Het enige internationale atletiekevenement in Nederland, de Fanny Blankers-Koen (kortweg FBK) Games, wordt jaarlijks gehouden in het gelijknamige stadion in Hengelo. Dit jaar vindt deze Grand Prix-meeting dat deel uitmaakt van de IAAF World Athletics Tour plaats op maandag 1 juni (Tweede Pinksterdag). Oorspronkelijk was de 27e editie gepland op zaterdag 6 juni, maar vanwege het feit dat een dag later de Grand Prix in Eugene (VS) op het programma staat is op verzoek van de organisatie de datum van het evenement naar voren geschoven om zodoende een sterker deelnemersveld te kunnen garanderen.
Dit jaar zal ik voor de derde opeenvolgende keer dit topevenement gaan bezoeken. Omdat ik de wedstrijd die ik vorig jaar vanaf de zittribune aan de startzijde had gevolgd deze keer graag aan de finishzijde wilde volgen, besloot ik omdat het om de meest gewilde plaatsen gaat al een paar dagen na de start van de online voorverkoop op 1 april een toegangsbewijs te bestellen. Via Paylogic ontving ik deze gelijk in m’n mailbox in de vorm van een e-ticket.

Vrijwel alle loop- en technische onderdelen zijn weer sterk vertegenwoordigd door internationale en nationale toppers. Er zullen in totaal zeven Olympisch, zes wereld- en vier Europees kampioenen deelnemen en verder staan er nog vele recente medaillewinnaars van deze kampioenschappen (w.o. negen andere olympische medaillewinnaars) aan de start. Tijdens deze editie kan er door de atleten, voor zover dit nog niet eerder gebeurd is, plaatsing voor de Wereldkampioenschappen in Berlijn (Duitsland) in augustus worden afgedwongen. Hopelijk wordt het dit jaar ook weer een mooi sportspektakel met grootse prestaties.

Nadat ik pas op zaterdag was teruggekomen van een vorig sportbezoek (tennis op Roland Garros in Parijs), reisde ik twee dagen later alweer per auto af naar Twente om het jaarlijkse atletiekevenement mee te pikken. Om 13:15 uur reed ik weg en kwam vijf kwartier later aan op het bedrijventerrein van Thales Nederland in Hengelo-Zuid waar ik net als vorig jaar op aanraden van de organisatie m’n auto parkeerde. Hiervandaan brachten Oad-pendelbussen de belangstellenden gratis naar het stadion dat circa een kwartiertje verderop ligt. Al snel kwamen meerdere bussen aan op het parkeerterrein die vervolgens snel volliepen. Nadat ik bij het stadion was uitgestapt, sloot ik aan in de rij voor e-tickets waar deze kaarten konden worden ingewisseld voor officixefxbfxbdle toegangsbewijzen. Gelijk herkende ik er kogelstoter en discuswerper Rutger Smith die vandaag vanwege een rugblessure niet in staat was om deel te nemen. Het wachten in de rij werd opgevrolijkt door een plaatselijke fanfare, terwijl aan m’n rechterzijde diverse (on)bekende atleten de hoofdingang passeerden. Nadat ik m’n kaart in ontvangst had genomen en deze was afgescheurd, kocht ik allereerst een programmagids met startlijsten. Na het passeren van het bronzen standbeeld van de olympische legende waarnaar het stadion en deze wedstrijd is vernoemd liep ik door naar de zittribune aan de finishzijde, rechts van de hoofdtribune. Bij het betreden van de tribune werden een bidon en een wereldrecordschema voor de 1-uurrace, het openingsnummer, uitgedeeld. Even na driexefxbfxbdn nam ik plaats in rij 8 van waaruit ik de wedstrijd kon gaan volgen.

Fanny Blankers-Koen Stadion

Om 15:10 uur begon het eerste loopnummer, zoals genoemd de 1-uurrace waarop de befaamde Ethiopische langeafstandsloper Haile Gebrselassie een aanval op z’n eigen wereldrecord (21.285 m. uit 2007) had aangekondigd. Nijmegenaar Guus Janssen nam in het eerst deel van de race het kopwerk voor z’n rekening. Na een kwartier lag ‘Mr. Hengelo’, zoals hij liefkozend wordt genoemd vanwege z’n vele deelnames en (vier) wereldrecords in de stad waarvan hij zelfs ereburger is, ongeveer tien seconden achter op het huidige WR-schema. Opvallend was dat er een grote grijze dreigende wolk boven het stadion hing waaruit dan ook een korte maar vrij hevige regenbui naar beneden kwam (). Dolf Jansen, een van de stadionspeakers die bekend is als cabaretier xefxbfxbdn marathonloper, hield echter de moed erin en gaf aan dat volgens Buienradar het snel weer op zou klaren. Hij kreeg gelijk maar het was de wereldrecordpoging van Gebrselassie in ieder geval niet ten goede gekomen. Halverwege het uur was de achterstand opgelopen tot zo’n 15 sec. en na driekwartier zelfs tot 45 sec. Een wereldrecord zat er vandaag dus niet in waar ook de harde wind debet aan was, maar een stadionrecord (20.354 m.) behoorde nog steeds tot de mogelijkheden. Gebrselassie won de race met een eindsprint en wist binnen het uur net 52 ronden af te leggen maar kwam ongeveer een ronde tekort voor het wereldrecord (achterstand ca. anderhalve minuut). Het stadionrecord had hij echter wxefxbfxbdl verbroken; z’n uiteindelijk gelopen afstand bleek 20.822,36 m. te zijn. Aan het publiek had het zeker niet gelegen dat z’n WR-poging mislukt was. Op de website en via sms kon de afstand van de winnaar worden voorspeld.

1-uurrace / winnaar Haile Gebrselassie

Inmiddels waren het verspringen en polsstokhoogspringen voor vrouwen begonnen. Om 16:15 uur werd het evenement officieel geopend door Fedde Zwanenburg, directeur van de FBK-Games, die aankondigde dat de wedstrijd vandaag door ruim 14.000 toeschouwers wordt bijgewoond. Aansluitend werd het Wilhelmus wederom gezongen door Karin Hertsenberg.

Het eerste loopnummer na de opening was de 100 m. horden voor vrouwen. De zege ging uiterst verrassend naar de jongste deelneemster, de Noorse Christina Vukicevic in een tijd van 12.74 sec. (beste Europese jaarprestatie) en versloeg daarmee de Jamaicaanse Lacena Golding-Clarke (12.78) en de Canadese wereldranglijstaanvoerster en bronzen olympische medaillewinnares Priscilla Lopes-Schliep (12.87). Op de mannelijke variant over 110 m. veroorzaakte landgenoot Gregory Sedoc de tweede valse start en lag dus door een diskwalificatie uit de strijd, terwijl hij het seizoen nog zo goed begonnen was – hij was al zeker van WK-deelname – en daarom vandaag hoge verwachtingen had. Een tweede teleurstelling op dit nummer, nadat op het laatste moment de winnaar van vorig jaar, Marcel van der Westen, al geblesseerd had moeten afhaken. Nadat Sedoc ontgoocheld afgedropen was, won de Brit Andrew Turner de sprint in 13.30, een beste Europese jaarprestatie.
Intussen was ook het kogelstoten voor mannen begonnen welke zeer sterk bezet was met de Poolse Olympisch kampioen Tomasz Majewski, de Amerikanen Christian Cantwell (zilver op de OS in Peking en regerend wereldindoorkampioen) en Reese Hoffa (wereldoutdoorkampioen) en de Canadees Dylan Armstrong. Rutger Smith ontbrak helaas zoals gezegd. Vanaf de eerste ronde leidde Majewski de strijd en ging in z’n vierde poging de 21 m. voorbij: 21.19 m. Hiermee leek hij de wedstrijd te gaan winnen, maar in de zesde en laatste poging verraste Hoffa met een uithaal van 21.59 m., een meeting record. Cantwell eindigde als derde met 20.49 m.

Kogelstoten: Reese Hoffa

Op de 1.500 m. vrouwen domineerde de Ethiopische Gelete Burika Bati de race en liep naar een sterke tijd onder de 4 min. (3:58.79, een meeting record en beste wereldjaarprestatie). Daarmee versloeg ze o.a. Olympisch kampioene Nancy Jebet Langat die teleurstelde met een elfde plaats en de Oekraxefxbfxbdense Iryna Lishchynska (zilver op de OS) die vijfde werd. De Nederlandse Adrixefxbfxbdnne Herzog eindigde zelfs nog voor de Keniaanse gouden medaillewinnares van Peking (tiende in 4:07.33) en voldeed daarmee aan de B-limiet voor de WK, maar is desondanks nog niet helemaal zeker van Berlijn. Op de 3.000 m. steeplechase voor mannen verscheen het volledige olympische podium aan de start: Brimin Kiprop Kipruto (Kenia), Mahiedine Mekhissi-Benabbad (Frankrijk) en Richard Kipkemboi Mateelong (Kenia). De olympische gouden en zilveren steeplelopers maakten er een spannende strijd van welke uiteindelijk werd beslist in het voordeel van de Keniaan in 8:06.46 tegen 8:06.98 voor de Fransman. Mateelong kon zich niet in de eindsprint mengen en werd vierde.

3.000 m. steeplechase

Terwijl het speerwerpen voor mannen net aan de gang was, begon ook het verspringen met daarop Olympisch en wereldkampioen Irving Saladino uit Panama. Hij had van tevoren aangekondigd z’n prestatie van vorig jaar (8.73 m., zevende beste sprong ooit) te willen overtreffen. Nadat hij in de derde ronde naar 8.56 m. was gesprongen, werd de druk op hem opgevoerd door de Amerikaanse wereldranglijstaanvoerder Dwight Phillips die in z’n vijfde poging naar 8.54 m. sprong. Z’n uitbundige reactie daarop was leuk voor het publiek. Helaas wist de topfavoriet z’n prestatie later niet meer te verbeteren maar won wel de wedstrijd met een beste wereldjaarprestatie. De strijd bij de vrouwen, waarop de Olympisch kampioene Maurren Higa Maggi uit Brazilixefxbfxbd slechts vierde werd, was daarvoor gewonnen door de Amerikaanse Funmi Jimoh met een sprong van 6.74 m. De Nederlandse meerkampster Karin Ruckstuhl was met 6.56 m. als zesde gexefxbfxbdindigd en had daarmee op een haar (4 cm.) de WK-limiet gemist.

Rond 17:30 uur was het tijd voor de 100 m. sprint. Bij de vrouwen was het na afloop van de race wachten op de uitslag vanwege een close finish tussen LaVerne Jones-Ferrette van de Amerikaanse Maagdeneilanden en de Amerikaanse Stephanie Durst. Beiden bleken eenzelfde tijd van 11.13 sec. te hebben gelopen, echter Jones werd uitgeroepen als winnares. Derde was geworden Chandra Sturrup van de Bahama’s in 11.18.

Finish 100 m. / winnares LaVerne Jones

Bij de mannen werd vervolgens in twee series gelopen met in beide twee Nederlanders: resp. Virgil Spier/Patrick van Luijk en Guus Hoogmoed/Maarten Heisen. Deze afstand stond eigenlijk in het teken van een duel tussen de Antilliaan Churandy Martina en de Amerikaan Shawn Crawford. Ter herinnering: na de OS had Crawford z’n zilveren medaille op de 200 m. nog teruggegeven aan Martina die pas na grondige bestudering van de beelden vanwege een stap buiten z’n baan werd gediskwalificeerd. Opmerkelijk was toen dat Crawford zich distancieerde van het Amerikaanse protest. De beste negen zouden zich plaatsen voor de finale welke als laatste loopnummer op het programma stond. Martina won de eerste serie in 10.13 en de onbekende Brit Harry Aikines-Aryeetey de tweede in 10.18. Crawford werd slechts vierde (10.25) maar had zich wel voor de finale geplaatst. De Nederlanders kwamen allen ruim tekort voor de finale.

Op de 1.500 m. verscheen het Ethiopische langeafstandsfenomeen Kenenisa Bekele, Olympisch kampioen op zowel de 5.000 als 10.000 m., aan de start aan een voor zijn doen korte afstand. Hij wilde na z’n blessureperiode graag z’n snelheid testen en verbeteren met het oog op de WK. Duidelijk werd dat hij nog niet helemaal de oude is, omdat hij het einde van de race niet haalde. De winst ging naar de Keniaan Asbel Kipruto Kiprop, de zilveren medaillewinnaar van Peking, in een eindtijd van 3:34.45. Wereldindoorkampioen Deresse Mekonnen uit Ethiopixefxbfxbd eindigde in 3:34.85 als tweede. De 5.000 m. was sterk bezet met de zilveren en bronzen medaillewinnaars van Peking, Eliud Kipchoge en Edwin Cheruiyot Soi uit Kenia. Zij werden echter verrast in de eindsprint door de Ethiopixefxbfxbdr Ali Abdosh Mohammed die de zege voor zich opeiste in 12:59.56 en daarmee als eerste dit jaar onder de 13 min. dook (beste wereldjaarprestatie). Tweede werd de Keniaan Augustine Kiprono Choge (13:00.79), gevolgd door Kipchoge (13:00.91) en Soi (13:01.69) op de derde en vierde plaats.

1.500 m. / 5.000 m.

Daarna waren de vrouwen weer aan de beurt op de 200 m. De winnares van de 100 m., LaVerne Jones, won ook de dubbele sprintafstand – nu wel overduidelijk – in een tijd van 22.46 en vestigde daarmee een nieuw meeting record. Tweede en derde werden de Britsen Christine Ohuruogu (Olympisch en wereldkampioene 400 m.) en Joice Maduaka. Vervolgens werden de 800 meters gelopen, eerst door de vrouwen en daarna de mannen. Op deze middellange afstand werd gestreden voor de Adriaan Paulen Cup. (Tot begin deze eeuw droeg de GP-wedstrijd nog de naam Adriaan Paulen Memorial (APM).) Bij de vrouwen werd het een spannende eindsprint welke nipt werd gewonnen door de voormalig Ethiopische en nu Bahreinse Maryam Yusuf Jamal (wereldkampioene 1.500 m.) in 1:59.98 vxefxbfxbdxefxbfxbdr de Oekraxefxbfxbdense Yuliya Krevsun (2:00.04) en de Britsen Jennifer Meadows (2:00.15) en Marilyn Okoro (2:00.58). De Nederlandse Yvonne Hak werd zesde in 2:01.45 en miste daarmee de WK-limiet. Bij de mannen verschenen er drie Nederlanders aan de start: regerend Europees kampioen Bram Som (al geplaatst voor WK), Arnoud Okken en Robert Lathouwers, de winnaar van vorig jaar. De race werd gewonnen door de Soedanese wereldranglijstaanvoerder en wereldindoorkampioen Abubaker Kaki Khamis in een sterke eindtijd van 1:43.10, slechts xefxbfxbdxefxbfxbdn honderdste van een seconde boven de beste seizoentijd. Tweede werd de Marokkaan Amine Laxefxbfxbdlou op 0.26 sec. en derde de Keniaan David Lekuta Rudisha op 0.43. De beste Nederlander, Som, eindigde op een verdienstelijke vierde plaats in 1:44.80 (beste Europese jaarprestatie) en liet zien weer op de goede weg te zijn na lang blessureleed. Lathouwers miste de macht en eindigde teleurstellend als elfde (1:47.74) en Okken kon zelfs halverwege de race het tempo al niet meer volgen en werd twaalfde en laatste (1:50.10).

800 m. / Bram Som

Het polsstokhoogspringen was uiteindelijk gewonnen door de Duitse Silke Spiegelburg met een hoogte van 4.55 m. wat een meeting record was. Ze had de Russinnen Svetlana Feofanova (derde op de OS) en Tatyana Polnova verslagen die beiden op 4.45 m. waren blijven steken. Rianna Galiart (4.20) en Denise Groot (4.00) waren zesde en zevende geworden. De overwinning bij het speerwerpen was opgexefxbfxbdist door de Let Eriks Rags met een (ietwat tegenvallende) worp van 80.66 m.
De slotafstand van de dag was de finale op de 100 m. Churandy Martina zorgde voor een prachtige climax door de sprint te winnen in een fantastisch snelle tijd van 9.97 (). Dat betekende een primeur: op Nederlandse bodem was nog nooit eerder onder de 10 sec. gelopen. Martina had dus een meeting record (verbetering van het 15 jaar oude record van Leroy Burrell) en beste wereldjaarprestatie gevestigd. Hij glunderde van oor tot oor na afloop van de race en stond terecht even helemaal in de aandacht van alles en iedereen. Hij werd o.a. gexefxbfxbdnterviewd op het middenterrein door Dione de Graaff voor NOS Studio Sport. Achter het ‘loopwonder’ van Curaxefxbfxbdao eindigden de Amerikaan Monzavous Rae Edwards en de Brit Simeon Williamson als tweede en derde in resp. 10.02 en 10.09. Crawford werd slechts zevende in 10.23.

Finish 100 m.-finale / winnaar Churandy Martina

Nadat de bedrijvenmijl van de ‘Business Club van 83′ was afgewerkt, was om 19:00 uur een eind gekomen aan het evenement. Ik had van een mooie atletiekmiddag genoten en verliet het stadion. Toen ik van de tribune af liep, kwam ik m’n nichtjes Sanne, Cindy en Esther tegen waarvan ik wist dat ze met hun atletiekvereniging uit Wijchen ook deze wedstrijd zouden bezoeken. Ze bleken me vandaag al eerder te hebben gespot op de tribune met een verrekijker. Nadat ik van hen afscheid had genomen, sloot ik (niet achteraan) aan in de enorme rij met mensen die op de bus stonden te wachten. Omdat er slechts twee bussen (een naar Thales en een naar het station) reden, kon ik pas om 19:45 uur instappen en stonden er op dat moment nog veel mensen te wachten. Dat ging vorig jaar toch stukken sneller, ze hadden veel meer bussen moeten inzetten. Een kwartier later was ik weer terug op het parkeerterrein van Thales waar ik de auto terug naar huis nam. Onderweg genoot ik na van deze mooie (op een regenbuitje na) zonnige dag en was tegen 21:15 uur weer thuis.

In totaal waren er dus zes meeting ofwel stadionrecords en vier beste wereldjaarprestaties gevestigd, met als echt hoogtepunt de geweldige prestatie van Churandy Martina. Daarentegen jammer dat de werelduurrecordpoging van Haile Gebrselassie (letterlijk) een beetje in het water was gevallen. Na afloop van het evenement is overigens het boek Vijftien jaar Haile in Hengelo. Zakenman in trainingspak (geschreven door Cors van den Brink) gepresenteerd.