bezit van Gregg). Hij moest erin geslaagd zijn door middels een sterke slotronde op 1:09.09 uit te komen en terloops ook de snelste tijd van Morrison te verbeteren. In de volgende rit moest Gregg met 1:09.99 inderdaad afstand doen van de vijfde plaats en was Nuis dus ‘the-best-of-the-rest’ en had zodoende een prima WK-debuut beleefd. In de elfde rit kwam Mo uit tegen Groothuis die beiden eigenlijk al kansloos waren voor de wereldtitel, maar voor een podiumplek moesten strijden. Mo begon sneller aan z’n race maar Groothuis had ‘m op 600 m. al bijgehaald en gepasseerd en hield een kleine voorsprong vast in de laatste ronde: 1:08.82 om 1:08.95. Beiden waren niet alleen sneller dan Nuis maar ook rapper dan gisteren. In de twaalfde en laatste rit kwamen Lee en Davis in actie. Lee was dus al vrijwel zeker van titelprolongatie en Davis mocht niet teveel verliezen op Groothuis om z’n podiumplek te behouden. Lee opende als verwacht sneller maar op 600 m. lagen ze alweer gelijk. Davis eiste de ritzege voor zich op door een sterke laatste ronde: 1:08.76, was dus ook sneller dan Groothuis en had met de afstandszege z’n derde plaats in het klassement met succes verdedigd. Mo eindigde daarin als tweede en Lee z’n 1:09.48 (zesde tijd) was genoeg om voor de vierde keer de wereldtitel sprint te pakken (0.11 punt voor op Mo, 0.345 op Davis en 0.41 op Groothuis). Teleurstellend en sneu voor Groothuis dus dat hij door één mindere afstand het eindpodium net niet had gehaald; een vierde plaats was in deze echt een onwaardige plaats (

). Nuis was dus als vijfde geëindigd vóór Gregg (6e) en Morrison (7e). Voor Bos (12e) en Smeekens (13e) bleek een top-10-klassering helaas te hoog gegrepen.

Jan Bos na afloop 2e 1.000 m.

Na afloop – het was inmiddels 16:50 uur – verlieten we gelijk het stadion en wachtten de huldigingen dus niet af. We liepen snel terug naar de auto en reden vervolgens terug naar het hotel waar we aan de bar gelijk aan het bier gingen. We praatten wat na over de eindresultaten van het schaatsen, lazen even de krant en gingen tussen 18:30 en 19:00 uur aan tafel voor een diner in de brasserie. Daarna gingen we terug naar de hotelkamer waar we de verdere avond tv hebben gekeken en hebben gerelaxt onder het genot van wat alcoholische drank.

De volgende ochtend (maandag de 24e) stonden we rond 9:00 uur op en zaten een halfuur/driekwartier later aan het ontbijt. Om 10:00 uur checkten we uit en reden rustig terug naar huis. Onderweg was het net als op de heenweg zwaarbewolkt en regenachtig. Om 11:30 uur waren we weer terug in Beuningen, namen we afscheid van elkaar en reed Lucas gelijk door naar huis. We hadden weer een leuk schaatsuitje gehad en gaan volgend jaar hoogstwaarschijnlijk weer een keer gezamenlijk naar Thialf. We zien elkaar weer in mei tijdens de reis naar de Giro d’Italia met de wielervriendengroep.

KPN NK Allround & Sprint 2011 Heerenveen

12-01-2011
By rickvb on 10:15 | KPN NK Allround & Sprint 2011 Heerenveen | 0

Het KPN NK Allround & Sprint (KPN is de opvolger van AEGON als hoofdsponsor van de KNSB) worden dit seizoen voor het eerst gecombineerd gereden in een tijdsbestek van drie dagen. Tussen kerst en oud & nieuw (maandag 27 t/m woensdag 29 december 2010) worden de nationale kampioenschappen gehouden in IJsstadion Thialf te Heerenveen. Het NK Allround (de 27e t/m 29e) geldt als selectiewedstrijd voor het EK Allround in Collalbo (7-9 januari) en het NK Sprint (de 27e en 28e) als selectiewedstrijd voor het WK Sprint in Heerenveen (22-23 januari). De combinatie van beide NK’s betekent dat schaats(st)ers niet meer aan beide kampioenschappen kunnen deelnemen en dus moeten kiezen.

Gezien het feit dat ik vorig seizoen het NK Sprint in Groningen had moeten missen vanwege een waarschuwing voor extreem weer (kaarten al in bezit en hotel al geboekt), was ik sowieso van plan om dit seizoen weer een NK bij te wonen. Door deze combinatie is het dus twee vliegen (toernooien) in één klap. Na een blik op het programma was voor mij snel duidelijk dat dag 2 (slotdag van het sprint- en middelste dag van het allroundtoernooi met in totaal zes afstanden) de meest interessante zou zijn om te bezoeken. Tien dagen van tevoren bestelde ik dan ook online via Paylogic een kaart (e-ticket) voor een staanplaats op de zuidtribune.

Het deelnemersveld van zowel het sprint- als allroundkampioenschap bestaat weer uit 22 vrouwen en 24 mannen. Ireen Wüst (drievoudig nationaal allroundkampioene en regerend olympisch kampioene 1.500 m.) is vooraf op basis van haar prestaties in het wereldbekercircuit door de TopsportCommissie Langebaan van de KNSB aangewezen voor het EK Allround en kan zich dus volledig richten op het NK Sprint aangezien ze ook ambities heeft voor het WK Sprint. Deze aanwijsplek zorgde voor ophef onder de coaches van de andere teams, omdat zij van mening zijn dat andere schaats(st)ers met goede WB-prestaties ook recht zouden hebben op een voorkeurspositie.

Voor beide toernooien geldt dat de nummers 1 en 2 zich rechtstreeks kwalificeren voor het EK Allround en WK Sprint. Onder voorbehoud van calamiteiten (valpartijen, diskwalificaties e.d.) geldt dat ook voor de nummers 3. Het vierde en laatste ticket is officieel een aanwijsplek, maar zal normaliter (o.v.b. van calamiteiten dus) voor de nummers 4 zijn. Bij het vrouwenallroundtoernooi is deze plek dus al ingevuld door Wüst.

Sven Kramer (viervoudig nationaal allroundkampioen en regerend olympisch kampioen 5.000 m.) is er niet bij vanwege een bovenbeenblessure die hem het hele seizoen aan de kant houdt. De langeafstandsspecialisten van de BAM-marathonploeg (Jorrit Bergsma, Robert Bovenhuis, Bob de Jong en Bob de Vries) hebben zich afgemeld voor het allroundtoernooi, omdat er volgens coach Jillert Anema geen winstkansen zijn voor z’n schaatsers. Control-rijder Mark Tuitert (olympisch kampioen 1.500 m.) mist het sprinttoernooi (en dus ook het WK) omdat hij niet op tijd hersteld is van een rugblessure. Hetzelfde geldt voor Ronald Mulder die het nog niet aandurft voluit te gaan na een liesblessure die hij vorige maand opliep tijdens de World Cup in Heerenveen. Titelverdedigster bij het allrounden, Elma de Vries, heeft zich ook afgemeld (reden onbekend). Het zal hoe dan ook zeker een spannende strijd gaan worden om de nationale titels en EK/WK-tickets!

Op dag 1 van het combi-toernooi werden allereerst de 500 m.’s van de allrounders afgelegd. Marrit Leenstra (Hofmeier), de topfavoriete bij afwezigheid van Wüst, won afgetekend de eerste afstand en was bijna een volle seconde sneller dan Diane Valkenburg (Control) en Linda de Vries (Anker) en heeft dus op dag 1 al een goede stap gezet naar een eerste nationale allroundtitel. Bij de mannen gaat Koen Verweij (Hofmeier) aan de leiding nadat hij de sprintafstand in een persoonlijk record heeft gewonnen vóór de van een ziekte herstelde Jan Blokhuijsen (TVM) en Thomas Krol (Jong Oranje). Titelverdediger en topfavoriet Wouter Olde Heuvel (TVM) volgt op plaats vijf.

Na de allrounders was het de beurt aan de sprinters. Bij de vrouwen voert Margot Boer (Liga) het tussenklassement na twee afstanden aan door een afstandszege op de eerste 500 m. en een derde plaats op de eerste 1.000 m. Haar ploeggenote en titelverdedigster Annette Gerritsen, die vanwege een fikse hamstringblessure nog niet eerder in actie was geweest dit seizoen en dus haar rentree maakt, volgt op een tweede plaats (tweede op beide afstanden) en 1.000 m.-winnares Ireen Wüst (TVM) op een derde plaats net vóór Laurine van Riessen (Control). Pijnlijk was het optreden van tienvoudig nationaal sprintkampioene Marianne Timmer: ze bleek na een griep tegen beter weten in te zijn gestart op de 500 m. waarop overduidelijk aan het licht kwam dat ze nog niet fit genoeg was en zegde daarna af voor de 1.000 m. en ligt dus uit het toernooi.

In het mannensprinttoernooi gaat titelverdediger Stefan Groothuis (Control) ruimschoots aan de leiding in het tussenklassement na een tweede plaats op de eerste 500 m. en een glansrijke zege op de eerste 1.000 m. (bijna een baanrecord). Op een tweede plaats volgt Groothuis’ ploeggenoot Jan Smeekens die de 500 m. won, en derde staat routinier en zesvoudig nationaal sprintkampioen Jan Bos (B+O) na resp. een derde en tweede plaats. Tegenslag was er voor Simon Kuipers (TVM) die na een spierverrekking in z’n bovenbeen op de 500 m. het toernooi noodgedwongen moest verlaten, voor Hein Otterspeer (1nP) die viel op de 500 m. en voor talent Kjeld Nuis (Control) die vanwege het tot tweemaal toe overschrijden van de lijn (de zgn. ‘Dr. Bibberregel’) vlak voor de finish werd gediskwalificeerd op de 1.000 m. (terwijl hij daarop eigenlijk als tweede was geëindigd). Allard Neijmeijer (Bosveld; moderator van het schaatsforum net als ik), die zich voor het eerst voor het NK Sprint had gekwalificeerd, moest helaas op het laatste moment geblesseerd afzeggen.

Op dag 2 vertrok ik tussen 9:00 en 9:15 uur en was om 10:40 uur in Heerenveen waar ik in de file kwam te staan op de afrit van de snelweg. Bij de eerste gelegenheid sloeg ik rechtsaf Oudeschoot in waar ik op zoek ging naar een geschikte parkeerplek. Die vond ik uiteindelijk in de Benzweg en liep vervolgens snel naar Thialf toe. Onderweg werd ik om 11:00 uur gebeld door Sjoerd (webmaster van het schaatsforum) van wie ik wist dat hij er vandaag ook zou zijn en liet hem weten dat ik er bijna was.

IJsstadion Thialf

Na de kaart- en tascontrole liep ik snel de zuidtribune op en trof Sjoerd in vak H met z’n kameraad Sjouke (al eens eerder gezien in Kardinge) net voor een tv-scherm. Terwijl de tweede 500 m. van het vrouwensprinttoernooi al begonnen was, praatten we tussendoor wat bij. In de vijfde rit liet afstandsspecialiste Mayon Kuipers (Gewest Friesland) een tot dan toe snelste tijd van 39.24 sec. noteren. Drie ritten later verbeterde Thijsje Oenema (Anker) die tijd tot 39.01. In de rit daarna kwam Van Riessen met 39.06 net niet tot de snelste tijd wat ook gold voor Sophie Nijman (Anker) en Wüst in rit tien (beiden 39.51). In de elfde en laatste rit kwamen de Liga-ploeggenotes Boer en Gerritsen het ijs op. Boer behaalde met 38.38 (0.11 sec. sneller dan gisteren) wederom de afstandszege en verstevigde haar leiding in het tussenklassement na drie afstanden. Gerritsen eindigde in 38.84 als tweede en behield haar tweede plaats in het klassement. Van Riessen was Wüst voorbijgegaan en had de derde plaats van haar overgenomen.

500 m.: Annette Gerritsen – Margot Boer

Na de dweilpauze begon de tweede 500 m. voor mannen. In de eerste rit kwam pechvogel Nuis al op het ijs en reed solo naar 35.88. Daarna volgde Otterspeer in de tweede rit en bleef vandaag wèl staan; hij snelde naar een mooie 35.40. Pas in de achtste en negende rit kwam iemand daarbij in de buurt: Jacques de Koning (APPM) noteerde eerst 35.54 en Michel Mulder (APPM, tweelingbroer van de geblesseerde Ronald) daarna 35.53. Mulder baalde ondanks z’n goede tijd zichtbaar van z’n misslag bij het ingaan van de laatste bocht. In de elfde rit klokten Bos en Lars Elgersma (APPM) resp. een tijd van 35.69 en 35.93. In de twaalfde en laatste rit doken de Control-ploeggenoten Groothuis en Smeekens beiden onder Otterspeers tijd: Smeekens 35.12 (0.08 sec. langzamer dan gisteren) en Groothuis 35.25. Smeekens was met z’n tweede afstandszege iets ingelopen op de leidende positie van Groothuis na drie afstanden. Bos had zich gehandhaafd op de derde plaats en Mulder had Sjoerd de Vries (Control) van de vierde plaats gestoten.

500 m.: Jacques de Koning / Smeekens – Groothuis

Na de 500 meters nam ik een kop koffie en bleef op de tribune terwijl Sjoerd en Sjouke munten gingen kopen. Toen ze tijdens de tweede 1.000 m. voor vrouwen (welke tegen 12:30 uur was begonnen) weer terugkwamen, bleken ze ook in het KPN Clubhuis te zijn geweest. In de zesde rit dook Roxanne van Hemert (Hofmeier) als eerste onder de 1:18 min.: 1:17.85 (een PR). De rit daarna tussen Natasja Bruintjes (Bosveld) en Nijman was een mooi, gelijkopgaand onderonsje: Nijman 1:17.88 en Bruintjes 1:17.92. De negende rit was ook een mooie strijd tussen Wüst en Van Riessen met als inzet de derde plaats in het klassement. Van Riessen opende snel maar Wüst wist haar toch nog te passeren in de laatste ronde: 1:16.52 (0.08 sec. sneller dan haar winnende tijd gisteren) tegen 1:16.66, maar desondanks wist de Control-rijdster haar derde plaats in het eindklassement veilig te stellen. De tiende en laatste rit ging weer tussen Gerritsen en Boer. Gerritsen opende als snelste maar werd in de tussenronde al gepasseerd door Boer die haar voorsprong ook niet meer uit handen gaf: 1:16.85 om 1:17.28. Dat was voldoende voor Boer om haar tweede nationale sprinttitel te pakken vóór Gerritsen die een verdienstelijke rentree had gemaakt (verschil van 0.8 punt op Boer in het eindklassement), Van Riessen (op 1.14 punt) en Wüst (op 1.425 punt). Omdat er geen grote calamiteiten waren gebeurd vormen zij vrijwel zeker de WK-sprintploeg. De nummer vijf Oenema, die Nijman net was voorgebleven in het eindklassement, zal zich vermoedelijk moeten schikken in een reserverol over drieënhalve week, wederom in Thialf (waar ik overigens het hele weekend getuige van zal zijn

1.000 m.: Bruintjes – Nijman / Van Riessen – Wüst

1.000 m.: Boer – Gerritsen / sprintkampioene Boer & runner-up Gerritsen

Op de slotafstand voor mannen moest Otterspeer door z’n lage positie in het klassement solo de spits afbijten. Hij raffelde z’n 1.000 m. af in 1:10.96. Daarna was het lang wachten totdat iemand die tijd kon benaderen. In de achtste rit doken Remco Olde Heuvel (TVM) en Elgersma daar beiden onder: resp. 1:10.26 en 1:10.90. De rit daarna nestelde Mulder zich daar tussenin met 1:10.41. In de tiende rit doken zowel Bos als S. de Vries onder de tijd van Olde Heuvel: 1:10.00 om 1:10.25. Bos had daarmee z’n derde plaats in het klassement behouden wat hoogstwaarschijnlijk goed was voor een WK-ticket en dus een mooi en passend afscheid voor eigen publiek over drieënhalve week. De elfde en laatste rit ging weer tussen Groothuis en Smeekens. Groothuis hoefde slechts te blijven staan om z’n titel te prolongeren en deed dat ook met glans: 1:08.56, met wéér een tussenronde van 25.0 sec. (!) en slechts 0.02 sec. boven z’n ijzersterke tijd van gisteren. Hij had z’n vierde nationale sprinttitel (derde op rij) binnengehaald en was een klasse apart gebleken op de 1.000 m. Met vier sterke afstanden was hij de dikverdiende winnaar en kan in deze vorm een grote rol gaan spelen op het WK. Smeekens (1:11.19) had zich verzekerd van de tweede plaats in het eindklassement (op 1.81 punt van Groothuis) en daarmee voor het eerst in z’n carrière geplaatst voor het WK. Achter Bos (op 2.05 punt van Groothuis) was M. Mulder (op 2.755 punt) op de vierde plaats geëindigd, maar hij moet afwachten wat de TCL van de KNSB gaat beslissen wat betreft de calamiteiten van Kuipers, Otterspeer en Nuis.

1.000 m.: Hein Otterspeer / S. de Vries – Bos

1.000 m.: Smeekens – Groothuis / sprintkampioen Stefan Groothuis

Na de 1.000 meters liepen we naar het KPN Clubhuis (omgebouwde ijshockeyhal, ruimte diende voorheen als VIP-lounge) dat voor het eerst vrij toegankelijk was voor al het publiek. Toch wel een aanwinst voor de bezoekers omdat men de gelegenheid had rustig te gaan zitten met een hapje en een drankje erbij. We lunchten er dan ook met z’n drieën, kwamen even bij van het eerste deel van de dag en zagen op een tv-scherm de huldigingen van de eindklassementen van het sprinttoernooi. Toen we de ruimte uit liepen zagen we Ireen Wüst (tweevoudig olympisch kampioene) handtekeningen uitdelen aan fans en lukte het ons alledrie om met haar op de foto te gaan (

); ze nam er opvallend genoeg ruimschoots de tijd voor. Zie hieronder het resultaat.

Ik & Ireen Wüst bij KPN Clubhuis

Toen we om 14:45 uur weer terug bij de ijsbaan waren, was de 3.000 m. voor vrouwen (tweede afstand allroundtoernooi) al begonnen. In de eerste rit waarvan we nog net het eind meepikten, was Paulien van Deutekom (Control) in actie gekomen. Met een eindtijd van 4:14.04 lijkt ze weer op de weg terug. In de vierde rit was het de beurt aan Valkenburg die een betere vorm etaleerde dan tijdens de NK Afstanden begin november en dook ruim vijf sec. onder de tijd van Van Deutekom: 4:08.77. Een rit later noteerde talente Yvonne Nauta (Hofmeier) de tweede tijd tot dan toe met 4:12.23 en de rit daarna klokte Annouk van der Weijden (1nP) met 4:13.46 (PR) de voorlopig derde tijd. Na de dweilpauze (rit acht) lukte het Jorien Voorhuis (TVM) net niet om onder de tijd van Valkenburg te duiken: 4:09.11, maar voor het klassement deed ze wel goede zaken. Ondanks een PR van 4:11.76 voor de goed in vorm stekende L. de Vries in de negende rit, verloor ze haar derde plaats in het tussenklassement aan Voorhuis. In de elfde en laatste rit was Leenstra aanvankelijk goed op dreef, maar moest dat op het eind – terwijl ze nog als snelste de laatste ronde inging (meer dan een sec. onder Valkenburgs tussentijd) – helaas bekopen en eindigde uiteindelijk in een derde tijd van 4:09.14. Ze behield daarmee wel haar riante voorsprong in het tussenklassement na twee afstanden. Valkenburg handhaafde zich daarin met haar afstandszege op de tweede plaats.

3.000 m.: Diane Valkenburg / Marrit Leenstra

3.000 m.: Jorien Voorhuis – Marije Joling

Na de dweilpauze begon tegen 16:30 uur de laatste afstand van de dag: de 5.000 m. voor mannen. In het eerste deel was het even doorbijten omdat daarin (met respect) de ‘mindere goden’ in actie kwamen en het dus echt weer even op gang moest komen; er waren toch al wat mensen naar huis gegaan die het kennelijk allemaal te lang vonden duren. Tijdens de eerste dweilpauze (na vier ritten) besloten we, ondanks dat we een goede plek hadden aan de boarding, weer even naar het KPN Clubhuis te gaan om daar even rustig iets te gaan drinken. Na de drankpauze liepen we de ruimte rond om te kijken wat er allemaal te doen was (kleine ijsbaan voor de kinderen, virtueel schaatsen op een schaatsplank, het Holland Sport Fietsspel, virtueel de Cauberg op fietsen e.d.).

We waren weer terug bij de ijsbaan tijdens het eind van rit vijf (tweede deel). We zochten deze keer naar een geschikte plek in vak G, ietsje verder in de bocht. In de zesde rit kwam Ben Jongejan (APPM) als eerste in de buurt van de 6:30 min.-grens: hij bracht een eindtijd van 6:31.88 op de klokken. Na de laatste dweilpauze volgde in het derde deel de ontknoping op deze lange afstand. In de negende rit liet W. Olde Heuvel een goede race zien en noteerde een nieuwe snelste tijd van 6:23.17. Een rit later was het de beurt aan Ted-Jan Bloemen (APPM) en Renz Rotteveel (Hofmeier) die de gehele race boven de tijd van Olde Heuvel bleven rijden. Rotteveel behield tot aan het eind het initiatief en won verrassend in een nieuw PR van 6:24.40 tegen 6:27.30 voor Bloemen. In de elfde rit slaagde Blokhuijsen er niet in het schema van z’n ploeggenoot vast te houden en beëindigde z’n race moeizaam in 6:26.25. In de twaalfde rit kwamen Arjen van der Kieft (1nP) en Verweij als laatsten in actie. Verweij liet het initiatief aanvankelijk aan stayer Van der Kieft maar bleef op acceptabele achterstand volgen. Tegen het eind liep het schema van Van der Kieft op terwijl Verweij z’n rondetijden juist vlak kon houden. Zo werd het nog een spannende strijd om de ritzege (de snelste tijd van Olde Heuvel bleek te hoog gegrepen) en vocht Verweij zich op wilskracht langs Van der Kieft: 6:27.16 om 6:27.39, de vierde en zesde tijd. Verweij had z’n leidende positie in het tussenklassement na twee afstanden nipt vastgehouden vóór Blokhuijsen en de opgerukte afstandswinnaar Olde Heuvel. Op de plaatsen vier t/m zes volgden resp. Rotteveel, Bloemen en Jongejan binnen vier sec. achterstand op de volgende afstand (1.500 m.).

5.000 m.: Wouter Olde Heuvel / Renz Rotteveel

5.000 m.: Blokhuijsen – Roelofsen / Koen Verweij

Tegen 18:45 uur was dag 2, een mooie maar lange dag (goed ijs, veel PR’s) van bijna 8 uur (!), afgelopen. We lieten het optreden van oud-marathonschaatser Erik Hulzebosch in het KPN Clubhuis aan ons voorbijgaan en verlieten gelijk het stadion. Buiten was het gelukkig droog maar behoorlijk koud. Ik nam afscheid van Sjoerd en Sjouke die leuk gezelschap waren geweest en liep terug naar m’n auto. Tegen 19:00 uur reed ik terug naar huis en was anderhalf uur later weer thuis waar ik bijkwam van deze lange en goed bezochte schaatsdag. Het was een mooi voorproefje voor over drieënhalve week (WK Sprint).

Op teletekst vernam ik dat Marianne Timmer, die zich gisteren nog had teruggetrokken uit het sprinttoernooi, vandaag per direct was gestopt met schaatsen; dit had ik in Thialf helemaal niet meegekregen. Jammer dat er op deze manier een eind komt aan een indrukwekkende carrière (drie olympische titels). Verder werd bekend dat het vierde en laatste ticket voor het WK Sprint naar de winnaar van een skate-off op 17 januari gaat waaraan Kuipers, Nuis, Otterspeer en R. Mulder mogen deelnemen; de nummer 2 wordt reserve. Vreemd dat M. Mulder die regulier op de vierde plaats was geëindigd hier niet voor uitgenodigd werd (

). Bij de vrouwen blijkt de reserverol niet te worden ingevuld door Oenema, maar door Leenstra die niet in staat was aan het sprinttoernooi deel te nemen.

Op dag 3, slotdag van het allroundtoernooi, werden Marrit Leenstra en Wouter Olde Heuvel nationaal kampioen. Leenstra won de 1.500 m. en had genoeg aan een derde plaats op de afsluitende 5.000 m. om haar eerste allroundtitel te pakken. Ze is na een min of meer verloren jaar bij TVM weer helemaal opgeleefd bij Hofmeier (onder haar oude trainer Jan van Veen) en terug op internationaal niveau. Voorhuis ging door een merkwaardige valpartij van Valkenburg in de laatste ronde op de 5.000 m. haar nog onverwacht op de valreep voorbij in het eindklassement. Meer leed bleef Valkenburg bespaard: ze eindigde toch gewoon op het podium wat dus voldoende was voor plaatsing voor het EK Allround over anderhalve week. L. de Vries moet met haar vierde plaats genoegen nemen met een reserverol op het EK. Nauta eindigde op een vijfde plaats.

Olde Heuvel won zowel de 1.500 als afsluitende 10.000 m., de laatste zelfs in een nieuw PR. Hij pakte dus met drie afstandszeges overtuigend z’n tweede allroundtitel (op rij). Verweij en Blokhuijsen eindigden resp. op de tweede en derde plaats en hadden dus ook een EK-ticket verdiend. Het laatste startbewijs voor de Europese titelstrijd ging naar nummer vier Rotteveel die Bloemen (reserve EK) en Jongejan in het eindklassement voorbleef.

Tour de France 2010

14-08-2010
By rickvb on 17:58 | Tour de France 2010 | 7

Inleiding

De 97e editie van de Tour de France (Ronde van Frankrijk), dexc2xa0tweede van de drie jaarlijkse Grand Tours (drieweekse etappekoersen) en ‘s werelds meest prestigieuze wielerevenement, start in 2010 in de Nederlandse havenstad Rotterdam onder het motto New Energy (nieuwe, duurzame energie voor zowel mens als milieu). Na Amsterdam (1954), Scheveningen (1973), Leiden (1978) en Den Bosch (1996), vindt voor de vijfde keer in de historie Le Grand Dxefxbfxbdpart in Nederland plaats (definitief toegewezen opxc2xa020 novemberxc2xa02008), en is het na de Vuelta a Espaxefxbfxbda (Ronde van Spanje) in Assen vorig jaar augustus en de Giro d’Italia (Ronde van Italixefxbfxbd) in Amsterdam in meixc2xa0dexc2xa0derde start van een grote ronde in Nederland binnen een jaar tijd.
De eerste twee etappes gaan van start in Rotterdam. Op zaterdagxc2xa03 julixc2xa0start dexc2xa0proloog (een individuele tijdrit van 8,9 km.) op het Zuidplein enxc2xa0maakt een noordelijke lusxc2xa0via de Erasmusbrug, Willemsbrug en Koninginnebrug over de Maas terug naarxc2xa0Rotterdam-Zuidxc2xa0waar de finish op de Zuiderparkweg bij Ahoy is. Op zondagxc2xa04 julixc2xa0start de eerste etappe, de eerste rit in lijn (223,5 km. lang), opxc2xa0de Westerkadexc2xa0en leidt via een ronde door de binnenstad (Blaak, Hofplein, Coolsingel) en de Erasmusbrug naarxc2xa0de provinciexc2xa0Zeeland en vervolgens naar Belgixefxbfxbd (door o.a. Antwerpen)xc2xa0enxc2xa0eindigt in hoofdstadxc2xa0Brusselxc2xa0als eerbetoon aan de 65-jarige Belgische Tourlegende Eddy Merckx.xc2xa0De ronde voert vervolgens naar de Ardennen waar deelsxc2xa0de parcoursen van de klassiekers Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik worden gereden.xc2xa0Daarna leidt de route naar Noord-Frankrijk waar diverse kasseienstroken uit de klassieker Parijs-Roubaix bedwongen moeten worden. De Tourkaravaan gaatxc2xa0vervolgens richting dexc2xa0Alpen (twee bergritten)xc2xa0met o.a. eenxc2xa0aankomst bergop in Morzine-Avoriaz en een dag later de beklimmingen van de Col de la Colombixefxbfxbdre en Col de la Madeleine.xc2xa0Na de Alpen volgen de Pyreneexefxbfxbdn (vier bergritten) met beklimmingen van o.a. de Port de Pailhxefxbfxbdres, Port de Balxefxbfxbds, Col du Tourmalet (2x, 1x finish bergop) enxc2xa0Col d’Aubisque. Het zwaartepunt is dit jaar in de Pyreneexefxbfxbdn gelegd omdat dit gebergte 100 jaar geleden voor het eerst werd aangedaan. Daarna volgt op de voorlaatste dag een individuele tijdrit – de enige na de proloog -xc2xa0welke van start gaat in Bordeaux. De ronde eindigt op zondagxc2xa025 julixc2xa0traditioneel op de Champs-xefxbfxbdlysxefxbfxbdes in hoofdstad Parijs; er is dan in totaalxc2xa03.641,9 km. afgelegd.

Op de deelnemerslijst staan 22 ploegen met elk negen renners (in totaal dus 198 renners). Alle 18 ProTour-ploegen en vier ProContinental-ploegen verschijnen aan de start. Ondanks dat de start in Nederland plaatsvindt, is Rabobank (net als in de Giro) de enige Nederlandse ploeg aan het vertrek. Vanwege de hoge concurrentie van andere (nieuwe) ploegen kwamen Skil-Shimano (vorig jaar wxefxbfxbdl in de Tour) en Vacansoleil (vorig jaar in de Vuelta) dit jaar helaasxc2xa0niet in aanmerking voor een uitnodiging van organisator ASO. Er staan in totaal acht Nederlanders op de startlijst: Martijn Maaskant (Garmin-Transitions), Karsten Kroon (BMC Racing Team), Nederlands kampioen Niki Terpstra (Team Milram),xc2xa0Lars Boom, Robert Gesink, Koos Moerenhout, Bram Tankink en Maarten Tjallingiixc2xa0(allen Rabobank).
Titelverdediger Alberto Contador (Astana) is er dit jaar ook weer bij en gaat na z’n suprematie van vorig jaar voor z’n derde eindzege. De nummers twee en drie van 2009, Andy Schleck (Team Saxo Bank) en Lance Armstrong (Team RadioShack), zullen de grootste concurrenten van de Spanjaard zijn. Armstrong staat voor de laatste keer in z’n indrukwekkende carrixefxbfxbdre aan de start van de Tour en zal voor een achtste eindzege gaan. Op Vincenzo Nibali (Liquigas-Doimo, 3e in de Giro van 2010) na is de rest van de top-10 van 2009, resp. Bradley Wiggins (Sky Pro Cycling Team), Frxefxbfxbdnk Schleck (Team Saxo Bank), Andreas Klxefxbfxbdden (Team RadioShack), Christian Vande Velde (Garmin-Transitions), Roman Kreuziger (Liquigas-Doimo) en Christophexc2xa0Le Mxefxbfxbdvel (Franxefxbfxbdaise des Jeux), dit jaar ook weer vertegenwoordigd.xc2xa0Giro-winnaar Ivan Basso (Liquigas-Doimo) en Alexandre Vinokourov (Astana) maken na een afwezigheid van resp.xc2xa0drie en twee jaar (vanwege een dopingschorsing) weerxc2xa0hun opwachting in de Tour. Verder behoren Carlos Sastre (Cervxefxbfxbdlo TestTeam, eindwinnaar 2008), wereldkampioen Cadel Evans (BMC Racing Team, 2e in 2007 en 2008 en 3e in de Vuelta 2009), Denis Menchov (Rabobank, 3e in 2008 enxc2xa0Giro-winnaar 2009) en Samuel Sxefxbfxbdnchez (Euskaltel-Euskadi, 2e in de Vuelta 2009) tot de favorieten. Vuelta-winnaar Alejandro Valverde (Caisse d’Epargne) ontbreektxc2xa0omdat hij dit jaar alsnog voor twee jaar geschorst werd vanwege z’n betrokkenheid in Operacixefxbfxbdn Puerto (dopingzaak-Fuentes). Ook de bergkoning van vorig jaar, Franco Pellizotti (Liquigas-Doimo, 2e in de Giro 2009), is er niet bij vanwege een voorlopige schorsing vlak voor de Giro als gevolg van onregelmatigheden in z’n biologische paspoort.

Na bezoeken aan de Vuelta- en Giro-start, zal ik ook bij de Tour-start in Rotterdam aanwezig zijn. Natuurlijk mag een wielerliefhebber de start van het grootste evenementxc2xa0in eigen land niet missen! Alleen op dag 1 (zaterdag) zal ik in Rotterdam de proloog bijwonen. Vanuit de wielervriendengroep is helaas niets geregeld, maar ik zal er ongetwijfeld enkelen uit die groep treffen. Na de proloog, welke duurt van 16:15 uur tot ca. 20:00 uur, zal er aansluitend een prikbordfeest (discussieforum van Startpagina.nl) ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan zijn vlakbij start/finishxc2xa0en metrostationxc2xa0(bar bij Bowling Zuidplein). Alle bezoekers zijn door webmaster Jan Willem (JWC) uitgenodigd om een drankje te komen drinken. Ik kijk er natuurlijk enormxc2xa0naar uit omxc2xa0de Tour eens van dichtbij te mogen meemaken,xc2xa0een start in eigen land is daarvoor dxefxbfxbd uitgelezen mogelijkheid!

Proloog (Rotterdam)

Op een warme zaterdag de 3e vertrok ik om 12:30 uur en pakte de bus naar station Nijmegen. Daar kocht ik een treinkaartje en pakte een halfuur later de trein richting Utrecht. In Arnhem was er een treinstoringxc2xa0(volgens dexc2xa0conducteur had de trein een ‘zonnesteek’) en moest ik onverhoopt overstappen op een andere trein.xc2xa0Het oponthoud duurdexc2xa0ca. een kwartier en ik kwam tijdens de verdere reis alvast in de juiste stemmingxc2xa0metxc2xa0de Tour-special van Wieler Revue. Na een overstap inxc2xa0Utrecht kwam ikxc2xa0na 15:00 uur aanxc2xa0op Rotterdam Centraal. Het was net begonnen met regenen (en lang niet zo warm als in het oosten) en ik gingxc2xa0dan ook snel op zoek naar een speciale Tour Dagkaart voor de metro welke ik iets verderop in een noodgebouw van RET kon kopen. Daarna nam ik de metro naar Zuidplein waar ik een kwartier later (ca. 15:45 uur) arriveerde. Nadat ik het metrostation was uitgelopen, keek ik even rond bij de finish (met podium) tegenover Ahoy en liep vervolgens door naar het rennerskwartier bij de start.

Ahoy / Finish op Zuiderparkweg

Onderweg kreeg ik geen gehoor met Martijn (nickname ‘Massimo’) en had inmiddels van Lucas per sms de bevestigingxc2xa0gekregen dat hij inderdaad zoals vooraf verwacht definitief niet naar Rotterdam zou komen: hij kon me nu mooi op de hoogte houden vanxc2xa0het WK Voetbal () wat m’n kameraad Christian overigens ook deed. In tegenstelling tot de Vuelta en de Giro kon het publiek nu niet heel dichtbij de ploegbussen komen, omdat het was afgezet met dranghekken. Ik maakte een ronde langs de verschillende ploegen en hoorde op een gegeven moment ineens Boris en Stephan achter me lopen die verder in gezelschap waren van Merijn en Erik (‘Bas-Jan’/'Flat’). Ze waren ‘blij’ om mij weer te zien (). Terwijl de koers begonnen was,xc2xa0dronken we gezellig wat biertjes bij het rennerskwartier en schuilden zo nu en dan omdat het helaas maar door bleef druppelen wat natuurlijkxc2xa0erg jammer was voor de koers. Even later werden we ook nog even vergezeld door Jan Willem (JWC), webmaster van het wielerprikbord enxc2xa0′s avonds gastheer van de borrel.

Lampre-renners in warming-up / Alexandre Vinokourov (Astana)
Fabian Wegmann (Milram) / Jens Voigt (Saxo Bank)

Tegen 18:00 uur was het de hoogste tijd om naar het parcours te lopen en de koers te gaan volgen. We vonden een geschikte plek aan de Dordtselaan op zo’n 200 xefxbfxbd 300 m.xc2xa0van de start en 800 xefxbfxbd 900 m. van de finish waar er dus dubbelzicht was: de voorste rijstrook was voor de starters en de achterste voor de finishers. We stonden tegenover diverse fotografen en een luidspreker met commentaar van de NOS-tv; het was nog steeds regenachtig met af en toe dikke druppels. Op dat moment leidde de vroeg gestarte Duitse tijdritspecialistxc2xa0Tony Martin (HTC-Columbia) de strijd met een scherpe eindtijd van 10:10 min. vxefxbfxbdxefxbfxbdr de Britse kampioenxc2xa0Geraint Thomas (Sky, 10:23) en de Amerikanen Tyler Farrar (Garmin-Transitions) en Levi Leipheimer (RadioShack), beiden met 10:28. Opvallend was dat de Britse specialist Bradley Wiggins (Sky), winnaar van de Giro-proloog in Amsterdam,xc2xa0gezien z’n tijd (46 sec. langzamer dan Martin) erg veel last had gehad van dexc2xa0natte wegen en hoogstwaarschijnlijk niet al teveel risico had genomen om een valpartij te voorkomen. Z’n landgenoot David Millar (Garmin-Transitions) klokte later de op-een-na snelste tijd met 10:20.

Start Lars Boom (Rabobank) / Pierrick Fxefxbfxbddrigo (Bbox Bouygues)
Christian Knees (Milram) / Karsten Kroon (BMC)
Mark Cavendish (HTC-Columbia) / Robert Gesink (Rabobank)

Nadat we hier een uurtje hadden gekeken, besloten we door te lopen richting het grote tv-scherm bij de Maashaven opxc2xa0zo’n 1,5 km. van de meet waar het steeds drukker werd langs het parcours. Achteraf gezien had ik eigenlijk nietxc2xa0weg moeten gaan van de plek waar we eerst stonden, omdat het fotograferen er door de druktexc2xa0niet makkelijker op werd (). Al vrij snel liep ik toch weer terug in de richting waar we vandaan kwamen omxc2xa0op zoek te gaan naar wat goede plekjes voor foto’s.

Roman Kreuziger (Liquigas) / Luis Lexefxbfxbdn Sxefxbfxbdnchez (Caisse d’Epargne)

Terwijl het eind naderde en het niet meer regende, reed de Duitser Linus Gerdemann (Milram) naar de tot dan toe zevende tijd (10:35). De Australixefxbfxbdr Cadel Evans (BMC) viel tegen metxc2xa010:39 enxc2xa0de 19e plaats. Het was wachten tot de laatste drie renners voor andere topklasseringen. De Amerikaanse zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong (RadioShack) toonde aan in een goede vorm te steken voor misschien wel een achtste Tourzege met een derde tijd van 10:22. Na hem volgde de Zwitsersexc2xa0wereldkampioen tijdrijden en topfavorietxc2xa0Fabian Cancellara (Saxo Bank) die na maar liefst meer dan drie (!) uur als enige onder de tijd van Martin wist te duiken: een 10:00 symboliseerde z’n ijzersterke optreden (gem. 53,4 km./uur). Als allerlaatste was om 19:32 uur de Tourwinnaar van vorig jaar, de Spanjaard Alberto Contador (Astana), gestart en eindigde achter z’n voormalige ploeggenoot Armstrong alsxc2xa0zesde in 10:27.

Finish Julian Dean (Garmin) / Ivan Basso (Liquigas)
Lance Armstrong (RadioShack) / Fabian Cancellara (Saxo Bank)

De proloogwinst en eerste gele leiderstrui was net als bij de Vuelta in Assen voor Fabian Cancellara die dus Tony Martin en David Millar naar de tweede en derde plaats had verwezen. Lance Armstrong bewees met een vierde plaats weer helemaal terug te zijn. Op plaats vijf t/m tien volgden resp.xc2xa0Geraint Thomas, Alberto Contador, Tyler Farrar, Levi Leipheimer, Edvald Boasson Hagen (Sky) en Linus Gerdemann. De beste Nederlander was wegkampioen Niki Terpstra (Milram) op een verdienstelijke 16e plaats (10:36) vxefxbfxbdxefxbfxbdr Lars Boom (Rabobank) op plaats 32 (10:44). Favoriet voor het klassement, Robert Gesink (Rabobank), was in 10:51 opxc2xa0een 56e plaatsxc2xa0gexefxbfxbdindigd.

Huldiging dagwinnaar Fabian Cancellara op tv-scherm

Tegen 19:45 uur was de proloog afgelopen en liep ik weer terug naar de groep bij het tv-scherm. Daar trof ik ook Leon, ‘Cycling Sheep’ met wat vrienden en even later ook Mathijs(ke) – die driekwart jaar in Australixefxbfxbd was geweest en net pas een dag terug was – aan. Na wat gepraat liepen we door naar achteren waar we bij wat eetkraampjes een vette hap (frites, hamburger) namen en liepen even later gezamenlijk richtingxc2xa0Zuidplein voor de prikbordborrel bij de bowlingbaan. Onderweg daar naartoe belde Christian mexc2xa0op om te vragen hoe het was geweest en hoe het met het weerxc2xa0was.xc2xa0Het was intussen mooi opgeklaard en zelfs de zon scheen, terwijlxc2xa0het in het oosten des lands juist bleek texc2xa0regenen en onweren (precies andersom dus). Voordat we bij de bowlingbaan waren liepen we door de finishstraat waar ze de boel aan het afbreken waren. Ineens kwam dagwinnaar Cancellara onsxc2xa0in z’n gele truixc2xa0tegemoet lopen () en dat was dus pas vijfkwartier na afloop van de koers. Bij Bowling Zuidplein troffen we ook nog Gert-Jan (‘malheur’), ‘lodjan’ en Ivo (‘Poggio’). JWC had wat familieleden (z’n vrouw, z’n broer Joris (‘jrs’) en nog een andere broer die als twee druppels water op ‘m lijkt) meegenomen. Dexc2xa0opkomst viel toch wat tegen, slechts een man of vijftien, maar eigenlijk hadden we het ook niet anders verwacht. Terwijl we gezellig met elkaar aan hetxc2xa0borrelen waren, overhandigde JWC iedere prikker een jubileumuitgave van 10 jaar wielerprikbord (2000-2010) die Merijnxc2xa0op verzoek van hem had samengesteld in 3 xefxbfxbd 4 dagen tijd (hulde!), een leuke tastbare herinnering aan dit heuglijke feit.
Om 0:00 uur hield ik het voor gezien, nam afscheid van de andere prikkersxc2xa0en liep met Erik en Stephan terugxc2xa0naar het metrostation. Terug op het centraal station namen we afscheid van Erik en bleek dat we de een-na-laatste trein naar Utrecht net gemist hadden. We moesten zo’n drie kwartier wachten op de laatste trein en in de tussentijd at ik een broodje kroket en wachtte met Stephan op het perron waarxc2xa0ik het jubileumboekje in xefxbfxbdxefxbfxbdn ruk uitlas. Het was leuk om de discussies/gebeurtenissen door de jaren heen xefxbfxbdn ervaringen van Nederlandse wielrenners met het prikbord te lezen. In Utrecht nam ik afscheid van Stephan en stapte ik op hetzelfde perron gelijk over op de trein naar Nijmegen. Rond 3:00 uur was ik terug opxc2xa0centraal station Nijmegen en pakte om 3:20 uur de nachtbus naar huis waar ik om 3:45 uur moe maar voldaan aankwam.

Tijdens de eerste Tourdag in Rotterdam waren er zo’n half miljoen bezoekers geweest! Een teken dat het grootste wielerspektakel ter wereldxc2xa0ookxc2xa0in Nederland enorm leeft!
Het was leuk om een bezoek te brengen en verslag te doen van de starts van alle drie de grote rondes in Nederland en dit af te sluiten met de grootste.

Eindresultaten

Na de proloogzege van Fabian Cancellara won Alessandro Petacchi (Lampre-Farnese Vini) in Brussel de eerste massasprint van een sterk uitgedund peloton na meerdere valpartijen in de slotfase. Ook de volgende etappe werd ontsierd door vele valpartijen,xc2xa0met name op de spekgladde afdaling van de Stockeu waarna de koers op initiatief van geletruidrager Cancellara werd geneutraliseerd; Sylvain Chavanel (Quick Step) pakte met een solo de etappezege en nam de gele trui over van de Zwitser. De etappe over de Belgische en Noord-Franse kasseien zorgde eveneens voor tumult, het voornaamste slachtoffer was Frxefxbfxbdnk Schleck (Saxo Bank) die na een harde val de Tour noodgedwongen moest verlaten; de etappezege ging naar de Noor Thor Hushovd (Cervxefxbfxbdlo) en de gele trui werd heroverd door Cancellara. Etappe vier t/m zes eindigden allemaal in een massasprint: resp. Petacchi en Mark Cavendish (2x) pakten de dagzeges. In de zevende etappe, een rit door het middengebergte van de Jura, pakte Chavanel z’n tweede ritzege en nam wederom de leiderstrui over van Cancellara. In de eerste echte bergrit in de Alpen naar Morzine-Avoriaz (finish bergop) reed Andy Schleck in de slotfase opvallend weg van z’n grootste rivaal Alberto Contador,xc2xa0pakte tien sec. op de groep met favorieten (incl. Gesink) xefxbfxbdn de etappezege door Samuel Sxefxbfxbdnchez (kopman Euskaltel-Euskadi) te kloppen inxc2xa0een sprint xefxbfxbd deux; Cadel Evans nam het geel over van Chavanel. Lance Armstrong kon een achtste Tourzege uit z’n hoofd zetten: hij verloor als gevolg van maar liefst drie valpartijen bijna twaalf minuten.
Na de rustdag in Morzine zakte na Armstrong ook Evans door het ijs in de tweede Alpenetappe: met een gebroken elleboog (op dat moment nog niet naar buiten gebracht) moest hij acht min. toegevenxc2xa0op etappewinnaar Sandy Casar (FDJ),xc2xa0Schleck en Contador. De Luxemburger was de nieuwe man in het geel en Gesink rukte op naar de zevende plaats in het klassement. De volgende twee etappes (10e en 11e) warenxc2xa0een heuvel- en vlakke rit (overgangsetappes) welke werden gewonnen door resp. Sxefxbfxbdrgio Paulinho (RadioShack) enxc2xa0Cavendish die z’n ploegmaat Mark Renshaw kwijtraakte vanwege het uitdelen van kopstoten in de massasprint. In de twaalfde etappe, een heuvelrit, pakte Contador samen metxc2xa0Joaquxefxbfxbdn Rodrxefxbfxbdguez (Katusha) die de etappe won tien sec. terug op Schleck en de andere favorieten. Alexandre Vinokourov die in de vorige etappexc2xa0nog in het zicht van de finishxc2xa0was bijgehaald door Contador en Rodrxefxbfxbdguez nam de volgende dag gelijk z’n revanche en soleerde naar dexc2xa0ritzege. In de 14e etappe doemden de Pyreneexefxbfxbdn op. De eerste van vier bergritten ging na een lange solo naar de Fransman Christophe Riblon (AG2R). Schleck en Contador verloren elkaar niet uit het oog waardoor Schleck het geel behield. In de volgende etappe verloor Schleck z’n leiderstrui echter wel aan Contador door materiaalpech: tijdens een demarrage op de Port de Balxefxbfxbdsxc2xa0vloog z’n ketting eraf waardoor Contador – hij zou het niet gezien hebbenxc2xa0- van ‘m weg kon rijden. In de afdaling kwam hij niet meer terug en verloor 39 sec. op Contador die de leiding in het klassementxc2xa0overnam met acht sec. verschil op Schleck. Gesink klom door naarxc2xa0plaats zes.xc2xa0Thomas Voeckler (Bbox Bouygues) won dexc2xa0etappe door alleen aan de finishxc2xa0te komen. Ook de volgende etappe ging naar een Fransman: Pierrick Fxefxbfxbddrigo klopte z’n acht medevluchters (waaronder Armstrong) in de sprint.
Na de tweede rustdag in Pau volgde de laatstexc2xa0Pyreneexefxbfxbdnetappe (17e). Inxc2xa0de koninginnenrit reden Schleck en Contadorxc2xa0tijdens de beklimming van de Tourmalet weg van hun concurrenten en lukte het de Luxemburger in een echte tweestrijd niet de Spanjaard te lossen. Ook een versnelling van Contador dreef de twee niet uit elkaar. Samen reden ze naar de finish op de top en Contador gunde Schleck de etappezege. Gesink handhaafde zich in de top van het klassement. De volgende etappe was een prooi voor Cavendish: in de massasprint gaf hij iedereen weer het nakijken. In de 19e en voorlaatste etappe, een tijdrit over 52 km.,xc2xa0had Schleck een laatste kans om Contador nog uit het geel te rijden al was die verwachting vooraf niet hoog gezien de tijdritcapaciteiten van beide kemphanen. Toch werd het nog erg spannend: het verschil van 8 seconde werd bij de eerste tijdmeting door Schleck zelfs zeer verrassend even teruggebracht totxc2xa02 seconde (!) virtueel, echter naarmate de tijdrit vorderde verloor de Luxemburger steeds wat meer tijd op z’n Spaanse concurrent en werd het langzaamaan duidelijk wie de eindzege voor zich zou gaan opeisen. Aan de meet was het verschil opgelopen tot 31 sec. in het voordeel van Contador.xc2xa0De Spanjaard was tot het uiterste gegaan en kon z’n emoties na afloop niet meer bedwingen.xc2xa0Fabian Cancellara won de rit tegen de klok, maar het was Denis Menchov (kopman Rabobank) diexc2xa0opzien baarde met een sterk optredenxc2xa0en op de valreep de laatste podiumplek wegkaapte voor de neus van Samuel Sxefxbfxbdnchez. Gesink wist z’n zesde plaats in het klassement vast te houden. In de 20e en laatste etappe naar Parijs behaalde Cavendish overtuigend z’n vijfde etappezege maar desondanks ging de groene puntentrui naar Petacchi en wasxc2xa0de derde Tourzegexc2xa0voor Contador (na 91 uur,xc2xa058 min. enxc2xa048 sec.) een feit.xc2xa0Runner-up Schleck (op 39 sec. achterstand van Contador)xc2xa0moest het net als vorig jaar weerxc2xa0doen met de witte jongerentrui. De derde plaats was dus voor Menchovxc2xa0(op 2:01 min.)xc2xa0vxefxbfxbdxefxbfxbdr S. Sxefxbfxbdnchez (op 3:40), Jurgen Van den Broeck (kopman Omega Pharma-Lotto, op 6:54) en Gesink (op 9:31). De toptien van het eindklassement werd gecompleteerd door resp. Ryder Hesjedal (Garmin-Transitions),xc2xa0Rodrxefxbfxbdguez, Roman Kreuziger (Liquigas-Doimo) en Christopher Horner (RadioShack).

Erepodium in Parijs (xefxbfxbd Het Parool)

De bolletjestrui (bergklassement) ging verrassend naar Anthony Charteau (Bbox Bouygues) en tot de meest strijdlustige renner werd Sylvain Chavanel uitgeroepen. Het ploegenklassement was voor Team RadioShack waardoor Lance Armstrong die z’n laatste Tour had gereden (23e plaats) toch nog afscheid mocht nemen op het podium in Parijs. Rabobank was doorxc2xa0het sterke optreden van Menchov en Gesink op een mooie derde plaats gexefxbfxbdindigd.

UNICEF Open 2010

27-06-2010
By rickvb on 02:04 | UNICEF Open 2010 | 0

De naam van het internationale grastennistoernooi op Autotron Rosmalen (nabij Den Bosch) is dit jaar omgedoopt van Ordina Open naar UNICEF Open. Het voorbereidingstoernooi op Wimbledon wordt gehouden van zondag 13 t/m zaterdag 19 juni. Wij (ma en ik) zijn trouwe bezoekers en gaan alweer voor het zesde jaar op rij een dagje hierxc2xa0naartoe, dit jaar weer op de woensdag (de 16e). Op dag 4 (Kids Day) worden in de enkelspeltoernooienxc2xa0partijen in de tweede ronde ofwel achtste finales gespeeld.
Eind vorig jaar ontving ik een e-mail van organisator Libxefxbfxbdma Events met de mogelijkheid kaarten te reserveren vxefxbfxbdxefxbfxbdr 31 januari met 25% korting. Dat was dus zeker de moeite waard enxc2xa0we besloten het daarom ook te doen. In april ontving ik de kaarten thuis per post.
De voormalige nummerxc2xa0xefxbfxbdxefxbfxbdn van de wereld, de Belgische Justine Henin die bezigxc2xa0is aan haar comeback, is dit jaar dxefxbfxbd publiekstrekker in Rosmalen. Als ambassadrice van Unicef mag de winnares van 2001 (momenteel 18e op de WTA-ranking) natuurlijk niet ontbreken! Verder zijn nog twee andere voormalige nummers xefxbfxbdxefxbfxbdn aanwezig:xc2xa0de Russische Dinara Safina,xc2xa0tweemaal verliezend finaliste (2006/2008), nu weggezakt naar de 20e plaats en de Servische Ana Ivanovic, nu pas terug te vinden op plaats 46. Bij de mannen is de Kroaat Ivan Ljubicic, winnaar van 2007, de hoogstgeplaatste speler op dexc2xa0wereldranglijst (15e), gevolgd door de Cyprioot Marcos Baghdatisxc2xa0(26e). Helaas meldde de Oostenrijker Jxefxbfxbdrgen Melzer (16e op de ATP-ranking, halve-finalist op Roland Garros) zich op het laatste moment af wegens oververmoeidheid. De beide titelverdedigers, de Duitser Benjamin Becker en de Thaise Tamarine Tanasugarn, zijn er dit jaar ook weer bij.
De Nederlanders die rechtstreeks zijn toegelaten tot het hoofdtoernooi zijn Thiemo de Bakker (top-50 speler, dit jaar bezig aan een sterke opmars), Robin Haase (terug na langdurig blessureleed) en Igor Sijsling. Bij de vrouwen is Arantxa Rus de enige landgenote. Michaxefxbfxbdlla Krajicek, winnares in 2006, ontbreekt omdat zexc2xa0de voorkeur geeft aan deelname aan het kwalificatietoernooi van Wimbledon dat in dezelfde week plaatsvindt. Hetzelfde geldt voor Jesse Huta Galung.

Nadat we aan de vooravondxc2xa0het dagprogramma online hadden bekeken, besloten we de dag erop om 11:30 uur te vertrekken. Om 12:00 uur kwamen we aan bij Autotron waar we de auto op een heel andere plaats danxc2xa0vorig jaar parkeerden. We waren amper binnen en werdenxc2xa0gelijk aangesproken om donateur te worden van Unicef, maar dat wimpelden we maar even af. Op het tv-scherm keken we naar de vorderingen in de eerste partij op het centre court en zagen dat we voldoende tijd hadden om even een rondje te lopen. Een nieuwe toernooinaam betekende ook een heel andere opstelling van het promodorp, zelfs de tribunes van het centre court bleken veranderd te zijn. Voordat we naar het centre court gingen, lunchten we nog evenxc2xa0met een kop thee erbij terwijl we van het stralende weer (onbewolkt, 20-23xefxbfxbdC, wel nogal winderig) genoten.

Centre court/promodorp

Rond 13:00 uur betraden we de tribune (vak B2) van het centre court en was de eerste partij net afgelopen. Het was even wachten op de tweede partij tussen de Oekraxefxbfxbdner Sergiy Stakhovsky (71e op de ATP-ranking) en de Nederlander Igor Sijsling (159e). Sijsling, toegelatenxc2xa0via een wildcard,xc2xa0had maandag in de eerste ronde verrassend z’n als zesde geplaatste landgenoot Thiemo de Bakkerxc2xa0in drie sets uitgeschakeld. De eerste set begon gelijkopgaand maar in de zesde game zorgde Stakhovsky met een mooie passeerslag voor de eerste break van de partij. De Oekraxefxbfxbdner speelde solide en kon vertrouwen op z’n goede service, terwijl deze bij Sijsling juist, mede door de wind, haperde. Hij wisselde goede ballen af met fouten en slordigheden wat ‘m ook de set kostte: 6-2 voor Stakhovsky. In de tweede set kwam Sijsling beter in z’n spel en liep z’n service ook beter. Toch had Stakhovsky duidelijk minder moeite om z’n servicegames te behouden dan Sijsling. De Nederlander haalde desondanks de tiebreak maar hierin werd het verschil gemaakt: Stakhovsky ging sterk en geconcentreerd door terwijl Sijsling weer slordig was en daardoor gelijk achter de feiten aanliep. Op het tweede matchpoint was het na ca. een uur en tien minuten raak voor de Oekraxefxbfxbdner. Uitslag: 6-2, 7-6 (4).

Stakhovsky – Sijsling / Igor Sijsling

Na afloop van Sijslings partij bleven we zitten voor de derde partij tussen de als eerste geplaatste Belgischexc2xa0Justine Henin en de Italiaanse Roberta Vinci (nr. 51 van de wereld) die even na 14:45 uur begon. In de vierde game noteerde Henin de eerste break waardoor zexc2xa0op 3-1 kwam. Vinci brak Henin terug in de zevende game (4-3 voor Henin), maar een game later herstelde de Belgische de break voorsprong alweer (5-3). Ze haalde de eerste setxc2xa0daarna op haar eigen service binnen met 6-3. Ondanks wat foutjes in haar spel had ze weinig te duchtenxc2xa0van haar tegenstandster; haar sublieme backhandtechniek was mooi om te zien. In het tweede bedrijf was het spelbeeld niet anders. In de vierde game miste Vinci op een 2-1 voorsprong een breakkans waarna Henin een game later wxefxbfxbdl de servicegame van de Italiaanse brak. Vinci liet zich daarna behandelen aan een lichte kwetsuur maar kon de partij wel gewoon voortzetten. Op 5-3 pakte Henin nog een break waarmee ze de partij na vijf kwartier uitmaakte: 6-3, 6-3.

Henin – Vinci / Justine Henin

Na deze partij verlieten we de tribune en liepen snel richting uitgang waar we wachtten op de aftocht van Henin. Ze deelde netjes handtekeningen uit aan de vele kinderen waardoor ik tijdens de kortstondige hectiek even de kans had om haar van dichtbij te fotograferen.

Aftocht winnares Justine Henin

Terwijl ma een sanitaire stop maakte, wierp ik een blik op de trainingsbanen waar op dat moment o.a. Tamarine Tanasugarn, winnares in 2008 en 2009 maar dit jaar al in de eerste rondexc2xa0uitgeschakeld, bezig was.

Vervolgens liepen we door naar baan 1 om te kijken hoever ze daar waren. We wilden daar graagxc2xa0de vierde partij van de dag, een dubbelspelpartij met de beste twee Nederlanders op dit moment,xc2xa0Thiemo de Bakker en Robin Haase, zien. De derde partij was daar bijna ten einde, dus waren we mooi op tijd. Gelijk nadat die afgelopen was, betraden we de tribune waar we weer de zon in onze rug hadden.xc2xa0Om 16:45 uur verschenen de Nederlanders, beiden in een oranje shirt gehuld, en het Colombiaanse duoxc2xa0Alejandro Falla/Santiago Giraldo op de baan voor hun eerste-rondepartij, terwijl de tribunes goed gevuld waren. De eerste set ging met 6-4 naar De Bakker en Haase waarinxc2xa0xefxbfxbdxefxbfxbdn break voldoende was. In de tweede set stoomden zij goed door en pakten gelijk een break. Ze zaten beiden goed in de wedstrijd en kwamen niet meer in gevaar. De partij was binnen no-time (slechts 52 min.)xc2xa0voorbij en het duo De Bakker/Haase ging dus winnend van de baan (6-4, 6-2). Opvallend was dat de Nederlanders al uit het enkelspeltoernooi waren terwijl de Colombianen er beiden nog in zaten (kwartfinale).

Thiemo de Bakker & Robin Haase / Einde dubbelspelpartij

Na afloop namen de Nederlanders hun tijd om handtekeningen aan de kinderen uit te delen. Ma kreeg Haasexc2xa0zelfs zover om een krabbel op haar armxc2xa0te zetten!

Aftocht winnaars Thiemo de Bakker/Robin Haase

Toen we doorliepen naar het promodorp was het tv-scherm al uit wat dus betekende dat het programma (ook op het centre court) er tegen 18:00 uur op zat. We beslotenxc2xa0om het eten uit te stellen tot thuisxc2xa0en verlieten dan ook gelijk het tennispark. Een halfuur later waren we alweer thuis enxc2xa0haalden direct een zak frites. Daarna bekeken we de foto’s nog een keer goed op de pc. Op teletekst zagen we dat de nummers 2, 3 en 4 in het herenenkelspel (resp. Marcos Baghdatis, Tommy Robredo en Viktor Troicki)xc2xa0vandaag allemaal waren uitgeschakeld, terwijl gisteren de nummer 1 (Ivan Ljubicic) al het toernooi had moeten verlaten. Al met al hadden we een leuke tennisdag gehad met zeer mooi weer, dus wat wil je nog meer…

Op zaterdag, de finaledag, stonden in het herenenkelspel de ongeplaatste Sergiy Stakhovsky (de bedwinger van Sijsling) en de als zevende geplaatste Servixefxbfxbdr Janko Tipsarevic (de bedwinger van titelverdediger Becker) tegenover elkaar. Stakhovsky won een eenzijdige finale met 6-3, 6-0 en behaalde zo zonder setverlies z’n derde ATP-titel in z’n carrixefxbfxbdre.
In het damesenkelspel ging de finale tussen Justine Henin (1) en dexc2xa0Duitse Andrea Petkovic (7). De Belgische topfavoriete had haar handen vol aan de geboren Bosnische maar wist het pleit toch in haar voordeel te beslechten in drie sets: 3-6, 6-3, 6-4. Ze had dus haar tweede WTA-titel in Rosmalen behaald en alweer haar 42e (!) in haar carrixefxbfxbdre.
In de damesdubbelspelfinale op vrijdag won het als derde geplaatste Russisch/Australische duo Alla Kudryavtseva/Anastasia Rodionova via een supertiebreak in drie sets vanxc2xa0het als vierde geplaatste Amerikaans/Kazachse duo Vania King/Yaroslava Shvedova. Een dag later eiste het Zweeds/Roemeense duo Robert Lindstedt/Horia Tecau (4) verrassend de titel in het herendubbelspel voor zich op door ook via een supertiebreak het Tsjechisch/Indiase koppel Lukxefxbfxbds Dlouhxefxbfxbd/Leander Paes (1) te verslaan. In de halve finale hadden de winnaars de titelverdedigers Wesley Moodie (Zuid-Afrika)/Dick Norman (Belgixefxbfxbd) uitgeschakeld en de verliezers waren verantwoordelijk voor dexc2xa0eliminatie van De Bakker/Haase in de kwartfinale.
De hele week werd er veel geld ingezameld voor Unicef via de geslagen aces op het centre court (268 in totaal) en allerlei andere acties. De koppeling van de kinderrechtenorganisatie aan het grastennistoernooi – toernooidirecteur Marcel Hunze kwam op het idee tijdens een bezoek aan FC Barcelonaxc2xa0- mag een succes worden genoemd, al bleef het bezoekersaantal dit jaar (55.000) achterxc2xa0op dat vanxc2xa0vorig jaar. Het uitblijven van Nederlands succes en het WK Voetbalxc2xa0waren daar debet aan.

Profile Tyrecenter Pinksterraces 2010

06-06-2010
By rickvb on 21:15 | Profile Tyrecenter Pinksterraces 2010 | 1

Jaarlijks worden op Circuit Park Zandvoort allerlei autosportevenementen en -races gehouden, zo ook de Pinksterraces waarvan Profile Tyrecenter vanaf 2008 hoofdsponsor is.xc2xa0Ook dit jaar worden de races over twee dagen gereden: zaterdag 22 en maandag 24 mei.xc2xa0Vanwege het feit dat Robert -xc2xa0die we (m’n kameraad Christian en ik) viaxc2xa0kameraad Sjoerd hebben leren kennen -xc2xa0bij dit bedrijf werkt, hadden we de mogelijkheid dit evenement eens bij te wonen. Vorig jaar hadden Sjoerd en Robert nog aan VIP-kaarten kunnen komen, maar dat zat er dit jaar helaas nietxc2xa0in. Robertxc2xa0was er namelijk niet snel genoegxc2xa0bij en hadxc2xa0′slechts’ gewone vrijkaarten (toegang tot tribune en duinen) gekregen. Tijdens de Pinksterraces komen alle raceklassen uitxc2xa0hetxc2xa0Dutch Power Pack, een bundeling van de belangrijkste Nederlandse raceklassen, in actie op het circuit van Zandvoort.

Op Tweede Pinksterdag (dag 2 van de races) vertrokkenxc2xa0Christian (die mij was aangekomen) en ik even na 8:30 uur per fiets naar het parkeerterrein van de McDonald’s waar we met Sjoerd en Robert hadden afgesproken. Robert kwam gelijk met ons aanrijden en was het dus wachten op Sjoerd bij wie we onze fietsen in z’n bestelauto konden inladen, zodat we zo gauw het op de weg richting Zandvoort druk zou worden verder naar het racecircuit konden fietsen. Een kwartiertje later was Sjoerd er ook en konden we onze fietsen – met een beetje moeite – kwijt in z’n auto. Doordat er ook oponthoud was met Robert z’n auto vanwege een lek inxc2xa0de gastank moesten we even wachten op de ANWB die ter plekke het probleem zou komen verhelpen.
Om 9:30 uur waren we klaar voor vertrek en kondenxc2xa0eindelijk wegrijden uit Beuningen. Het was mooi, zonnig weer en rustig op de weg tot aan de boulevard van Bloemendaal en Zandvoort. Daar stonden we even in de file en lieten onze auto’s (de fietsen hadden we dus niet nodig) achter op een grote parkeerplaats achter de boulevard. Even na 11:30 uur gingen we te voet verder naar het circuit. Rond 12:00 uur kwamen we aan bij Circuit Park Zandvoort – we hadden dus het ochtendprogramma volledig gemist – en wisselden er bij de kassa onze vrijkaarten in voor toegangskaarten. We keken allereerst even naar de baan vooraan op de duinen, direct links van de tribune, waar op dat moment de tweede race van het weekend in de Argos Supreme Toerwagen Diesel Cup bezig was. Op de snelheidsmeter net vxefxbfxbdxefxbfxbdr de bocht verschenen snelheden van tegen de 200 km. per uur.xc2xa0We liepen even terug om te lunchen en deden dat boven aan de buitenzijde van de tribune. Daarna liepen we over het parkeerterrein langs allerlei (snelle) auto’s door naar de duinenxc2xa0om de Tarzanbocht (de scherpste bocht waar erxc2xa0een mooixc2xa0zicht op het circuitxc2xa0was) heen en vonden een geschikt plekje in de duinen waar we om ons heen een redelijk goed zicht hadden op de baan en lekker konden genieten van het stralende weer. Tijdens de pauze kwamen de auto’s van de NL Drift Series op de baan en maakten er een spectaculaire show van. Slippend door de bochten ontstonden er enorme rookwolken en was het rubber van de banden goed te ruiken.

Na de pauze/driftshow stondxc2xa0vanaf 14:15 uurxc2xa0de tweede race in de Dutch Renault Clio Cup op het programma waarin de coureurs 12 ronden van 4,307 km. moesten afleggen. Sandra van der Sloot (auto nr. 1, leider in het kampioenschap) en Addie van de Ven (auto nr. 10, derde in de stand) startten van de eerste rij en maakten er samen een spannende strijd van. Van de Ven nam van begin af aan de leiding en weerstond gedurende de gehele race de hete adem van Van der Sloot: het verschil aan de finish was slechts 0,604 seconde. Op een seconde of tien eindigden Ruud Steenmetz, Michael Bleekemolen, Renxefxbfxbd Steenmetz en Sheila Verschuur (de tweede vrouw in zowel de race als de stand) resp. als derde t/m zesde. Van de Ven ging door z’n zege Verschuur voorbij in dexc2xa0kampioenschapstand.
Vervolgens was het de beurt aan de derde race van het weekend in de Viscon Legends Cup, een internationaal kampioenschap met Hot Rod-achtige bolides. Deze race was moeilijker te volgen dan de vorige vanwege de grotere verschillen tussen de verschillende auto’s. Na 10 ronden was er een zeer close finish (verschil van slechts 0,011 sec.) tussen de Belgen Guy Fastres en J-L Meynart die in het voordeel vanxc2xa0eerstgenoemde werd beslist; Fastres had ‘s ochtends ook al de tweede race gewonnen en de eerste race was zaterdag gewonnen door Meynart. Ook de derde plaats was voor een zuiderbuur, Pascal Betbeder, op tien seconden. De beste Nederlander, Ralf Dennissen, eindigde als vierdexc2xa0op 14 sec.
Christian en ik liepen even naar beneden om een rondje bier te halen, maar omdat het wat langer en lastiger lopen was dan we hadden ingeschat besloten we om samen ter plekke een biertje te drinken.

Om 16:00 uur begon de hoofdklasse van de middag: de derde race (hoofdrace over 50 minuten met verplichte pitstop en evt. rijderswissel) in dexc2xa0HTC Dutch GT4 Championship waarinxc2xa0allerlei verschillende merken sportauto’s de strijd met elkaar aangaan. Winnaar van de tweede race Henry Zumbrink en Danny van Dongen startten in hun Corvette C6 (nr. 65) van pole position met naast hen op de eerste startrijxc2xa0Jan Joris Verheulxc2xa0in de Aston Martin (nr. 22), winnaar van de eerste race. De eerste zeven ronden gingen Zumbrink/Van Dongen aan de leiding maar verloren hun koppositie wegens een drive-through penalty. Christiaan Frankenhout/Ferdinand Kool (nr. 1, Porsche 997) namen de leiding in de race over met achter hen Verheul en Duncan Huisman/Ricardo van der Ende (nr. 18, BMW M3). Na acht rondenxc2xa0passeerde Verheul Frankenhout/Kool en gaf de leiding ook niet meer uit handen. De opmars van Quint Engel/Nicky Catsburg (nr. 15, Ginetta G50) was echter wel opmerkelijk en kwamen ronde na ronde zienderogen dichterbij leider Verheul. De race was net tekort voor hen om hem nog te kunnen passeren:xc2xa0het onderlinge verschil aan de finish was uiteindelijk teruggelopen tot slechts 0,939 sec. Frankenhout/Kool legden op 10,7 sec. beslag op de derde plaats. In het kampioenschap blijft de vandaag afwezige Phil Bastiaans de stand aanvoeren vxefxbfxbdxefxbfxbdr Verheul en Huisman.
Tijdens de race liepen we terug richting tribune en hielden het verloop van de race onderweg goed in de gaten. In de Tarzanbocht bleven we weer even hangen en liepen daarna de bocht door totdat we weer zicht hadden op de snelheidsmeter net ervoor: we waren benieuwd wat de snelheid in deze klasse was. Deze bleek soms boven de 200 km. uit texc2xa0komen (topsnelheidxc2xa0ca. 230 km.). We kekenxc2xa0de racexc2xa0hierxc2xa0afxc2xa0welke dus een spannend slot kende. Na afloop namen we nog even een biertje.

Dutch GT4-race op Circuit Park Zandvoort

Na de GT4-race liepen we via de tunnel door naar de paddock/pitboxen op het middenterrein welke kort daarvoor was opengesteld voor al het publiek met duinkaarten. Hier troffen we o.a.xc2xa0een promodorp en driftdemo (waarbij de bezoekers de mogelijkheid hadden mee te rijden) aan. Aan de baan keken we even naar de tweede race in de Formido Swift Cup, de een-na-laatste raceklasse van het weekend.

Tribune op Circuit Park Zandvoort

Nadat we hier even hadden rondgekeken verlieten we het circuit (we bleven niet wachten tot de afsluitende race van de Formule Ford)xc2xa0en liepen rond 17:30 uur terug richting auto. Inmiddels was het volledig bewolkt en hing er zelfs zeemist waardoor het erg was afgekoeld. We konden allen wel merken dat we door de zon goed waren bijgekleurd en zelfs een beetje verbrand (zon leek minder sterk door wind). Onderweg aten wexc2xa0kebab buiten bij een Turkse pizzeria (Bodrum) en liepen daarna door naar de parkeerplaats waar we tegen 19:00 uur aankwamen. Vervolgens stonden wexc2xa0op weg naar de snelwegxc2xa0bij Haarlem lang (ca. 1xefxbfxbd uur!) in de file en hadden we er achteraf toch spijt van dat we geen gebruik hadden gemaakt van onze fietsen. Op de snelweg reed het gelukkig wel goed door en waren we om 21:45 uur weer terug bij de McDonald’s in Beuningen. Om 22:00 uur was ik weer thuis en kon goed zien en merken dat m’n gezicht en handen/armenxc2xa0behoorlijk rood waren geworden. Ondanks dat ik geen uitgesproken autosportfan ben, had ik best een vermakelijke dag gehad en was het toch leuk om het circuit van Zandvoort (na die van Assen vorig jaar) eens te hebben gezien. Wie weet volgend jaar nog eens als VIP…

Rickvb's weblog

Verslagen van sportbelevenissen

ABN AMRO World Tennis Tournament 2012

ENECO Tour 2011

UNICEF Open 2011

Giro d’Italia 2011

ABN AMRO World Tennis Tournament 2011

Essent ISU WK Sprint 2011 Heerenveen

KPN NK Allround & Sprint 2011 Heerenveen

Tour de France 2010

UNICEF Open 2010

Profile Tyrecenter Pinksterraces 2010