Startpodium

 
Ik liep verder door naar beneden richting winkelcentrum waar alle ploegbussen gestald waren en maakte er een rondje langs de verschillende ploegen. Terwijl ik toevallig onder een overkapping stond begon het opeens hard te regenen, maar gelukkig was de bui van korte duur. Tijdens het schuilen werd ik ineens van achteren op m’n schouder getikt door Aschwin (a.k.a. ‘Catena’) die ik tijdens een jaarlijks wielerweekend in Holten had leren kennen. Hij wist nog niet of hij er dit najaar weer bij kan zijn, omdat hij misschien naar de Ronde van Lombardije gaat.
 

A.Ovechkin & D.Galimzyanov (Katusha) / Movistar Team

 
Na een tocht langs de ploegen kwam ik dicht bij de finish uit welke ik even vanaf een heuveltje bekeek. Op het scorebord zag ik dat op dat moment in de koers de Duitse sprinter Robert Wagner (Leopard-Trek, als zesde gestart) de leiding in handen had met een eindtijd van 7:15.42 min.
 

Finish

 
Omdat er bij de finish nog weinig te beleven was, liep ik door naar de start waar ik een geschikte plek vond (voor het maken van foto’s) schuin tegenover het startpodium. Hier bleef ik zo’n driekwartier staan kijken; de echte specialisten gingen pas later van start.
 

Startpodium (met Linus Gerdemann) / Jesse Sergent

Start Gerald Ciolek / Robbie McEwen

 
Ik besloot daarna via de ploegenstands/winkelcentrum richting finish te lopen om daar een geschikte plek aan het parcours te vinden zodat ik het laatste uur en de ontknoping goed kon volgen. Deze vond ik op zo’n 70 m. van de eindstreep tegenover een groot tv-scherm aan de ene kant en de VIP-ruimte aan de overkant. Tot dan toe had het Nieuw-Zeelandse talent Jesse Sergent de snelste tijd op de klokken gezet met 7:09.19 en had daarmee Wagner na vijfkwartier als leider in koers afgelost. Het duurde weer even voordat die tijd werd bedreigd.
 

Finish Maarten Tjallingii / Tyler Farrar

 
De eerste die in de buurt van Sergents tijd kwam was de Brit Geraint Thomas (Sky): 7:15.31, de tweede tijd tot dan toe. Gelijk daarna volgde Jos van Emden (Rabobank) die net onder de snelste tijd van Sergent wist te duiken met 7:08.71 en na ruim een uur dus de nieuwe leider in koers was. De Nederlander kon amper een minuut van z’n leidende positie genieten, want gelijk na hem kwam de Deen Alex Rasmussen (HTC-Highroad) die met 7:06.58 de leiding overnam. Ineens was er dus spanning in de koers aanwezig en toen het Amerikaanse toptalent Taylor Phinney (BMC) op het tv-scherm verscheen werd gelijk duidelijk dat hij de nieuwe leider ging worden en eindigde z’n tijdrit zelfs onder de 7 min.: 6:57.77. De wereldkampioen tijdrijden bij de beloften had hiermee de lat enorm hoog gelegd voor de renners die na hem moesten komen. Joost Posthuma (Leopard-Trek) noteerde met 7:16.29 de voorlopig zevende tijd. Philippe Gilbert maakte z’n klassementsambities waar met een voorlopige vijfde tijd (7:12.92).
 

Finish Taylor Phinney / Philippe Gilbert

 
Het eind naderde en er moesten nog vijf man finishen. David Millar klokte met 7:05.36 de tweede tijd achter Phinney. Edvald Boasson Hagen dook vervolgens onder Millars tijd (7:04.73) maar kwam dus niet aan Phinneys tijd; wel had hij al wat kostbare seconden gepakt op z’n grootste concurrent Gilbert. Na de Noorse klasbak volgde Lars Boom die de vijfde tijd noteerde met 7:07.72 en was daarmee een seconde sneller dan z’n ploegmaat Van Emden en dus de beste Nederlander. Als 175e en laatste sloot de Duitse tijdritkampioen Bert Grabsch (HTC-Highroad) de rij met een tijd buiten de toptien (19e). Tegen 16:45 uur was de proloog afgelopen en had Taylor Phinney dus de eerste dagzege van deze editie (z’n eerste profzege ooit) op zak vóór Boasson Hagen en Millar. Boom, Van Emden en Posthuma volgden resp. op de plaatsen vijf, zes en twaalf.
 

Finish David Millar / Edvald Boasson Hagen

 
Na afloop liep ik via het winkelcentrum weer terug langs de ploegbussen op waar renners als Posthuma en Boom onder verschillende belangstelling (rustig bij Leopard-Trek, druk bij Rabobank) aan het uitrijden waren.
 

Lars Boom (Rabobank) na afloop

 
Ik was weer net op tijd bij het (start)podium om de huldiging van winnaar Phinney mee te pikken. Hij mocht tot vier keer toe het podium betreden, achtereenvolgens voor de dagzege, witte leiderstrui, rode puntentrui en groene jongerentrui.
 

Proloogwinnaar Taylor Phinney in leiderstrui

 
Vervolgens liep ik terug naar de auto terwijl het flink begon te regenen. Iets na vijven stapte ik in de auto en sloot aan in de rij naar de parallelweg van de snelweg. Om 18:10 uur was ik weer thuis en had een leuke wielermiddag gehad. Het weer viel achteraf gelukkig mee (vrijwel géén regen maar wel een venijnige wind).

Nadat ik die avond terugkwam van het sporten zag ik in de uitslag op internet dat de Ier Matthew Brammeier (HTC-Highroad) met startnummer één als allerlaatste was geëindigd.
 
Na de proloogzege van Phinney was de Duitser André Greipel (Omega Pharma-Lotto) in zowel de eerste als tweede etappe in het westen van resp. Brabant en Vlaanderen de sterkste in een massasprint. Boasson Hagen was dankzij een derde plaats in de tweede etappe via bonificatieseconden klassementsleider Phinney tot op drie sec. genaderd en had de rode puntentrui van de talentvolle Amerikaan overgenomen.
In de derde etappe in de Ardennen was een versnelling van Gilbert op de voorlaatste klim de concurrentie te machtig en de Belg pakte behalve de etappezege ook dankzij bonificatie de leiding in het algemeen klassement. Boasson Hagen en Millar bleven op de plaatsen twee en drie staan op resp. 5 en 13 sec., terwijl Phinney wegzakte naar de achtste plaats.
De vierde etappe, een tijdrit in Roermond e.o., werd in het begin en op het eind geteisterd door de regen en ging uiteindelijk naar Sergent die grotendeels op een droge weg had mogen rijden. Boasson Hagen eindigde slechts als negende op 32 sec. van de Nieuw-Zeelander maar had wel 17 sec. gepakt op Gilbert en was daarmee de nieuwe klassementsleider geworden met een marge van twaalf sec. op de Belgisch kampioen. Millar volgde nog altijd op de derde plaats op 18 sec. en Phinney was opgerukt naar de vierde plaats op 27 sec. van de jonge Noor.
In de vijfde en voorlaatste etappe bleef een driemans kopgroep het peloton op de natte wegen onverwacht zes tellen voor: het dagsucces in Genk was voor de Italiaan Matteo Bono (Lampre-ISD), terwijl Boasson Hagen de witte leiderstrui behield. In de zesde en laatste etappe in Zuid-Limburg bleef een echte aanval van Gilbert uit en gaf leider Boasson Hagen z’n tweede eindzege extra glans door de massasprint in Sittard-Geleen te winnen. In het eindklassement had hij een voorsprong van resp. 22, 28 en 35 sec. op de nummers twee t/m vier Gilbert, Millar en Phinney. Op de plaatsen vijf en zes eindigden de Nederlanders Van Emden en Joost van Leijen (Vacansoleil-DCM); Boom werd uiteindelijk twaalfde. Behalve het eindklassement had de Noorse klasbak ook het punten-en jongerenklassement gewonnen. De eindzege in het ploegenklassement ging naar het Amerikaanse Team RadioShack, alhoewel het in tijd gelijk was geëindigd met het Britse Sky Procycling van eindwinnaar Boasson Hagen. Het Nederlandse Rabobank Cycling Team werd derde op 22 sec.